Ένα καλοκαίρι, 1.000 ιστορίες. 1.000 + μία αν αποφάσισες να κάνεις τα μπάνια σου παρέα με τον σκύλο σου.

Η ιστορία είναι γνωστή για κάθε ιδιοκτήτη σκύλου που έκανε το λάθος να εμφανιστεί στην παραλία κρατώντας τον τετράποδο φίλο του. Και παρότι η εμπειρία του καθενός μπορεί να διαφέρει στις λεπτομέρειες από κάποιου άλλου, όλες έχουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά: Γκρίνια, νεύρα, φωνές και «γαλλικά» που σίγουρα θα έχεις να θυμάσαι.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Το σύνηθες είναι όταν επιλέγεις να κάνεις μπάνιο παρέα με τον σκύλο σου, να αποφεύγεις τις πολυσύχναστες πλαζ, τόσο λόγω φασαρίας όσο και λόγω του ότι δεν τα πάνε όλοι καλά με τα ζώα. Προσπαθείς λοιπόν να εξασφαλίσεις την ηρεμία σου, μακριά από διαπληκτισμούς και «περίεργους» που δεν θα αφήσουν σε ησυχία ούτε εσένα, ούτε τον δύστυχο τον σκύλο, επιλέγοντας κάτι πιο ήσυχο και σαφώς λιγότερο πολυσύχναστο.

Έλα όμως που ο «περίεργος» είναι παντού και ξεπροβάλλει ακόμα και στην πιο ερημική παραλία που θα καταφέρεις να βρεις… Και κάπου εκεί αρχίζει το σόου. Ατάκες του στυλ «η θάλασσα δεν είναι για σκυλιά», «το σκυλί είναι βρώμικο», «πώς τολμάς να λερώνεις τη θάλασσα» και «θα φωνάξω την αστυνομία» δίνουν και παίρνουν με εσένα να έχεις δύο επιλογές: Είτε να «ξεσκονίσεις» τις γνώσεις σου στην αργκό και να συνθέσεις λέξεις που ούτε καν είχες φανταστεί πως υπάρχουν ή να αδιαφορήσεις πλήρως και να κάνεις ότι δεν ακούς. Αν ανήκεις στους ψύχραιμους, έχει καλώς. Αν όχι… όλοι ξέρουμε τη συνέχεια.

Τι ισχύει όμως για του σκύλους και τη θάλασσα; Στην πραγματικότητα, κανείς δε μπορεί να σου απαγορεύσει να κάνεις μπάνιο με τον σκύλο σου, εφόσον φυσικά αυτός είναι εμβολιασμένος, έχει τσιπάκι και εσύ έχεις μαζί σου το βιβλιάριο υγείας του. Έχεις κάθε δικαίωμα να του επιτρέψεις να μπει στη θάλασσα, με την προϋπόθεση πως δεν υπάρχει ταμπέλα που να απαγορεύει την είσοδο στα κατοικίδια ζώα (τοποθετημένη από το κράτος και όχι από τον εκάστοτε ιδιώτη που απλά έχει κάνει την παραλία… ιδιόκτητο κήπο).

Πέρα όμως από το νόμο, που σαφώς επιτρέπει στους ιδιοκτήτες σκύλων να επισκέπτονται τη θάλασσα με το κατοικίδιό τους, υπάρχουν κάποιες «λεπτομέρειες» με τις οποίες ουδέποτε κανένας από τους ήρθα-για-να-κάνω-φασαρία, αγενέστατους –και συνήθως ηλικιωμένους- ανθρώπους δεν κατάφερε να συμφιλιωθεί.

Εσύ λοιπόν, που ζεις για να τσακώνεσαι στις παραλίες θα πρέπει να γνωρίζεις τα εξής:

  • Πρώτον, ο σκύλος είναι εμβολιασμένος πράγμα που σημαίνει πως δεν πρόκειται να «σε κολλήσει αρρώστιες».
  • Δεύτερον, επισκέπτεται τον κτηνίατρο τουλάχιστον 2 φορές το χρόνο. (Αλήθεια, εσύ πότε έκανες τελευταία φορά γενικές εξετάσεις;)
  • Τρίτον, ΔΕ μπορεί να ουρήσει στο νερό. (Οπότε καλύτερα να τα βάλεις με τις μητέρες που θρασύτατα προτρέπουν τα παιδιά τους και κάνουν απροκάλυπτα στην αμμουδιά αυτό για το οποίο εσύ κατηγορείς το σκύλο μου).

Αντί λοιπόν να γίνεις θέαμα με τις υστερίες και να το ανάρμοστο λεξιλόγιό σου (παρασύροντας κι εμένα μαζί), φρόντισε να υποκριθείς για λίγο τον πολιτισμένο και να κρατήσεις μια απόσταση από εκείνους που επέλεξαν να κολυμπήσουν με χνουδωτή – τριχωτή παρέα.

Υ.Γ. Έχεις κάθε δικαίωμα να μην θέλεις να κάνεις μπάνιο δίπλα στον σκύλο μου. Έχεις όμως και την υποχρέωση να απομακρυνθείς μερικά μέτρα και να καταλάβεις πως όπως εσύ μπορείς να απολαμβάνεις ένα δημόσιο αγαθό, έτσι μπορεί κι εκείνος.