Κάθε φορά που ο Αλέξης Τσίπρας κάνει μια κίνηση στη σκακιέρα, ακούγεται από το παρασκήνιο ένας βόμβος. Κάτι του στυλ «ωωω τι έκανε ο παίκτης». Όπως όταν ήμασταν στο σχολείο, παίζαμε μπάλα και κάποιος έκανε μια εντυπωσιακή ντρίμπλα. 

Για παράδειγμα. Βγαίνει ο πρωθυπουργός με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και ανακοινώνουν μια συμφωνία για τη μισθοδοσία των κληρικών και την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Πριν καν την αποτιμήσουμε, πριν καν καταλάβουμε ποιος κερδίζει και ποιος χάνει, ακούγεται από ορισμένους δημοσιολογούντες αίφνης ένα «ωωω τι έκανε ο παίκτης». Άλλο παράδειγμα: ανοίγει ο πρωθυπουργός τη συζήτηση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση και καταθέτει μια πρόταση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του ΣΥΡΙΖΑ. Μην τα πολυλογώ, αμέσως ακούγεται «ωωω τι έκανε ο παίκτης». 

Θεωρίες επί θεωριών. Είναι μια κατηγορία δημοσιολογούντων που έχει τις απαντήσεις για όλα. Είτε στις καφετέριες της πλατείας Κολωνακίου (ναι, πιστέψτε το), είτε στα ραδιόφωνα, είτε στον μαγικό χώρο του internet, υπάρχουν πλείστοι όσοι «αναλυτές» σχεδόν εξ επαγγέλματος που εσχάτως έχουν βαλθεί να αποκωδικοποιούν τις κινήσεις που κάνει ο πρωθυπουργός στη σκακιέρα, τι προεκτάσεις θα έχουν αυτές, σε πόσο δύσκολη θέση φέρνουν τον Κυριάκο και τη ΝΔ και προβλέπουν ότι ο Τσίπρας μπορεί να ανατρέψει τα πάντα ενόψει εκλογών, «γιατί έχει άσσους». 

Για να μην το κρύψω, συμμετέχω κι εγώ πολλές φορές σε αυτή την καφενειακή συζήτηση. Και κάθε φορά που ακούω το «ωωω τι έκανε ο παίκτης», διερωτώμαι «ε, τι έκανε;». Πρέπει να κάνουμε μια αναγκαία διάκριση στο τι είναι και τι θα ήθελε να είναι ο στενός πυρήνας της κυβέρνησης: διαμορφώνουν για τους εαυτούς τους μια εικόνα-κράμα Σουν Τζου και Μακιαβέλι με ολίγη από Αριστερούς θεωρητικούς, αλλά στην πραγματικότητα έχουν μεν μεγάλη ικανότητα στους τακτικισμούς, αλλά μικρή στο στρατηγικό σχέδιο. Στο masterplan, με άλλα λόγια. 

Τώρα που το Μνημόνιο τελείωσε και, θεωρητικά, η κυβέρνηση έχει τον χώρο να παράξει πολιτική, για να καταλάβει και ο τελευταίος πολίτης ότι η ανάπτυξη ήρθε, το Μαξίμου θεωρεί ότι μπορεί να ανοίγει μέτωπα επί μετώπων, για να φέρνει τη ΝΔ σε θέση άμυνας. Ο πρωθυπουργός αρέσκεται στο να δίνει την αίσθηση ότι «κάνει πράγματα», ότι είναι doer. Ότι «σκοράρει γκολ», με ποδοσφαιρικούς όρους. Από το Σκοπιανό ως τις συντάξεις και από την Εκκλησία ως το Σύνταγμα.

Το πρόβλημα της κυβέρνησης είναι συγκεκριμένο: λέει πολλά, δημιουργεί μια σκηνοθεσία ανατροπών και στο τέλος περνά κάτω από τον πήχυ που βάζει η ίδια. Πολύ περισσότερο: η κυβέρνηση θέλει να εμφανιστεί ως ο «προοδευτικός πόλος» στη χώρα που, προφανώς, απευθύνεται στις πλατιές μάζες, με έμφαση στη μεσαία τάξη, αλλά η μεσαία τάξη δεν ανταποκρίνεται. Το έχω ξαναγράψει και το πιστεύω ακράδαντα: οι εκλογές κρίνονται στον χώρο του κέντρου. Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε το πολιτικό κέντρο το 2015, αλλά μεγάλο μέρος των πολιτών που ανήκουν οργανικά ή συνειδησιακά στη μεσαία τάξη έχουν πάρει διαζύγιο από τον ΣΥΡΙΖΑ ενόψει αυτών των εκλογών. 

Ποιο είναι, λοιπόν, το στρατηγικό σχέδιο της κυβέρνησης; Πού κατατείνουν όλες αυτές οι «μεγάλες κινήσεις» στη σκακιέρα και για τη χώρα και για να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις επόμενες εκλογές; Υπάρχει αυτό το περίφημο masterplan ή είναι απλά ένα άθροισμα από «νίκες στα σημεία», κάτι που σημαίνει ένα κράμα από μισοτελειωμένες και ατελέσφορες επιλογές; Διότι, όπως το έλεγε ο Σουν Τζου που μου αρέσει κι εμένα, «στρατηγική με τακτικούς ελιγμούς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη νίκη. Τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική, είναι ο θόρυβος πριν την ήττα».