Πέρασε τις συντάξεις, τη μείωση του ΕΝΦΙΑ και του φόρου στις επιχειρήσεις. Είναι έτοιμος να δώσει κοινωνικό μέρισμα και να αυξήσει τον κατώτατο μισθό από το νέο έτος. Και όμως, ο  μεγαλύτερος «πονοκέφαλος» του Αλέξη Τσίπρα στο μέτωπο της οικονομίας δεν έχει ακόμη περάσει. 

Οι τράπεζες αυτή τη στιγμή είναι η μεγαλύτερη «ωρολογιακή βόμβα» στα χέρια της κυβέρνησης, η οποία –αν σκάσει- απειλεί να τινάξει στον αέρα –εκτός από την οικονομία- και όλο τον πολιτικό σχεδιασμό του πρωθυπουργού και του οικονομικού του επιτελείου.

Και αν το Σεπτέμβριο του 2015 κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές παρά τα capital controls, θαύματα δεύτερη φορά δεν γίνονται.

Έτσι, ο Αλέκος Φλαμπουράρης και ο Δημήτρης Λιάκος έχουν μπροστά τους ένα πολύ δύσκολο έργο, ενώ ταυτόχρονα τα χρονικά περιθώρια για να το φέρουν εις πέρας στενεύουν επικίνδυνα.

Οι ελληνικές τράπεζες δείχνουν να «λυγίζουν» κάτω από το βάρος των κόκκινων δανείων και όπως όλα δείχνουν θα χρειαστούν κάποιας μορφής βοήθεια, προκειμένου να ανταπεξέλθουν. Αν αυτή θα πάρει τη μορφή του σχεδίου της Τράπεζας της Ελλάδος, του ιταλικού μοντέλου που επεξεργάζεται το Ταμείο
Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ή του απευκταίου σεναρίου της κρατικοποίησης κάποιας τράπεζας θα το μάθουμε μέσα στους επόμενους μήνες.

Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι όσο διαιωνίζεται αυτή η κατάσταση δεν υπάρχει περίπτωση ανάκαμψης της οικονομίας, η οποία έχει ως βασική ατμομηχανή τον τραπεζικό δανεισμό. Και ταυτόχρονα, σφίγγει ο κλοιός γύρω από τα νοικοκυριά, καθώς εντείνονται οι πιέσεις για επίσπευση και εντατικοποίηση των πλειστηριασμών. Αν στην εξίσωση προστεθεί και το τέλος του Νόμου Κατσέλη, που σημαίνει ακόμη λιγότερη προστασία για τους δανειολήπτες, ο κλοιός σφίγγει ακόμη περισσότερο.

Βέβαια, υπάρχει πάντα και η λύση να αφήσει την «καυτή πατάτα» για τους επόμενους, επιλέγοντας τη λύση των πρόωρων εκλογών. Αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο κείμενο.