Ξεκινώ με τις επιφυλάξεις μου: Όποιος είναι έξω από το χορό πολλά τραγούδια ξέρει. Και ναι, αλλιώς μιλάς και σκέφτεσαι πίσω από το πληκτρολόγιο και αλλιώς δρας όταν βρίσκεσαι μπροστά στο ίδιο το περιστατικό. Και βέβαια, άλλη είναι η ψυχολογία σου όταν βιώνεις κάθε μέρα το φόβο, την ανασφάλεια και βλέπεις τους κόπους μιας ζωής να εξανεμίζονται σε μια στιγμή.

Και γι’ αυτό υπάρχουν ελαφρυντικά σε όσα έγιναν στην Ομόνοια. Αλλά τα ελαφρυντικά σημαίνουν ότι μειώνεται η ποινή σε μια παράνομη πράξη. Και ναι, η αυτοδικία είναι παράνομη. Δεν μιλάω για την περίπτωση της νόμιμης άμυνας, εκεί που κινδυνεύει η ζωή σου. Ναι, αν μπουν ληστές το βράδυ στο σπίτι είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση. Εκεί ο νομοθέτης –και πολύ σωστά- έχει προβλέψει ακόμη και αθώωση του αμυνόμενου.

Όμως, αυτό που είδαμε στο βίντεο από την Ομόνοια δεν ήταν νόμιμη άμυνα. Ένας άνθρωπος υπό την επήρεια ναρκωτικών, χωρίς συναίσθηση των πράξεών του γίνεται αποδέκτης βίαιων πράξεων αναντίστοιχων με τα όσα έχει κάνει. 

Πρέπει να τιμωρηθεί για την πράξη του; Προφανώς και ναι. Του αξίζει να χάσει τη ζωή του; Ξεκάθαρα όχι. Και αυτό δεν έχει να κάνει με το ποιος είναι. Είτε είναι ακτιβιστής είτε όχι, είτε ανήκει σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα, τα δεδομένα παραμένουν ίδια.

Ναι, υπάρχει θέμα με την αστυνόμευση. Στο κέντρο της Αθήνας, στην πιο πολυσύχναστη περιοχή της χώρας έπρεπε η αστυνομία να είναι εκεί σε λεπτά αν όχι σε δευτερόλεπτα. Ακριβώς για να αποφευχθεί αυτό που έγινε. Και εκεί πρέπει να αναζητηθούν ευθύνες, τόσο επιχειρησιακά όσο και πολιτικά.

Αλλά επουδενί δεν πρέπει αυτό το ατόπημα να επιτρέψει στον οποιοδήποτε να πάρει το νόμο στα χέρια του. Γιατί αλλιώς δεν μιλάμε για πολιτισμένη κοινωνία αλλά για το νόμο της ζούγκλας. Και δυστυχώς έχουμε δει πολύ καλά πού οδηγεί αυτό.