Είναι πραγματικά δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς μέχρι το τέλος το βίντεο με το κλάμα των παιδιών που χωρίζονται από τους γονείς τους στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό, ακόμα και αν ο ίδιος δεν έχει παιδιά. 

Δεν υπάρχει όμως κανένα πλάσμα που να επιτρέπεται να έχει τέτοια βιώματα σε τέτοια «τρυφερή» ηλικία. Άλλωστε, υπάρχει λόγος που λέγεται τρυφερή και αυτός είναι ότι μας καθορίζει. Αυτά τα παιδιά θα κουβαλούν για πάντα αυτό το βάρος του «ανεπιθύμητου».

Μωρά παιδιά ή λίγο μεγαλύτερα αλλά πάντα παιδιά, που κλαίνε και φωνάζουν γιατί τους παίρνουν μακριά από τους γονείς τους, επειδή αυτοί είναι «παράτυποι» μετανάστες.

Το μέρος που γεννήθηκε κανείς είναι τόσο τυχαίο όσο και οι αριθμοί που κληρώνονται στο Τζόκερ. Πολλοί θα παίξουν το χαρτί της ιθαγένειας αλλά δεν είναι κάτι που καταλαβαίνω. Το χαρτί που λέει ότι η Αμερική -που ήταν πάντα- πολυπολιτισμική, πια «παράγινε» και φωνάζει για να μπει όριο στην «εισαγωγή» ανθρώπων, πολιτισμών και«έργων».

Πώς γίνεται αποδέκτης οποιασδήποτε «τιμωρητικής» πολιτικής να είναι ένα παιδί, που δεν αντιλαμβάνεται και δεν επιλέγει τις συνθήκες της ζωής του; Κανένα παιδί και κανένας άνθρωπος συνολικά δεν επιλέγει να γεννηθεί σε μια χώρα που ο πόλεμος μαίνεται ούτε να μετακινηθεί σε μία άλλη για να επιβιώσει.

Και για να είμαστε ειλικρινείς, η διαδικασία είναι εξίσου βάρβαρη και για τους γονείς κι ας μην είναι σε τρυφερη ηλικία. Η αλήθεια είναι ότι  «Όποιος έχει καρδιά θα αισθανόταν το ίδιο» στο θέαμα παιδιών που σπαράζουν, όπως είπε ο Ντόναλντ Τραμπ όταν υποχώρησε στη διεθνή κατακραυγή και υπέγραψε το προσωρινό διάταγμα που προβλέπει να μην χωρίζονται οι οικογένειες των μεταναστών.

Και δεν είναι ο Τραμπ μόνο πρόβλημα -που είναι μεγάλο- η Αμερική θρέφει χρόνια στα σπλάχνα της το ρατσισμό και όταν βρίσκει έδαφος ανθίζει. Και στην -κατά τα άλλα εξευγενισμένη- Ευρώπη συμβαίνει, ας μη ξεπλένουμε την οικεία ξενοφοβία. Η Αυστρία αντιδρά, οι χώρες του Βίσεγκραντ δεν θα συμμετάσχουν στην έκτακτη σύνοδο για το μεταναστευτικό και η Ελλάδα παλεύει μεταξύ γνήσιας και πατροπαράδοτης φιλοξενίας και του -στην καλύτερη υφέρποντα- ρατσισμού.

Το πρόβλημα μοιάζει σίγουρα περίπλοκο για όποιον ασχοληθεί με τη λύση του. Όμως το να χωρίζεις οικογένειες, τραβώντας από τις αγκαλιές των γονιών μικρά παιδιά, δεν μπορεί να είναι μέρος της λύσης.