Μ’ αρέσουν πάντα οι οργανωμένες διαρροές φράσεων που χρησιμοποιούν πολιτικοί αρχηγοί σε κλειστές συσκέψεις. Κάπως έτσι, χθες, μετά τη σύσκεψη του πρωθυπουργού με τον υπουργό Αθλητισμού για το συμβάν στην Τούμπα, το Μέγαρο Μαξίμου έδινε ως διαρροή την εξής φράση: «Δεν με ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος. Αυτή η ιστορία θα τελειώσει και όλοι θα βρεθούν προ των ευθυνών τους».

Ομολογουμένως, η διαρροή είχε κάτι το ηρωικό. Όπως φαινομενικά έχει και η απόφαση του Μεγάρου Μαξίμου να διακόψει επ’ αόριστον το πρωτάθλημα, μετά την είσοδο του Ιβάν Σαββίδη με πιστόλι στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας. Θυμίζει κάτι από εκείνες τις διαρροές που γίνονταν και από προηγούμενες κυβερνήσεις, όπως επί παραδείγματι επί Σαμαρά, είτε για την περίφημη «εντολή», είτε για εκείνη τη φράση που είχε πρωτοεμφανιστεί πριν από τις ευρωεκλογές του 2014, το «εγώ από τον Τσίπρα δεν χάνω».

Το πρόβλημα που έχει η κυβέρνηση, όμως, είναι ευρύτερο και δεν λύνεται με διαρροές αποφασιστικότητας, όσο καλή πρόθεση και αν έχει κανείς. Η κυβέρνηση τώρα είναι αντιμέτωπη με ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα: το πουλόβερ ξηλώνεται από πολλές μεριές ταυτόχρονα.

Από τη μία είναι τα εθνικά θέματα: ο γείτονάς μας δεν είναι απλά νευρικός, είναι μια αναθεωρητική δύναμη που θεωρεί πως μπορεί να εκμεταλλευθεί την ισχύ του έναντι της δικής μας αδυναμίας και να ανασχεδιάσει τον χάρτη στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Έχει συλλάβει δύο στρατιωτικούς μας και ανάγει ένα σύνηθες μεθοριακό επεισόδιο σε σοβαρό διπλωματικό και πολιτικό ζήτημα. Και, σε αυτή τη συγκυρία, ο εθνικός συγκυβερνήτης, ο κ. Καμμένος δεν μένει στην επίσημη γραμμή της κυβέρνησης που είναι η αντιμετώπιση του επεισοδίου ως «ρουτίνα», αλλά κάνει λόγο για «ομήρους». Βέβαια, όπως όλοι αντιλαμβάνονται, για να λυθεί μια ομηρία, χρειάζεται είτε επέμβαση είτε ανταλλαγή, αλλά φαίνεται πως ο κ. Καμμένος πρέπει να συνομιλήσει πρωτίστως με το κομματικό κοινό του, εις βάρος της σταθερότητας της κυβέρνησης και της χώρας. Το ίδιο έκανε και με το Σκοπιανό, το ίδιο κάνει και τώρα.

Από την άλλη είναι η οικονομία. Καλό το αισιόδοξο αφήγημα και η διαμόρφωση της στρατηγικής του δημοσιονομικού μαξιλαριού, αλλά οι αγορές δεν αστειεύονται. Η συζήτηση για προληπτική γραμμή στήριξης αναθερμαίνεται και μάλιστα από τη μεριά των δανειστών, η συζήτηση για το χρέος θέλει ακόμα χρόνο, το ΔΝΤ πιέζει για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και, σε κάθε περίπτωση, οι δυσκολίες είναι μπροστά.

Κατά τα άλλα, η υπόθεση Novartis ξεκίνησε ως βόμβα στα θεμέλια του πολιτικού σκηνικού και αποδεικνύεται μέχρι στιγμής στρακαστρούκα, ενώ το φλέρτ με την Κεντροαριστερά δεν τελεσφορεί, παρά την επίμονη προσπάθεια.

Και τώρα έρχεται και το ποδόσφαιρο και η αναγκη για την κυβέρνηση να έρθει σε σύγκρουση με ισχυρά συμφέροντα, αλλά και με επιχειρηματίες που της προσέφεραν γενναιόδωρη στήριξη σε κεντρικές επιλογές της, όπως στον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, όπως ο Ιβάν Σαββίδης. Την ίδια ώρα, με μια διαμφισβητούμενη και οριζόντια απόφαση διακοπής του πρωταθλήματος που πίπτει επί δικαίων και αδίκων, η κυβέρνηση έρχεται αντιμέτωπη με το φίλαθλο αίσθημα, το οποίο, παρά τον απαξιωμένο χαρακτήρα του πρωταθλήματος, είναι ισχυρό. Δεν λέει κανείς πως η κυβέρνηση δεν πρέπει να συγκρουστεί με τα κακώς κείμενα του ποδοσφαίρου, αλλά δεν γίνονται όλα με αποφάσεις «πονάει κεφάλι-κόβει κεφάλι».

Κάπως έτσι, το πουλόβερ ξηλώνεται από πολλές πλευρές. Και, άπαξ και αυτό ξεκινήσει, είναι πολύ δύσκολο να σταματήσει.