Μετά τη ζημιά που έπαθε η κυβέρνηση από το Μακεδονικό και μετά την πανωλεθρία από την φωτιά στο Μάτι, τώρα τους έχει απομείνει ένα και μοναδικό δυνητικό σωσίβιο.

Να μπορέσουν να πείσουν τους δανειστές να αναβληθεί για ένα εξάμηνο η μείωση των συντάξεων, μέσω της κατάργησης της προσωπικής διαφοράς. Θα πείτε βέβαια πως κι ένα εξάμηνο κάτι είναι για τους ταλαίπωρους συνταξιούχους που τρέμουν την πιθανότητα να δουν τις αποδοχές τους να μειώνονται ακόμα μια φορά και σε μερικούς δραστικά.

Φυσικά, αν δοθεί αναβολή, πράγμα διόλου βέβαιο, θα πρόκειται για καθαρό προεκλογικό δώρο των ξένων στην κυβέρνηση. Διότι η μείωση θα αναβληθεί για τον Ιούλιο του 2018, δηλαδή για δυο μήνες μετά τις εκλογές του Μαΐου. Θα μπορούσε να το πει κανείς και προκλητική στήριξη των ξένων στον Αλέξη απέναντι στον Κυριάκο, ο οποίος θα παραλάβει την καυτή πατάτα πριν καν τελειώσει τα πανηγύρια για την νίκη του. Δεν θα ‘ναι η πρώτη φορά, αλλά αν σκοπεύουν να κάνουν ένα κανονικό δωράκι, ας καταργήσουν ολόκληρο το μέτρο κι ας το καρπωθεί πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Τουλάχιστον θα έχει ωφεληθεί ο κοσμάκης.

Βέβαια, ό,τι κι αν γίνει μ’ αυτή την πονεμένη ιστορία, δεν πρόκειται να ανατραπεί το πολιτικό σκηνικό που ξέρουμε σήμερα. Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ είναι προδιαγεγραμμένη, απλώς αλλιώς θα πάει στις εκλογές ο Αλέξης με τις συντάξεις –ακόμα- ακέραιες κι αλλιώς με τους συνταξιούχους στα κάγκελα. Θα ‘χει κάτι να λέει απ’ τα μπαλκόνια ο πρωθυπουργός και θα μπορεί επίσης να υπόσχεται πως όπως κατάφερε να αναβάλλει μια φορά το μέτρο, θα καταφέρει να το αναβάλει ξανά ή ακόμα και να το καταργήσει. Θα ξέρει ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει, όμως όποιος μιλά σε προεκλογικές συγκεντρώσεις δεν του βάζουν δα και τον ορό της αλήθειας μπροστά στο πλήθος που τον επευφημεί.

Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, καταλαμβάνομαι από θλίψη κάθε φορά που αρχίζουμε να μιλάμε για συντάξεις. Όχι διότι είναι αμελητέα η επιβίωση των απομάχων της ζωής (που τώρα τρέφουν και τα άνεργα εγγόνια τους) αλλά διότι βλέπω τον δημόσιο διάλογο και την αντιπαράθεση να αναλώνονται πρωτίστως στην τρίτη ηλικία και όχι στα νέα παιδιά. Πάει να πει, ασχολούμαστε με το παρελθόν κι όχι με το μέλλον. Αυτό δεν είναι καλό σημάδι, όπως επίσης δεν είναι καλός οιωνός το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις αυτού του τόπου ανεβοκατεβαίνουν ανάλογα με τον τρόπο που συμπεριφέρονται στους γέρους κι όχι στους νέους. Εμένα αυτό μου δείχνει ότι είμαστε μια χώρα σε παρακμή.

Όταν οι πολιτικοί θα μάθουν να μιλούν στα νέα παιδιά με τον κόπο των οποίων θα πληρωθούν οι συντάξεις των γερόντων, τότε θα ‘χουμε κάνει την μεγαλύτερη μεταρρύθμιση και στην κοινωνία και μέσα μας. Ως τότε απλώς θα βουλοπλέουμε που λέμε και στην Κρήτη, σαν ένα μπουκάλι που ρίχνεται στη θάλασσα κι ούτε στον πάτο κάθεται ούτε στην επιφάνεια βγαίνει, αλλά ταλαιπωρείται αθέατο και αναποφάσιστο στο μέσον του νερού δίχως καμιά ελπίδα.