Ο Αλέξης Τσίπρας αποκάλεσε μεγάλη διπλωματική νίκη την χρήση του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία», ενώ ο Κυριάκος Μητσοτάκης την αποκάλεσε μια «κακή συμφωνία». Όπως συμβαίνει συνήθως, η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ή ακόμη καλύτερα βρίσκεται πολύ μακριά από την διαμάχη δύο χωρών. 

Το ιδανικό για πολλούς συμπολίτες μας -για τους περισσότερους στη Βόρεια Ελλάδα- θα ήταν να μην υπήρχε καν θέμα «Μακεδονίας». Δυστυχώς το ιδανικό λίγες φορές έχει σημασία όταν μιλάμε για διεθνείς σχέσεις και ειδικά όταν έχουμε πίσω μας 25 χρόνια τραγικών λαθών στο θέμα του Μακεδονικού απ’ όλες ανεξαιρέτως τις ελληνικές κυβερνήσεις. 

Με αυτό το δεδομένο το όνομα «Βόρεια Μακεδονία» δεν αποτελεί την χειρότερη επιλογή. Μια μικρή νίκη είναι βέβαια και οι αλλαγές που συμφώνησε να κάνει η γειτονική χώρα στο Σύνταγμά της, απαλείφοντας όλες τις αλυτρωτικές αναφορές που αυτό έχει. Προβληματικές είναι οι προβλέψεις για τη χρήση των όρων «Μακεδόνες» και «Μακεδονική γλώσσα» που αφήνουν φυτεμένο τον «σπόρο» του αλυτρωτισμού.

Αυτό που αφήνει τεχνηέντως εκτός του κάδρου ο κ. Τσίπρας και το οποίο αποφεύγει να αναφέρει ο κ. Μητσοτάκης είναι ότι το ζήτημα δεν αφορά απλά τις σχέσεις μας με την γειτονική μας χώρα. Λύση στο Μακεδονικό ζητούν επίμονα οι ΗΠΑ και η ΕΕ. Και βεβαίως όχι γιατί έχουν κάποιο μεγάλο καημό για τις σχέσεις Ελλάδας – πΓΔΜ, αλλά γιατί θέλουν οπωσδήποτε να αρθεί το βέτο που έχει θέσει η χώρα μας στην συμμετοχή των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. 

Οι Δυτικές Δυνάμεις γνωρίζουν πολύ καλά πως με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για να λυθεί το ονοματολογικό ώστε να μπορέσει η πΓΔΜ να δεθεί για τα καλά στο ΝΑΤΟικό άρμα και να απομακρυνθεί για πάντα από την «αγκαλιά» της Ρωσίας. Γνωρίζουν ακόμη πολύ καλά πως το παράθυρο θα κλείσει σε μερικούς μήνες δεδομένου πως με βάση το πιθανότερο σενάριο η επόμενη κυβέρνηση θα είναι της Νέας Δημοκρατίας. 

Υπ’ αυτή την έννοια αυτό υπονοούσε και ο κ. Τσίπρας όταν έλεγε ότι με αυτή την συμφωνία η Ελλάδα «πρωταγωνιστεί και πάλι στα Βαλκάνια, ως η χώρα που ανοίγει δρόμους για την ειρηνική επίλυση διαφορών και τη δημιουργική συνύπαρξη των λαών». Δημιουργική συνύπαρξη στο πλαίσιο της ΕΕ και του ΝΑΤΟ βεβαίως. Ο κ. Τσίπρας έδωσε τα διαπιτευτήρια του. 

Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τον όρο «Σεβέρνα Μακεντόνιγια» θα πρέπει να αναλογιστεί όλες τις δυνάμεις που πιέζουν για μια συμφωνία και άμεσα.  Έτσι θα μπορέσει να λυθεί το δίλλημα για το αν πρέπει ο κ. Τρίπρας να πάρει τη συμφωνία και να αρχίσει να τρέχει για να κρυφτεί ή αν θα πρέπει να τρέξει για να την κλείσει. Το «κλειδί» για την επίλυση ή μη του Μακεδονικού δυστυχώς το έχουν ΝΑΤΟ και ΕΕ. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως οι πρώτοι που βγήκαν να πανηγυρίσουν για τη συμφωνία ήταν ο πρόεδρος τους Ευρωπαϊκού Συμβουλίου καθώς και γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ.