Δεν είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο να φτάνεις στο γραφείο σου και να τα βλέπεις όλα κατεστραμμένα. Συνέβη σε εμάς, τους εργαζομένους του ΣΚΑΙ και σε αυτούς της Καθημερινής. Ο στόχος είναι προφανής: να φοβηθούμε, να σκεφτόμαστε δυο και τρεις φορές πριν γράψουμε, να αυτο-λογοκριθούμε. Η επίθεση μεταφέρει κι ένα υπόκωφο, περισσότερο «βουβό» μήνυμα: «εάν μπορούμε να το κάνουμε βράδυ, με μια προειδοποίηση για να αποφύγουμε τα θύματα, μπορούμε να το κάνουμε και μέρα μεσημέρι. Και τότε θα θρηνήσετε θύματα».

Δεν έχουμε γίνει ακόμη Κολομβία. Ελπίζω ότι δεν θα γίνουμε ποτέ. Αλλά, ας έχουμε στο μυαλό μας, πως μια χώρα δεν μετατρέπεται σε Κολομβία από τη μια μέρα άλλη. Αυτό γίνεται σταδιακά, όσο μια μερίδα της κοινωνίας νομιμοποιεί, δικαιολογεί ή ανέχεται τη βία. Όσο υπάρχει κοινωνική στήριξη στη δράση τρομοκρατών. Συνέβη στην Λατινική Αμερική, στα χρόνια της ακμής των ναρκοεμπόρων. Συνέβη – σε ένα μικρό βαθμό - στη χώρα μας, στη δράση της 17Ν και των άλλων οργανώσεων που δρούσαν ανενόχλητες για περισσότερο από δυο δεκαετίες. Συνέβη στην Δυτική Ευρώπη, στη δεκαετία του 70. Ευτυχώς εκεί, η τρομοκρατία των πόλεων έσβησε. Τη θέση της βέβαια, πήρε η ισλαμική.

Η χώρα μας έχει περάσει μια οκταετία κρίσης, με βίαιη οικονομική προσαρμογή, με κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας, με μεγάλη μείωση των εισοδημάτων και πτώση του βιοτικού  επιπέδου. Καλλιεργήθηκε το απαραίτητο κοινωνικό υπέδαφος για να αναπτυχθούν όλα τα νοσηρά φαινόμενα έντασης, μίσους, βίας, και μισαλλοδοξίας. Αυτό εκμεταλλεύτηκαν συγκεκριμένοι πολιτικοί και κόμματα, που πέρα από την επίθεση στους αντιπάλους, στοχοποίησαν δημοσιογράφους, συγκεκριμένα Μέσα Ενημέρωσης και μιντιακούς ομίλους. Είναι μια πρακτική που εφαρμόζεται κατά κόρον και στο εξωτερικό, από τον Τραμπ στις ΗΠΑ, μέχρι τον Όρμπαν στην Ουγγαρία. Η κρίση απονομιμοποίησης των ελίτ ακουμπά και συνθλίβει τον τέταρτο πυλώνα εξουσίας, τα μέσα ενημέρωσης. Και μαζί, σπέρνει ένα διχαστικό, βιτριολικό λόγο που δημιουργηθεί συνθήκες ακήρυχτου εμφυλίου πολέμου.

Αυτό είναι που πρέπει να αποφύγουμε. Η κρίση ανέδειξε τα χειρότερα χαρακτηριστικά μας – αντί να χτίσουμε γέφυρες, σκάψαμε χαρακώματα. Στο πολιτικό πεδίο, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έπαιξαν κυρίαρχο ρόλο σε αυτό το παιχνίδι και, μοιραία, κάποιοι τους ακολούθησαν. Όπως όμως αποδείχθηκε περίτρανα χθες, η κατάσταση των πραγμάτων μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο. Για αυτό και η καταδίκη της τρομοκρατίας πρέπει να είναι μαζική, αληθινή και πειστική. Να μην υπάρχουν «ναι μεν, αλλά», να μην υπάρχουν δευτερεύουσες προτάσεις, να γίνει και λίγη αυτοκριτική. Εάν κάποιοι πουν μέσα τους «καλά να πάθουν», μπορεί αύριο οι ίδιοι να βρεθούν θύματα μιας βίας που θα έχει άλλη μορφή. Δεν πρόκειται για κλισέ. Η βία, φέρνει βία.