Όλοι μας είχαμε ανάγκη από μια καλή είδηση αυτές τις μέρες και μας ήρθε από κει που δεν την περιμέναμε, από τον Ερντογάν. Ήταν τόσο απρόσμενη η πράξη αυτή, που δικαίως οι θρησκευόμενοι το απέδωσαν σε θαύμα της Παναγίας κι ας μην συμφωνούν μ’ αυτή την εκδοχή οι έγκυροι αναλυτές και διεθνολόγοι. Δεν βαριέστε, αφού οι πολιτικές προσωπικότητες μας και οι δυνατότητες της ταλαιπωρημένης χώρας μας δεν φαίνονται ικανές να μας φέρουν μια καλή είδηση δια της κανονικής οδού, ας μας την φέρουν τα θαύματα της Μεγαλόχαρης κι ας στραβομουτσουνιάζουμε εμείς οι ρεαλιστές.

Έτσι κι αλλιώς, είναι πάρα πολύ δύσκολο να αντιληφθούμε τους λόγους που οδήγησαν τον Ερντογάν στην απόφαση αυτή. Διάβασα πολλές αναλύσεις συναδέλφων πολύ εμπειρότερων εμού στα διπλωματικά, που καταλήγουν ότι ο Σουλτάνος ήθελε να δώσει ένα μήνυμα στους Αμερικανούς, που μας βγήκε σε καλό. Όμως άλλοι το ερμηνεύουν ως μήνυμα υποχωρητικότητας και άλλοι ως μήνυμα σκλήρυνσης. Μεταξύ μας, ιδέα δεν έχουμε τι συμβαίνει καθώς αλλιώς σκεφτόμαστε εμείς οι δυτικόστροφοι κι αλλιώς οι Τούρκοι που έχουν δικό τους μπαϊράκι. Διότι να καταλαβαίναμε πως λειτουργεί το μυαλό του Ερντογάν, κάποιοι από μας θα είχαμε βάλει στο τραπέζι και το σενάριο της απελευθέρωσης, αλλά ουδείς τολμούσε τέτοια πρόβλεψη. Όλοι πιστεύαμε ότι τα παλικάρια θα έβγαιναν απ’ το μπουντρούμι μετά από δέκα χρόνια.

Σε κάθε περίπτωση, ο Δεκαπενταύγουστος πέρασε ευχάριστα για τα δυο παιδιά μας, για όλους τους Έλληνες και για τη κυβέρνηση βέβαια που είχε περάσει τρεις διαβολοβδομάδες που έμοιαζαν να μην έχουν τελειωμό. Ελπίζω να μην θεώρησαν αυτό το πολιτικό μάννα εξ’ ουρανού ως σήμα ότι ξανάρθε η περίοδος των παχιών επικοινωνιακών αγελάδων. Διότι τότε θα την ξαναπατήσουν χειρότερα από το Μάτι στην επόμενη στραβή που θα γίνει στην βάρδια τους. Οφείλω να πω βέβαια ότι διαχειρίστηκαν προσεκτικά την απελευθέρωση των στρατιωτικών και δεν άρχισαν τις θριαμβολογίες. Αυτό είναι καλό δείγμα για το μέλλον. Κυρίως για το δικό τους μέλλον, καθώς τον τελευταίο χρόνο η αλαζονεία τους έκανε να πυροβολούν συνεχώς τα πόδια τους.

Μπαίνουμε σε μια καθοριστική πολιτική περίοδο. Μέχρι τις αρχές Σεπτέμβρη θα κριθεί αν θα περάσουμε έναν σχετικά ήπιο πολιτικό χειμώνα ή αν θα ζήσουμε σε κανονική πολεμική περίοδο. Από την κυβέρνηση θα έρθει το έναυσμα. Ελπίζω να μην επιλέξουν το δεύτερο, διότι τότε θ’ αποδειχτεί πως ούτε από το Μάτι θα ‘χουν διδαχτεί, ούτε από την απελευθέρωση των δύο.