Στην πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για την υπόθεση Novartis και τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής, ο πρωθυπουργός κοπτόταν για την πολιτική ευθύνη που δεν αναλαμβάνει η ΝΔ. Αναρωτιέμαι λοιπόν από χθες το βράδυ αν κόπτεται το ίδιο σχετικά με την ανάληψη πολιτικής ευθύνης για όσα συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Η κατάληξη του χθεσινού ματς στην Τούμπα ήταν μάλλον αναμενόμενη πριν καν ξεκινήσει, μετά τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν ξημερώματα Κυριακής με την απόφαση της δευτεροβάθμιας επιτροπής της ΕΠΟ. Είναι αυτό που λέει «της νύχτας τα καμώματα, τα βλέπει η μέρα και γελά». Και ήρθαν απλώς να προστεθούν τελευταίος κρίκος σε μια μακρά αλυσίδα ντροπιαστικών γεγονότων που έχουν απαξιώσει το άθλημα και έχουν αηδιάσει τους ελάχιστους εναπομείναντες (υγιείς) φιλάθλους. Όχι τους μπαχαλάκηδες που έχουν μεταφερθεί στα γήπεδα ή τους «στρατούς».

Όσο για τον ΠΑΟΚ που εμπλέκεται εφέτος σε όλα τα παρατράγουδα; Ε, βλέπετε, είναι μάλλον μεγάλα τα ζόρια που έχει η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βόρεια Ελλάδα λόγω Σκοπιανού. Οπότε, στο σχεδιασμό του Μαξίμου, μοιάζει να ισχύει πως το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του λαού - άσχετο, βέβαια, αν αυτό στο παρελθόν το επικαλέστηκαν δικτατορικά καθεστώτα και, ευτυχώς, στην Ελλάδα ακόμα έχουμε δημοκρατία.

Το είχε πει μεταξύ αστείου και σοβαρού σε μία από τις ανόδους του στη Θεσσαλονίκη ο Αλέξης Τσίπρας: «Και Μετρό αποκτά η Θεσσαλονίκη, τώρα απέμεινε μόνο να πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ!». Ε ναι. Ήταν δίκαιο κι έγινε πράξη...

Βέβαια, δεν υπονοώ ότι ο πρωθυπουργός πρέπει να αναλάβει την πολιτική ευθύνη παραιτηθεί για το ποδόσφαιρο - αν και θα μ' ενδιέφερε πολύ η γνώμη του γι' αυτά τα αίσχη, καθ' ότι ο ίδιος δηλώνει ποδοσφαιρόφιλος. Υπάρχει, όμως, κάποιος που παριστάνει τον αρμόδιο υπουργό. Που κατοικοεδρεύει σε ένα πολυτελές γραφείο στο Μαρούσι και θεωρείται, λέει, μία από τις μεγαλύτερες ελπίδες, δεδομένου ότι ανήκει στη γενιά των νέων (ηλικιακά) και άφθαρτων πολιτικών.

Αυτά, όμως, μέχρι χθες το βράδυ. Διότι από χθες το βράδυ, δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από όλους τους προκατόχους του. Αυτούς που έκαναν ότι δεν γνωρίζουν τίποτα για το έγκλημα. Αυτούς που μετατρέπονται σε οσφυοκάμπτες των εκάστοτε ισχυρών παραγόντων για μία χούφτα ψήφους. Κρίμα, πολύ κρίμα. Κι ακόμη περισσότερο κρίμα, που μένει στη θέση του αντί να παραιτηθεί ως ελάχιστη ένδειξη ευθυξίας και πραγματικού νέου ήθους. Γιατί σε τελική ανάλυση, η Πολιτεία δεν είναι στο απυρόβλητο. Και το ποδόσφαιρο είναι - είτε μας αρέσει είτε όχι - και κοινωνική και επιχειρηματική έκφραση, για τις οποίες η Πολιτεία δεν δικαιούται απλά, αλλά υποχρεούται να έχει λόγο.

Επειδή ακούγεται έντονα λοιπόν από χθες το βράδυ ότι η κυβέρνηση εξετάζει με εισήγηση του κυρίου αυτού τη διακοπή του πρωταθλήματος, το πράγμα γίνεται ακόμη χειρότερο. Θυμίζει την παροιμία πονάει χέρι-κόψει κεφάλι.

Ή, καλύτερα, την παροιμία με τον αγά. Που θύμωσε και ξέρετε τι έκοψε.

Υ.Γ.: Επειδή θα κατηγορηθώ (εύκολα) από πολλούς για υποκειμενική κρίση, λόγω της συμπάθειάς μου στην ΑΕΚ, εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Ένα πράγμα γουστάρω και θέλω: να πηγαίνω στο γήπεδο αγκαλιά με τα φιλαράκια μου τους Ολυμπιακούς, τους Παναθηναϊκούς και τους ΠΑΟΚτζήδες και να βλέπουμε μαζί το ματς κάνοντας την καζούρα μας και την πλάκα μας, χωρίς να κινδυνεύουμε να μας ανοίξει το κεφάλι ο κάθε ανεγκέφαλος, τον οποίο σιγοντάρουν οι παράγοντες με τη στάση τους και η Πολιτεία με τη δική της. Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς που θέλουμε πίσω τις Κυριακές μας. Για να το πω και γηπεδικά: «γκέγκε;».