Φανταστείτε ένα σενάριο, όπου το καλοκαίρι του 2015, την ώρα που ο Πρωθυπουργός ανακοινώνει δημοψήφισμα, με τις τράπεζες κλειστές και με την απειλή εξόδου από το ευρώ να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας, ένας εκλγεμένος από το λαό Πρόεδρος της Δημοκρατίας, να βγαίνει μπροστά και να λέει “διαφωνώ, δεν υπογράφω το διάταγμα, δεν θα προχωρήσει το δημοψήφισμα”. Σκεφτείτε την πιθανότητα ο Πρόεδρος αυτός, να είναι μια προσωπικότητα κύρους, ίσως Πρώην Πρωθυπουργός κι εκλεγμένος με ένα συντριπτικό ποσοστό από το λαό. Ένας Πρόεδρος δηλαδή, με ευρύτατη πολιτική νομιμοποίηση.

Μην βιάζεστε να το απορρίψετε, μιλάμε για την Ελλάδα, τη χώρα των εθνικών διχασμών, τη χώρα που οδηγήθηκε σε αρκετές εμφύλιες συγκρούσεις τον αιώνα που πέρασε, τη χώρα όπου η έννοια της εθνικής συναίνεσης, είναι ακόμη ζητούμενο και όχι δεδομένο. Στο υποθετικό παράδειγμα του καλοκαιριού του 2015, μια τέτοια σύγκρουση κορυφής, θα είχε τουλάχιστον προκαλέσει παραιτήσεις της κυβέρνησης και σοβαρότατη πολιτειακή κρίση.

Γιατί όμως εξετάζουμε αυτό το σενάριο;

Στις προτάσεις του κυβερνώντος κόμματος για την συνταγματική αναθεώρηση υπάρχει η πρόταση των έξι ψηφοφοριών σε ισάριθμους μήνες πριν τη διάλυση της βουλής σε περίπτωση αποτυχίας εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας και προσφυγή στο λαό για απευθείας εκλογή του, εφόσον οι προηγούμενες προσπάθειες αποτύχουν. Αντίστοιχη πρόταση, για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας απευθείας από το λαό, έχουν κατά καιρούς κάνει και στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος της, φαίνεται να μην πολυσυμφωνεί. Στο ΚΙΝΑΛ, το απορρίπτουν μετά βδελυγμίας.

Η πρόταση εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας από το λαό, δεν επιλύει κανένα πρόβλημα. Μάλλον πολύ περισσότερα δημιουργεί. Διότι προκαλεί σοβαρό πρόβλημα στη μορφή του πολιτεύματος. Θα δημιουργήσει ένα δυισμό Προέδρου και Πρωθυπουργού σε μια χώρα που έχει παράδοση διχασμών και ένα πολίτευμα Προεδρευομένης και όχι Προεδρικής Δημοκρατίας. Η εκλογή Προέδρου στη Βουλή, εάν δεν συγκεντρώνεται η ενισχυμένη πλειοψηφία των 180, μπορεί να γίνεται με απλή πλειοψηφία. Το κύρος του Προέδρου άλλωστε, δεν εξαρτάται από τις ψήφους που συγκεντρώνει αλλά από το περιεχόμενο που δίνει η προσωπικότητα του ανδρός στο αξίωμα. Αν αμφιβάλλετε, σκεφτείτε ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εξελέγη τη δεύτερη φορά, το 1990, μετά βέβαια από εθνικές εκλογές, με απλή πλειοψηφία 153 βουλευτών.