Οι βεβαιότητες, ειδικά δε οι ακράδαντες, είναι πάντα επικίνδυνες. Για παράδειγμα, στην πολιτική, μια απόλυτη βεβαιότητα, μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική, διότι οδηγεί σε τύφλωση. Οι Γάλλοι περιγράφουν το φαινόμενο, grossomodo, ως «Folie de Grandeur». Ψευδαίσθηση μεγαλείου ελληνιστί (σ.σ. μπορείτε να αναζητήσετε και την ωραία ομώνυμη ταινία με τον Λουί Ντε Φινές και τον Υβ Μοντάν). 

Μια τέτοια ψευδαίσθηση μεγαλείου φαίνεται πως έχει αρχίσει και πιάνει και την κυβέρνηση και, δυστυχώς, όχι μόνο για ένα ζήτημα. Πάρτε για παράδειγμα την ιστορία με τις υποψηφιότητες στον δήμο Αθηναίων. Εκεί, υπάρχουν ήδη δύο δυνατοί υποψήφιοι, ο Κώστας Μπακογιάννης και ο Παύλος Γερουλάνος, οι οποίοι εδώ και έναν μήνα κυκλοφορούν στις γειτονιές της πόλης και μιλούν με τους πολίτες. Ποια ήταν η αντίδραση του πρωθυπουργού, ο οποίος, κατά την ευγενή διαρροή, «έχει πάρει το ζήτημα πάνω του»; «Θα βρούμε έναν υποψήφιο που δεν ξέρει να χάνει», φέρεται να είπε προ εβδομάδων ο κ. Τσίπρας, στα παρασκήνια του κεντρικού δελτίου του Alpha, όπου ήταν καλεσμένος.

Έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από τότε και ακόμα ο «άχαστος» υποψήφιος αναζητείται. Ακούστηκαν ονόματα από τον χώρο του αθλητισμού, ακούστηκε ξανά ο μόνος που έφτασε κοντά στο να κερδίσει τη δημαρχία, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, ακούστηκε μια παντελώς άγνωστη κυρία, δημοτική σύμβουλος επί χρόνια και άλλα πολλά. Το συμπέρασμα είναι ότι, παρά τη γεμάτη αυτοπεποίθηση κουβέντα του πρωθυπουργού, κατά το κοινώς λεγόμενο, «μέλι-μέλι και από τηγανίτα τίποτα». Δεν είναι, άλλωστε, και τόσο εύκολο να βρεις άνθρωπο να πάει περίπου ως πρόβατο επί σφαγή απέναντι στον Μπακογιάννη και τον Γερουλάνο, έχοντας χάσει περίπου ενάμιση μήνα εκστρατείας. 

Και να περιορίζονταν οι αναλύσεις τέτοιου τύπου στον δήμο της Αθήνας, να έλεγα πάλι καλά. Επεκτείνονται, όμως, και στις αναλύσεις για την κεντρική πολιτική σκηνή και για το αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών. Βεβαίως, πρέπει να παραδεχτούμε, ότι σπάνια θα βρεις επιτελείο πολιτικού που να παραδέχεται ότι έρχεται η ήττα. Αν μη τι άλλο, το επιτελείο Τσίπρα δεν μπορεί να διεκδικήσει αυτή την πρωτιά. Είναι, όμως, εξαιρετικά οξύμωρο να έχεις γίνει…μούσκεμα από τη βροχή και με μια σχεδόν μοιρολατρική προσέγγιση να προσδοκάς ότι κάποια στιγμή θα σταματήσει να βρέχει.  Δεν είναι μόνο αυτό: ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι μονάδες πίσω σε όλες τις δημοσκοπήσεις, αλλά οι αναλύσεις από το πρωθυπουργικό περιβάλλον είναι του στυλ «δεν τραβάει η ΝΔ». Ορισμένοι, δε, από το θάρρος που έχουν αποκτήσει δια της επαφής με την υπουργική καρέκλα, λένε παρασκηνιακά για τον «Κούλη» που «σιγά μωρέ μην γίνει αυτός πρωθυπουργός». 

Επειδή, όμως, η ζωή καμιά φορά τα φέρνει περίεργα τα πράγματα, ο κ. Τσίπρας ενδέχεται να είναι αντιμέτωπος με μια δύσκολη κατάσταση: να τα έχει δώσει όλα από το 2018 και, όταν έρθει η ώρα των εκλογών, να μην έχει να τάξει πολλά. Και, επειδή ό,τι ανεβαίνει κάποτε κατεβαίνει και δεν είμαστε ούτε στο 2014, ούτε στο 2015, αυτονόητα ο πρωθυπουργός έχει πολύ σημαντική φθορά. Διλήμματα του τύπου «Ή εμείς με την κοινωνική πολιτική ή η ΝΔ που θα φέρει Μνημόνιο από το παράθυρο», δεν περπατούν πολύ στην κοινωνία και δεν μεταφράζονται σε ψήφους. 

Λίγη λιγότερη έπαρση και λίγη περισσότερη σωφροσύνη, ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Το έμαθαν, με τον σκληρό τρόπο, και προκάτοχοι του κ. Τσίπρα που δεν κατάλαβαν για πότε άλλαξαν…τα κόζια.