Τα πανηγύρια έχουν πάντα το χάζι τους, ακόμα κι αν συχνά-πυκνά είναι πιο κιτς απ’ όσο αντέχει η αισθητική μας. Κουβαλάνε μια χαρά κι ένα πρόσκαιρο ξέσπασμα που κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει. Αντιθέτως, τα ακυρωμένα πανηγύρια φέρνουν στους ώμους τους ένα είδος μελαγχολίας, σαν αγέννητα παιδιά που ποτέ δεν θα μάθουμε τι ήταν ικανά να δώσουν σε τούτη τη ζωή.

Έτσι τα βλέπω εγώ τα ακυρωμένα πανηγύρια για την έξοδο από το μνημόνιο. Και το πολυθρύλητο σώου πάνω στον Πνύκα και το λαϊκό νταβαντούρι που ετοίμαζαν στο Καστελόριζο. Σαν φυντάνια που τα ξερίζωσαν πριν καν προβάλουν στην επιφάνεια του χωραφιού, σαν ευκαιρίες που χάσαμε δίχως ποτέ να ανακαλύψουμε τι θα μπορούσαν να μας προσφέρουν. Ανάταση; Ανακούφιση; Αδιαφορία; Γέλιο; Θυμό; Όλα μαζί; Άγνωστο.

Η φωτιά τους τα χάλασε. Τα ‘χαν σχεδιάσει τόσο ωραία και όλα πήγαν στράφι. «Οι άνθρωποι σχεδιάζουν, ο Θεός γελάει», το θυμάστε; Κι αν ο Θεός δεν έχει σε καμιά υπόληψη τα σχέδια των ανθρώπων, σκεφτείτε που έχει γραμμένα τα σχέδια κομμάτων και κυβερνήσεων, ειδικά όταν πρόκειται για υποκριτικά πανηγυράκια επικοινωνιακού χαρακτήρα. Θα μου πείτε ότι το ‘χω ρίξει πολύ στην μεταφυσική, αλλά και σ’ αυτό δεν είμαι εγώ ο φταίχτης. Το ξεκίνησαν άλλοι πριν από μένα.

Πρώτα ο Αμβρόσιος που απέδωσε τις φωτιές στην αθεΐα του Αλέξη κι έπειτα ο Καμένος που απέδωσε την απελευθέρωση των στρατιωτικών μας στην Παναγιά την Ελευθερώτρα. (Βέβαια, η Παναγιά η Ελευθερώτρα είναι αυτή που βοηθά τις εγκύους να γεννήσουν δίχως πρόβλημα, αλλά ας είναι…) Να μην ξεχνάμε και τον Μεσογαίας Νικόλαο που έγραψε περιχαρής ότι η φωτιά δεν έκαψε εκκλησία, λες και ο Θεός θα προτιμούσε να λαμπαδιάζει ανθρώπους παρά εικόνες. Αφού λοιπόν άπαντες επικαλούνται το Θείο, καταφεύγω κι εγώ σ’ αυτό για να φιλοσοφήσω γύρω από τα ακυρωμένα πανηγύρια της εξόδου απ’ τα μνημόνια.

Μεταξύ μας, πιστεύω ότι καλό της έκανε της κυβέρνησης αυτή η ματαίωση των σχεδίων της. Είχαν από καιρό χάσει το μέτρο και απλώς θα προσέθεταν άλλη μια ξεφτίλα σ’ όσα επικοινωνιακά έχουν κάνει. Η ματαίωση ήρθε βέβαια εξ’ αιτίας τραγικού λόγου, αλλά έχω την εντύπωση πως το επικοινωνιακό Βατερλό που ακολούθησε την φωτιά και τους θανάτους, τους συνέτισαν λίγο τους κυβερνητικούς. Πήραν από πάνω τους αυτή την αλαζονική κρούστα με την οποία πορεύονταν όλα αυτά τα χρόνια, πιστεύοντας πως ό,τι κι αν κάνουν θα είναι κερδισμένοι. Τώρα θαρρώ πως θα σκέφτονται μια και δυο φορές κάθε πράξη τους, κοντολογίς δεν θα θεωρούν τους Έλληνες εύπιστα κωθώνια που τα κάνουν ό,τι θέλουν. Κάτι είναι κι αυτό.