Αλλάζουν οι άνθρωποι ή αλλάζουν οι καταστάσεις; Δεν είναι μεταφυσικό το ερώτημα. Αν κανείς κοιτάξει τις δηλώσεις των κυβερνητικών, τότε και τώρα, τα χρόνια του αντιμνημονιακού αγώνα και τα σημερινά, θα αισθανθεί ντροπή. Ή μάλλον κοροϊδία. Δεν είναι δα τόσα πολλά τα χρόνια. Από τα “go back κυρία Μέρκελ”, φτάσαμε στα δείπνα πολυτελείας στον Πειραιά. Και ο Πρωθυπουργός, από μαύρο πρόβατο της Ευρώπης, παράδειγμα συμμόρφωσης και εφαρμογής.

Η κοροϊδία αφορά το εσωτερικό. Μια χώρα διχάστηκε, ένας λαός τσακώνονταν για χρόνια στις πλατείες, στα καφενεία και στα οικογενειακά τραπέζια. Γιατί; επειδή από την μια πλευρά υπήρχαν οι “προσκηνυμένοι, οι Μερκελιστές και οι Τσολάκογλου”. Και από την άλλη οι γνήσιοι πατριώτες, οι υπερευαίσθητοι και οι αριστεροί. Έχει νόημα να επανερχόμαστε σε αυτή τη συζήτηση; Να επαναφέρουμε εικόνες και μνήμες από το διχασμό; Ίσως έχει. Διότι πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτοί που συνήθως χαϊδεύουν την κοινωνία ως δήθεν υπερευαίσθητοι, αγωνίζονταν κυρίως για τις προσωπική τους ανέλιξη στην εξουσία. Αλλά έχει πρωτίστως νόημα, για να συνειδητοποιήσουμε πως στη χώρα αυτή, δεν έγινε ποτέ μια ψύχραιμη καταγραφή των γεγονότων που οδήγησαν στην κρίση: και πολύ περισσότερο, δεν έγιναν κατανοητές οι ευθύνες των ευρωπαίων, που κυρίως τα δυο πρώτα χρόνια της κρίσης, είχαν αφήσει την Ελλάδα έρμαιο στα χέρια των κερδοσκόπων, χωρίς τείχος προστασίας και χωρίς ικανοποιητικές απαντήσεις για το τέλος της κρίσης.

Η Μέρκελ, τότε και τώρα, έκανε τη δουλειά της. Και είναι προφανές πως θα υπστηρίξει τον σημερινό Πρωθυπουργό, αφού με τους χειρισμούς του, κυρίως στο θέμα της πΓΔΜ, εξυπηρέτησε απόλυτα τα συμφέροντά της. Για το πόσο καλό της έχει κάνει, το πάλαι ποτέ ατίθασο παιδί της Ευρώπης σήμερα να στάζει μέλι για την ίδια, δεν χρειάζεται να συζητήσουμε. Εμείς, μείναμε με τις εικόνες στο Σύνταγμα, με τις ναζιστικές σημαίες, τους “Μερκελιστές” και τις κρεμάλες. Αλήθεια, τί απέγιναν όλοι αυτοί;