Για να πάει μπροστά η αυτή η χώρα και να πάρει τα πάνω της η οικονομία χρειάζονται επενδύσεις. Και όμως είναι τα πράγματα, «φρέσκο χρήμα» μπορεί να έρθει μόνο από το εξωτερικό. Τι χρειάζεται όμως ένας επενδυτής για να μας προτιμήσει; Αφενός πολιτική και οικονομική σταθερότητα και από την άλλη την αίσθηση ότι έχουν να κάνουν με μια ευνομούμενη χώρα, όπου υποτυπωδώς κάποια πράγματα λειτουργούν.

Το πρώτο σκέλος είναι μια μεγάλη κουβέντα, καθώς χρειάζεται ακόμα πολλή δουλειά, μολονότι φαίνεται ότι γίνονται βήματα. Στο δεύτερο όμως, δυστυχώς τα πράγματα χειροτερεύουν με κραυγαλέες περιπτώσεις που αφήνουν τις χειρότερες των εντυπώσεων.

Το πρόσφατο σκάνδαλο της Folli Follie ήταν ένα ηχηρό ράπισμα στο ελληνικό χρηματιστήριο, καθώς ο πιο προβεβλημένος «πρεσβευτής» του αποδείχθηκε ότι στηριζόταν όχι σε πήλινα αλλά σε… ανύπαρκτα πόδια.  Η απάτη που είχε στήσει η οικογένεια Κουτσολιούτσου έπληξε όχι μόνο την ίδια την εταιρεία, αλλά κυρίως τους χρηματιστηριακούς θεσμούς, που –όπως φαίνεται- παρακολουθούσαν διακριτικά τα τελευταία χρόνια. 

Το δεύτερο χτύπημα είναι το σκάνδαλο με τα POS, το οποίο πρόσφατα αποκαλύφθηκε και παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις. Ο πρώην αντιπρόεδρος της Jumbo χρησιμοποιούσε ελληνικά POS στην Κίνα, διευκολύνοντας του κατοίκους της ασιατικής χώρας να παρακάμψουν τα capital controls και να αγοράζουν σπίτια στην Ελλάδα, προκειμένου να αποκτήσουν την πολυπόθητη «Χρυσή Βίζα».

Πέραν του ευφάνταστου σχεδίου, η αποκάλυψη του σκανδάλου αποδεικνύει ότι και το εγχώριο τραπεζικό σύστημα έχει κενά. Και μπορεί δύο συστημικές τράπεζες να ανακάλυψαν σχετικά νωρίς την παρασπονδία και να «έκοψαν» τις συγκεκριμένες συναλλαγές, η Εθνική Τράπεζα όμως άφηνε το «έργο» να εκτυλιχθεί μέχρι τέλους. Με τον εσωτερικό έλεγχο να μην ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του και την τράπεζα να δείχνει την εικόνα «ξέφραγου αμπελιού», τα μηνύματα προς τους επίδοξους επενδυτές μόνο θετικά δεν είναι.

Έτσι, τα POS της, που έφτασαν –άγνωστο πως- στην Κίνα, για να διευκολύνουν τις συγκεκριμένες συναλλαγές γίνονται συνώνυμο ντροπής για μια χώρα που κατά τα άλλα φιλοδοξεί να δείξει πως κάτι άλλαξε στη δεκαετία της κρίσης.

Με τέτοιες πρακτικές όμως, δεν πρόκειται να προσελκύσουμε σοβαρούς επενδυτές ούτε να περάσουμε το μήνυμα ότι –επιτέλους- κάτι μάθαμε από την κρίση.