Ο Τζωρτζ Μπερνάρντ Σω έλεγε το εξής ενδιαφέρον: ότι το δώρο της παρατηρητικότητας αποκαλείται κυνισμός από όσους δεν το διαθέτουν. Είτε είναι παρατηρητικός κανείς, πάντως, είτε είναι απλώς κυνικός, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει ότι το «διαζύγιο» Τσίπρα-Καμμένου είναι φτιαγμένο κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να εξυπηρετεί τις πολιτικές επιδιώξεις και των δύο. Κατέστη, δε, εφικτό, όταν ο Πάνος Καμμένος σταμάτησε να έχει ονειρώξεις, ότι θα μπορούσε να κάνει τσαμπουκά, για έναν πολύ απλό λόγο: δεν μπορούσε και του το απέδειξε ο κ. Τσίπρας, ο οποίος ουσιαστικά του έχει πάρει το κόμμα.

Έχουμε να κάνουμε με ένα διαζύγιο αμοιβαίου συμφέροντος. Από τη μία, ο Αλέξης Τσίπρας παίρνει ό,τι ήθελε: μια νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με το νούμερο 151 (για πολιτικούς και συμβολικούς λόγους), την άνεση να φέρει τους επόμενους μήνες νομοσχέδια για να στηρίξει το προεκλογικό του αφήγημα, ενώ, τώρα που ο Καμμένος βαφτίστηκε «βαρίδι», τον κατεβάζει από το σκάφος και θα καμώνεται τον Κεντροαριστερό. Το είδαμε, άλλωστε, το έργο το βράδυ της Κυριακής στο Μέγαρο Μουσικής, όπου, όπως «Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα», κατά τον Μολιέρο, «Έξι Κεντροαριστεροί ζητούν ηγέτη», επί το ελληνικότερον.

Και ο Πάνος Καμμένος βολεύεται όμως. Είναι όλα υπολογισμένα. Διέγραψε χθες με κινηματογραφική ταχύτητα την Έλενα Κουντουρά και τον Βασίλη Κόκκαλη, αλλά θα κρατήσει την Κοινοβουλευτική του Ομάδα με 5 βουλευτές, θα ανεχθεί την ψήφο εμπιστοσύνης του Παπαχριστόπουλου και του Ζουράρι και την ίδια ώρα θα προσπαθήσει να κάνει μεταγραφές από τον πάγκο, κυρίως, των ανεξάρτητων. Ήδη ο ένας έχει κλειδώσει και θα έρθει συντόμως προς ΑΝΕΛ μεριά, γιατί σε δύο εβδομάδες ο Παπαχριστόπουλος, αφού ψηφίσει τα πάντα, θα παραδώσει την έδρα του και θα την πάρει ο…Τέρενς Κουίκ, ο οποίος έχει εκπαραθυρωθεί εδώ και μήνες από τους ΑΝΕΛ και συνεχίζει ανενόχλητος τα ταξίδια του στη Μαύρη Ήπειρο. 

Όλο αυτό που παρακολουθούμε είναι μια συναλλακτική αντίληψη της πολιτικής. «Τόσους χρειάζομαι, τόσους παίρνω», λέει ο κ. Τσίπρας, «τοσους χρειάζεσαι, τόσους σου δίνω», λέει ο κ. Καμμένος, «τόσους χρειάζομαι, τόσους κρατάω», ξαναλέει ο κ. Καμμένος. Γιατί, αν δεν είναι ανταλλακτική η έκφανση αυτή της κοινοβουλευτικής «οικονομίας» που βλέπουμε να εξελίσσεται, τι είναι; Είμαστε, μήπως, τελείως αφελείς να πιστέψουμε ότι αίφνης, η Έλενα Κουντουρά που εκλεγόταν με την ώθηση των βασιλικών σαλονιών της Α’ Αθηνών έγινε μια νέα Ρόζα Λούξεμπουργκ; Ή ο Βασίλης Κόκκαλης που ήταν από πάντα στη ΝΔ και βρέθηκε το 2012 στους ΑΝΕΛ είδε αίφνης το φως το αληθινό;

Φυσικά και όχι. Οι άνθρωποι που θα στηρίξουν την κυβέρνηση αποβλέπουν σε ίδιον πολιτικό όφελος. Με άλλα λόγια, ίσως με 1-2 εξαιρέσεις, προσβλέπουν στο να μπουν στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ και να διασωθούν εκλογικά από καράβια που βουλιάζουν, όπως των ΑΝΕΛ, ή από…σχεδίες που δεν μπορούν να σταθούν ούτε σε ρυάκι, όπως το Ν.Ε.Ο. της κ. Παπακώστα. 

Με νέο μακιγιάζ, συνεπώς, οι δύο μέχρι πρότινος κυβερνητικοί εταίροι θα πάνε σε εκλογές. Ο κ. Τσίπρας ως «Κεντροαριστερός», ο κ. Καμμένος ως «αταλάντευτος Μακεδονομάχος». Τόσο αταλάντευτος, σημειωτέον, που δεν έθεσε κομματική πειθαρχία στους βουλευτές του για την ψήφο εμπιστοσύνης που είναι το πρελούδιο των Πρεσπών. Όπως και όλα τα μακιαβελικά σχέδια, όμως, που στα χαρτιά φαίνονται εξαιρετικά, το σχέδιο των δύο θα σκαλώσει στην πραγματικότητα, για έναν βασικό λόγο: παράγει πολύ περισσότερη φαιδρότητα, απ’ όση μπορεί να αντέξει ο τόπος και καθιστά την ανταλλαγή εμφανή. Και μπορεί για την ώρα να βγαίνουν τα κοινοβουλευτικά κουκιά, αλλά δεν είναι αυτό το βασικό ζητούμενο για τον κ. Τσίπρα, πολλώ δε για τον κ. Καμμένο.

Σημειωτέον-με το οποίο κανείς δεν ασχολείται-, «παράπλευρη απώλεια» θα είναι η εθνική οικονομία. Ήταν που ήταν επίπλαστη η εικόνα της «κανονικότητας», τώρα θα απογίνει…