Από μπάσκετ δεν ξέρω πολλά πράγματα, αλλά από οικονομικά κάτι σκαμπάζω. Και, κατά την ταπεινή μου άποψη η υπόθεση Αντετοκούμπο είναι πρωτίστως οικονομική.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Όπως λένε οι φίλτατοι Αμερικάνοι (που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία) “money talks”. Και οι Bucks έκαναν μια από τις μεγαλύτερες επενδύσεις στην ιστορία τους, τοποθετώντας 100 εκατ. δολάρια σε ένα περιουσιακό στοιχείο, με σκοπό να τα πολλαπλασιάσουν.

Ξεκάθαρα τα πράγματα: αν τον λένε Γιάννη, Κώστα, John, Michael, για τους λογιστές και τους μετόχους των Bucks, αυτό δεν παίζει κανένα ρόλο. Επένδυσαν λοιπόν αυτά τα χρήματα, έκαναν ένα business plan και περιμένουν να τους «βγει». Ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος στο πλάνο αυτό; Να τραυματιστεί ο παίχτης, το “asset” τους να χάσει μέρος της αξίας του και η επένδυση να αποδειχθεί ζημιογόνα.

Και επειδή σε αυτά τα πράγματα δεν χωράνε οπαδικά, ούτε συναισθηματικά, κάποιοι τεχνοκράτες ζύγισαν τα θετικά και τα αρνητικά της συμμετοχής στο Ευρωμπάσκετ και αποφάσισαν ότι δεν τους συμφέρει να αγωνιστεί ο παίκτης.

Από εκεί και πέρα, συμβόλαια και νομικά τμήματα υπάρχουν, δεν είναι δύσκολο να ασκήσεις τις κατάλληλες πιέσεις και να πάρει το δρόμο της η διαδικασία.

Κάτι παρεμφερές έκαναν και οι Σαν Αντόνιο Σπερς το καλοκαίρι του 2014, απαγορεύοντας στον Αργεντίνο Μάνου Τζινόμπιλι να συμμετάσχει στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας. Και τότε, όπως και τώρα στην περίπτωση του Αντετοκούνμπο, ο Αργεντίνος αστέρας πείσμωσε, προσπάθησε, μίλησε στην ομάδα αλλά (ακριβώς όπως και ο Γιάννης) συνάντησε «τοίχο». Έχει συμβεί και θα να ξανασυμβεί και μεταξύ μας είναι και λογικό να συμβαίνει όταν πρόκειται για «επενδύσεις» εκατοντάδων εκατομμυρίων.

Καλά όλα αυτά, αλλά γιατί οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι αστέρες του NBA παίζουν στις διεθνείς διοργανώσεις; Και πάλι υπάρχει οικονομική και τεχνοκρατική  εξήγηση: Αρχικά σκεφτείτε πόσο μεγαλύτερες είναι οι αγορές της Ισπανίας και της Γερμανίας (καθόλου τυχαία τα παραδείγματα).

Για τις ομάδες λοιπόν που έχουν παίχτες από αυτές τις χώρες, ένα σημαντικό κομμάτι των εσόδων (φανέλες, χορηγίες, ακόμα και εισιτήρια στα γήπεδα) προέρχεται από κατοίκους αυτών των χωρών. Άρα, οικονομοτεχνικά πάντα, τους συμφέρει να πάρουν το «ρίσκο» να συμμετάσχουν οι παίκτες (περιουσιακά στοιχεία, μην ξεχνιώμαστε) σε διεθνείς διοργανώσεις, μια και τα προσδοκώμενα έσοδα από την… άνοδο του εθνικού φρονήματος είναι μεγαλύτερα. Και, ειδικά στην περίπτωση της Ισπανίας, όταν ο παίκτης σηκώσει και Παγκόσμιο, αυξάνεται άμεσα και η αξία του, άρα κατ΄επέκταση και η αξία της επένδυσής του.

Καλώς η κακώς, στην περίπτωση του Αντετοκούμπο αυτό δεν ισχύει. Ναι, ο «Greek Freak» προσφέρει έσοδα στους Bucks και από την Ελλάδα, αλλά αυτά είναι μάλλον «ψίχουλα» σε σχέση με τα συνολικά χρήματα που προσδοκά η ομάδα. Και αντίστοιχα, η όποια πιθανότητα διάκρισης στο Ευρωμπάσκετ  μάλλον δεν αρκεί για να καλύψει το ρίσκο της συμμετοχής.

Προφανώς επικοινωνιακά η διαχείριση του όλου θέματος θα μπορούσε να γίνει σαφώς καλύτερα και από την πλευρά των Bucks  αλλά και του ίδιου του Γιάννη, που επέλεξε να δημοσιοποιήσει την απουσία του μέσω social media. Όπως κάνουν στο ΝΒΑ δηλαδή...

Αλλά εν τέλει, ακόμα και ο (άγαρμπος) τρόπος που το χειρίστηκαν αποδεικνύει ότι “money talks”. Ή με άλλα λόγια, «τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα».