Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο. Μία κακή Κυβέρνηση ή μία κακή, αν όχι και ακόμη χειρότερη αντιπολίτευση;

Γιατί μία Κυβέρνηση μπορεί να ψηφίζεται από το μεγαλύτερο ποσοστό του λαού, αλλά όταν αυτός δεν ικανοποιείται από τις πράξεις της, τότε στρέφει το ενδιαφέρον του προς την αντιπολίτευση, αν όχι και σε νεότευκτα κόμματα, που οφείλει να σταθεί πάνω από τις περιστάσεις.

Όταν, όμως, η αντιπολίτευση αδυνατεί να ασκήσει μία ουσιαστική και πλήρως ανατρεπτική κριτική για να πιέσει την Κυβέρνηση, αλλά και να δείξει την ανεπάρκειά της, καθώς και την ασυνέπειά της σε όσα υποσχέθηκε, τότε ναι, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα.

Γιατί ο λαός δεν είναι κουτός και επειδή έχει βαρεθεί τα μεγάλα λόγια θέλει να δει ένα αντιπολιτευτικό σφυροκόπημα και όχι μία αντιπολίτευση να σέρνεται πίσω απ’ ό, τι λέει ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί του.

Ειδικά όταν, από μια μεγάλη μερίδα του λαού υπάρχει αίτημα για εκλογές εδώ και καιρό και η αντιπολίτευση δε δείχνει να «πείθει» ακόμη και τους φίλα προσκείμενους… 

Κάτω από άλλες συνθήκες ήδη θα έπρεπε να έχει αλλάξει η Κυβέρνηση, αλλά φαίνεται πως δεν υπάρχει ισχυρή διάδοχη κατάσταση ή το πρόσωπο εκείνο που θα οδηγήσει σε αυτήν την αλλαγή.

Η πολιτική επιβάλλεται να είναι ένα εργαλείο της κοινωνίας για την επίτευξη της ευημερίας και της ευνομίας της, γι’ αυτό και η ίδια η κοινωνία είναι αυτή που κάθε φορά αποφασίζει σε ποιους θα δώσει τη διαχείρισή του. Σίγουρα σε αυτούς που δείχνουν ότι μπορούν και όχι σε αυτούς που θα ήθελαν αλλά… δεν μπορούν! Γιατί μπορεί η πολιτική να "είναι η τέχνη του εφικτού" σύμφωνα με τον Γερμανό καγκελάριο Otto von Bismarck έναν από τους πιο σημαντικούς πολιτικούς του 19ου αιώνα, όμως για να επιτευχθεί πρέπει πλέον να αντιμετωπιστεί από μία πιο διορατική οπτική, με επιλογές και νέους στόχους και όχι με αντιγραφές των όσων ήδη ο λαός δείχνει ότι απορρίπτει. 

Και για να γίνει μία αντιπολίτευση Κυβέρνηση χρήζει πρώτα να είναι μία καλή αντιπολίτευση που να πείθει και να δημιουργεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης! Αλλιώς γιατί να αλλάξουν οι ρόλοι; Καθώς πάντα ελλοχεύει και ο κίνδυνος οι πολίτες απηυδισμένοι από όλους και από όλα να στραφούν σε πιο ακραίες επιλογές εκπροσώπησής τους στη Βουλή.