Όλα αυτά είναι φυσικά απόρροια του ότι η χώρα ετοιμάζεται για τις διπλές εκλογές: πρώτα τις ευρωεκλογές (αν τελικά ο Πρωθυπουργός δεν προκηρύξει πρόωρες κάλπες) κι έπειτα τις εθνικές. Στο Κίνημα Αλλαγής δεν κρύβουν πια ότι ο στόχος τους είναι το διψήφιο ποσοστό. Βλέπουν μια συμπαθητική άνοδο στις μετρήσεις αλλά και μια δειλή τάση επανασυσπείρωσης των παραδοσιακών τους ψηφοφόρων. Για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, βοήθησαν κάποιες στοχευμένες κινήσεις:

Πρώτον, έγιναν όλοι οι απαραίτητοι εσωκομματικοί συμβιβασμοί. Ο Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε να κατέβει υποψήφιος βουλευτής στην Αχαϊα και το αίτημά του ικανοποιήθηκε. Ως πρώην Πρωθυπουργός δεν χρειάζεται σταυρό και εφόσον το ΚΙΝΑΛ εκλέξει εκεί βουλευτή, ο ίδιος θα ξαναμπει στη βουλή. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ζήτησε να μπει επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί επισήμως, η απελευθέρωση όμως της θέσης μετά την αποχώρηση Θεοχαρόπουλου, λύνει τα χέρια της κυρίας Γεννηματά. Οι δυο ευρωβουλευτές, Ανδρουλάκης και Καϊλή, είχαν αρχικά εξοριστεί από το ευρωψηφοδέλτιο, για να επανακάμψουν αφότου οι ίδιοι το ζήτησαν μετ’επιτάσεως. Ο κ. Νίκος Παπανδρέου - γιος του ιδρυτή, μπήκε κι αυτός στη λίστα των υποψηφίων ευρωβουλευτών. Και ο Γιώργος Καμίνης, που συμμετείχε στη μάχη της ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ, βρήκε κι αυτός θέση στο ψηφοδέλτιο και θα ζητήσει ψήφο για τις Βρυξέλλες. Μετά ήταν η μάχη των συμβόλων: οι παλιοί ζήτησαν την επαναφορά του ονόματος και του συμβόλου του ΠΑΣΟΚ. Μπορεί αυτό να μην είναι πια εφικτό (το brand ΠΑΣΟΚ δεν “γράφει” καθόλου στις μικρές ηλικίες) αλλά αποφασίστηκε εν τέλει να επανατοποθετηθεί το ιστορικό σύμβολο της παράταξης, κάτω από την ομπρέλα του Κινήματος Αλλαγής.

Δεύτερον, τα στελέχη του ΚΙΝΑΛ αποφάσισαν να απαντούν σκληρά, στις επιθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Οι απαξιωτικές αναφορές στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για το ΚΙΝΑΛ που “κινδυνεύει να μην μπει στη βουλή”, η προσπάθεια υφαρπαγής στελεχών, η υπουργοποίηση μικρομεσαίων στελεχών, η έπαρση που εξέφραζαν οι κυβερνητικοί, γύρισαν μπούμερανγκ. Και, εν πάσει περιπτώσει, πώς προσπαθείς να καλλιεργήσεις κλίμα συναίνεσης και δημιουργίας “αντι-δεξιού” μετώπου, όταν ακόμη στηρίζεσαι σε στελέχη που άνθησαν στο πολιτικό φυτώριο του Καμμένου;

Τρίτον, η προοπτική αυτοδυναμίας της Νέας Δημοκρατίας αφαιρεί πλέον από τα στελέχη του Κινήματος Αλλαγής τον πολιτικό ψυχαναγκασμό μιας ενδεχόμενης νέας συγκυβέρνησης με τη Δεξιά, κάτι που όλοι τους - πλην ίσως Βενιζέλου - απεύχονται μετά βδελυγμίας. Και επιτρέπει στην Κεντροαριστερή Παράταξη να ξανασυστηθεί με τους παραδοσιακούς της ψηφοφόρους.

Η Παράταξη πέρασε την πολιτική έρημο των μνημονιακών χρόνων κι ετοιμάζεται να δώσει μια μάχη, για πρώτη φορά από το 2009, χωρίς την ανάγκη να απολογηθεί για κυβερνητικά πεπραγμένα. Αυτό δεν σημαίνει πως ο χώρος έχει τη δυνατότητα να ξαναγίνει πλειοψηφικό ρεύμα σε μια χώρα που άλλαξε δραματικά την τελευταία δεκαετία. Αν όμως τα στελέχη του καταφέρουν να κερδίσουν τη μάχη της πολιτικής επιβίωσης, μπορεί να σχεδιάσουν και το μέλλον μιας παράταξης που θα έχει απαλλαγεί από τα ενοχικά της σύνδρομα και θα νιώθει μεγαλύτερη σιγουριά για κάποιες σκληρές και δύσκολες επιλογές. Τους πήρε μερικά χρόνια, αλλά πλέον το συνειδητοποίησαν όλοι.