Τι του ‘φταιξε η Ιθάκη; Ήταν δηλαδή ανάγκη να την κάνει σύμβολο αχρείαστα αιχμηρού λόγου και επιθετικής ρητορικής; Το πανέμορφο νησί, κουβαλούσε ήδη κι απ’ τον Όμηρο κι απ’ τον Καβάφη ικανό συμβολικό φορτίο, ήταν ανάγκη να πάει ο Αλέξης και να του φορτώσει και τα νεοελληνικά αμαρτήματα; Τον διχασμό, την πόλωση, την επιθετικότητα;

Διότι αν κατάλαβα καλά από το διάγγελμα του, το τέλος (ο θεός να το κάνει) των μνημονίων δεν είναι ευκαιρία για μια κοινή εθνική προσπάθεια μακριά από τα χούγια και τις κακές πρακτικές του παρελθόντος. Είναι το άνοιγμα της πόρτας για να ξανασφαχτούμε, όπως κάναμε από το 2010 ως σήμερα. Να ξαναχτίσουμε απ’ την αρχή κάθετες διαχωριστικές γραμμές, πίσω από τις οποίες θα ταμπουρωθούν τα δυο στρατόπεδα και θ’ αρχίσουν να αλληλοπυροβολούνται.

Ο πρωθυπουργός δεν ήταν απλώς κατώτερος των περιστάσεων, ήταν κατώτατος γενικώς. Επιθετικός άνευ λόγου, με επιλεκτική μνήμη (αφού θυμάται τα δυο πρώτα μνημόνια και ξεχνά το τρίτο δικό του), αντιμνημονιακός (αν είναι δυνατόν), διχαστικός και προσωπικά προσβλητικός απέναντι σε αντιπάλους. Τα ‘βαλε με όλους πάλι, λες και αυτό είναι το θέμα μας σήμερα. Να κατακεραυνωθεί ο Στουρνάρας και ο Παπαδήμος. Ξεχνώντας όσα έκανε ο ίδιος με τους Βαρουφάκηδες του.

Ας είναι, πρέπει να συνηθίσουμε αυτό το οτίβο. Έτσι θα πορευτούμε ως τις εκλογές. Μ’ αυτόν που βλέπει το μαγαζί του να αδειάζει από οπαδούς να σηκώνει τείχη μέσω της πόλωσης, μπας και κρατήσει τον κόσμο του στο εσωτερικό. Και με την αντιπολίτευση που πάει για να κερδίσει, να είναι (κατά το δυνατόν) πιο συναινετική, πιο ανοικτή, πιο δεκτική. Αυτός που υποδέχεται κόσμο είναι πάντα πιο large. 

Η σκληρή προεκλογική περίοδος, η γεμάτη παροχές, υποσχέσεις, υψηλούς υβριστικούς τόνους και πολωτικά επεισόδια, θα είναι κυβερνητική κατασκευή. Είναι άλλωστε ο μόνος δρόμος που έχει, της τέλειωσαν από καιρό οι εναλλακτικές. Τις κατανάλωσε άσκοπα, σπατάλησε το πολιτικό της κεφάλαιο όχι σε πολιτικές υπέρ της χώρας αλλά σε επικοινωνιακά τρυκ. Τώρα της απομένει μόνο ο δρόμος που είδαμε να χαράζει ο Αλέξης στην Ιθάκη. Κρίμα.