Μ' αυτά και μ' αυτά μπήκαμε στον  μήνα των γιορτών με την κυβέρνηση να αντιλαμβάνεται πως από την νέα χρονιά κάθε πολιτική κίνηση και επιλογή της θα αποκτά πρόσθετο ειδικό βάρος ως προς τις θετικές ή και αρνητικές συνέπειές της. 

Θεωρητικώς ο Δεκέμβριος  θα μπορούσε να είναι ο μήνας της κυβέρνησης Τσίπρα. Είτε μετρά κανείς στο ημερολόγιο από την έξοδο από τα μνημόνια κι έπειτα είτε μετρά αντίστροφα στην πορεία προς τις εκλογές. Στις 18 ψηφίζεται ο πρώτος μεταμνημονιακός προϋπολογισμός αλλά στο μεταξύ η κυβέρνηση θα έχει καταβάλει σε μία δόση τα 820 εκ. ευρώ των αναδρομικών σε ένστολους, πανεπιστημιακούς κι άλλες επαγγελματικές κατηγορίες, αλλά και το κοινωνικό μέρισμα ύψους 715 εκ. ευρώ plus στους πιο αδύναμους έχοντας ψηφίσει και θετικά μέτρα 910 εκατομμυρίων ευρώ. Δεν τα λες και λίγα. 

Όμως το Μαξίμου σαφώς και γνωρίζει πως όσο και να γκαζώσει τώρα κάνοντας διορθώσεις σε κοινωνικές αδικίες κάποια στιγμή θα το τερματίσει. Για το 2019 πέραν των αποδόσεων του λεγόμενου κοινωνικού πακέτου της ΔΕΘ και προγραμματισμένων προσλήψεων στους ΟΤΑ και στο δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ δεν μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα. Πολύ θα ήθελε να θεσμοθετήσει την λεγόμενη "13η σύνταξη" αλλά είναι αμφίβολο αν θα προλάβει έως ότου στηθούν οι κάλπες. 

Μπαίνοντας στο 2019 ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του περιμένουν τις αντιδράσεις του εκλογικού σώματος στα μέτρα που ψηφίζει και η αντιπολίτευση ονομάζει παροχές, όπως και τις αντιδράσεις της κοινωνίας σε μεγάλες "εκκρεμότητες" που θα αρχίσουν να υλοποιούνται από τον Γενάρη και μετά. Έλα όμως που το Μακεδονικό ενδέχεται να έρθει προς κύρωση στην ελληνική βουλή ακόμη και τον πρώτο μήνα της χρονιάς, άντε τον Φεβρουάριο σύμφωνα με κυβερνητικές εκτιμήσεις. Αυτό υπό μία έννοια εξυπηρετεί την κυβέρνηση που θέλει μία σχετική χρονική απόσταση ανάμεσα στην ψηφοφορία των Πρεσπών και την εθνική κάλπη. Από την άλλη όμως η πληγή του Μακεδονικού στον βορειοελλαδικό χώρο παραμένει ανοιχτή και μάλιστα μέσω μαθητικών καταλήψεων ακόμη κι όταν αυτές υποκινούνται από εθνικιστικά και ακροδεξιά στοιχεία.

Επίσης, το θέμα της ρύθμισης των σχέσεων κράτους/ εκκλησίας δεν έχει κλείσει με βάση τα όσα είπε ο Αλ. Τσίπρας  στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως παραμένει ένα "αγκάθι" στην πορεία της κυβέρνησης όσο η Ιεραρχία δεν πείθεται για την διασφάλιση της μισθοδοσίας και της συνταξιοδότησης των κληρικών. Ή όσο τμήμα της βλέπει αυτό το θέμα ως μία καλή ευκαιρία για να αμφισβητήσει τον Αρχιεπίσκοπο.

Μέσα σ' όλα αυτά ας μην ξεχνάει κανείς και την αναθεωρητική διαδικασία που δύσκολα θα μπορούσε να εξασφαλίσει συναινέσεις τέτοιες που θα έδιναν πόντους στην κυβέρνηση από κοινό που δεν ανήκει στην στενή δεξαμενή των ψηφοφόρων ΣΥΡΙΖΑ. 

Ο δρόμος λοιπόν προς τις κάλπες δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα και απαιτεί εγρήγορση και φυσικά σχέδιο με εναλλακτικές.