Όταν ξεκίνησα το ταξίδι στο Στρασβούργο, για την κάλυψη των εργασιών της ολομέλειας του Ευρωκοινοβουλίου, δεν φανταζόμουν ότι θα ανάλωνα τον περισσότερο χρόνο παραμονής μου στην Αλσατική πόλη για την κάλυψη μιας τρομοκρατικής επίθεσης. Η “πρωτεύουσα των Χριστουγέννων”, όπως αυτο-αποκαλείται αυτή η πανέμορφη και ιστορική πόλη στα σύνορα Γαλλίας - Γερμανίας, έγινε ξαφνικά πρωτεύουσα της τρομοκρατίας μέσα σε ένα βράδυ, μετά την επίθεση ενός σεσημασμένου 29χρονου που άνοιξε πυρ απέναντι σε ανυποψίαστους περαστικούς. Μέσα σε λίγες ώρες η πόλη έχασε πολύ γρήγορα τη γιορτινή της διάθεση, τα περισσότερα καταστήματα στο εμπορικό κέντρο έκλεισαν, η φωταγώγιση των δρόμων έσβησε. Το κλίμα έγινε ξαφνικά παγωμένο, οι άνθρωποι εξαφανίστηκαν από τους δρόμους, οι τουρίστες περνούσαν βιαστικά από τα σημεία ενδιαφέροντος, κοιτάζοντας καχύποπτα δεξιά κι αριστερά τον λιγοστό κόσμο που προχωρούσε πλάι.

Είναι δύσκολο να το κατανοήσουμε, αλλά η μάχη της τρομοκρατίας δεν είναι μια μάχη που κερδίζεται εύκολα. Αρχίζω να αμφιβάλλω για το εάν μπορεί να κερδηθεί. Για να προσεγγίσεις τη χριστουγεννιάτικη αγορά στο κέντρο της πόλης, έπρεπε να περάσεις από σχετικά αυστηρούς ελέγχους - τσάντες, μπουφάν κτλ. Προφανώς ο δράστης κατάφερε να ξεφύγει από αυτούς, τόσο στην είσοδο όσο και στην έξοδο. Στη διάρκεια της παραμονής μου στη Γαλλία άκουσα την κριτική των μέσων ενημέρωσης στις διωκτικές αρχές αλλά και στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία για την αποτελεσματικότητα τους στην αντιμετώπιση των κινδύνων. Για πολλές ώρες η γαλλική τηλεόραση συζητούσε το γεγονός πως λίγες ώρες πριν την επίθεση, οι διωκτικές αρχές είχαν εισβάλει στην κατοικία του δράστη, σε προάστιο του Στρασβούργου, στο πλαίσιο έρευνας για τον θάνατο ενός ανθρώπου. Ήταν επίσης από καιρό σεσημασμένος και γνωστός στη σωφρονιστική διοίκηση ήδη από το 2015 “για τη ριζοσπαστικοποίησή του” και για τη συμπεριφορά του, ενώ αποτελούσε αντικείμενο παρακολούθησης από την υπηρεσία εσωτερικής κρατικής ασφάλειας.

Η ριζοσπαστικοποίηση των νεαρών μουσουλμάνων είναι ένα ζήτημα για το οποίο οι Γάλλοι μοιάζει να έχουν παραδοθεί. Λίγες ώρες μετά το τρομοκρατικό χτύπημα, φίλος που ζει στο Στρασβούργο κι έφτασε με μεγάλη δυσκολία στο σπίτι του αρκετές ώρες μετά το περιστατικό, άκουσε δυο μαροκινής καταγωγής Γάλλους να εκφράζουν το θαυμασμό τους για τον μακελάρη. Η νομιμοποίηση που παρέχει ένα μεγάλο ποσοστό των νέων Γάλλων με καταγωγή από τη Βόρεια Αφρική που αδυνατούν να ενσωματωθούν στον δυτικό τρόπο ζώης και νιώθουν απόλυτα αποκλεισμένοι από το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζουν, είναι ένα πλήγμα μεγαλύτερο από την ίδια την τρομοκρατία. Και η Γαλλία δεν φαίνεται να βρίσκει πειστικές απαντήσεις στο ζήτημα αυτό.

Ούτε βέβαια η Ευρώπη καταφέρνει να βρει λύση, στο δεξιό κι αριστερό λαϊκισμό που σαγηνεύει τους ψηφοφόρους των κρατών-μελών της. Οι λαϊκιστές ηγέτες, πιο δυναμικοί και ίσως πιο πειστικοί, φαίνεται πως καταφέρνουν να κερδίζουν καθημερινά έδαφος, σε μια Ένωση που κλονίζεται και αμφισβητείται. Μιλώντας με τους ευρωβουλευτές συνειδητοποιείς πως και οι ίδιο γνωρίζουν ότι η μάχη που θα δοθεί στις επόμενες ευρωεκλογές, θα είναι η μάχη ανάμεσα στο λαϊκισμό και στις δυνάμεις της μεταρρύθμισης και της βαθύτερης οικονομικής ενοποίησης. Και όταν οι κάμερες κλείνουν, οι περισσότεροι απαντούν απιασιόδοξα, ότι το στοίχημα ειδικά απέναντι στον ακροδεξιό λαϊκισμό, έχει αρχίσει να χάνεται.