Έχω δει δυο φορές τον Νικ Καλάθη στα δύο μέτρα. Η πρώτη ήταν πριν 10 χρόνια (στο πρώτο του πέρασμα από τον Παναθηναϊκό) σ' ένα bar-restaurant των Αμπελοκήπων και η δεύτερη στο ματς της Παρασκευής (22/2) των «πρασίνων» κόντρα Χίμκι για την Ευρωλίγκα από τις VIP θέσεις του ΟΑΚΑ, χάρη σε μια διπλή πρόσκληση της LG

Και τις δύο φορές έκανα την ίδια σκέψη: «Ο Καλάθης έχει ακριβώς το ίδιο στιλ (ακόμα κι αν την πρώτη δεν τον συνάντησα σε γήπεδο) είτε βρίσκεται στο Madison Square Garden είτε στα γηπεδάκια πάνω από την ΓΑΔΑ».

Αν και το τζάμπολ θα γινόταν στις 21:00 το βράδυ, παραλάβαμε με τον Μίλτο (το plus one μου) τις προσκλήσεις μας έξω από τη Θύρα 14 του ΟΑΚΑ λίγο μετά τις 19:00, αφού οι προσκλήσεις μάς έδιναν πρόσβαση και στο VIP Lounge του γηπέδου, την οποία θέλαμε να εκμεταλλευτούμε στο έπακρο.

Η αίθουσα, η οποία πλέον ονομάζεται «Παύλος Γιαννακόπουλος», είναι γεμάτη με πράσινους και λευκούς καναπέδες με το σήμα του μπασκετικού Παναθηναϊκού και τηλεοράσεις προκειμένου οι φίλαθλοι να παρακολουθούν τα υπόλοιπα ματς της Ευρωλίγκας μέχρι να αρχίσει το εκάστοτε παιχνίδι των «πρασίνων».

 

Μετά τις απαραίτητες φωτογραφίες πλάι σε αφίσες με τα 6 ευρωπαϊκά τρόπαια της ομάδας, γεμίσαμε τα πιάτα μας από τον, σχεδόν γαμήλιο, μπουφέ, πήραμε από ένα ποτήρι μπίρα και παρακολουθήσαμε την Φενέρ να διαλύει και την Νταρουσάφακα. 

 

 

Περίπου 20 λεπτά πριν την έναρξη του αγώνα κι ενώ τα πρώτα συνθήματα άρχισαν να ζεσταίνουν την ατμόσφαιρα, εγκαταλείψαμε προσωρινά το Lounge -το οποίο προφανώς επισκεφθήκαμε και στο ημίχρονο για ριφίλ- και βρήκαμε τη θέση μας πλάι στο παρκέ. Το «πλάι στο παρκέ» δεν αποτελεί προσπάθεια εντυπωσιασμού, αφού όντως καθίσαμε ακριβώς πίσω από τους καναπέδες, οι οποίοι βρίσκονται στο παρκέ του ΟΑΚΑ.

Το τι συνέβη στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα στο ΟΑΚΑ ήταν ό,τι πιο εντυπωσιακό έχει συμβεί ποτέ σ' ένα ημίχρονο στην Ευρωλίγκα στο ΟΑΚΑ κι εμείς χάρη στην LG είχαμε το προνόμιο να το παρακολουθήσουμε από τα δύο μέτρα. 

Μετά από 20 λεπτά αγώνα το σκορ ήταν 65-50, όπερ επρόκειτο για το πιο παραγωγικό ημίχρονο στην ιστορία του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα και το δεύτερο οποιασδήποτε ομάδας ever. O ΝτεΣόν Τόμας ήταν οργιώδης, αφού σκόραρε 20 πόντους, ενώ σιγόνταρε δυναμικά ο Παπαπέτρου.

Παρ' όλα αυτά το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο πάνω στον Καλάθη, ο οποίος για άλλη μια φορά μοίραζε ασίστ σαν στραγάλια. Αυτό, βέβαια, το γνώριζα, ότι θα συνέβαινε αφού πρόκειται μάλλον για τον καλύτερο πασέρ αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Αυτό που δεν ήξερα κι έμαθα εκείνο το βράδυ που τον παρακολούθησα από τα δύο μέτρα ήταν πως ακόμα και την πιο δύσκολη ασίστ την κάνει να μοιάζει με το πιο φυσιολογικό πράγμα στο κόσμο.

Έβγαλε ασίστ πίσω από την πλάτη, ασίστ χωρίς να κοιτάει και ασίστ στην οποία η μπάλα πήρε φάλτσα, όσο εγώ αναζητούσα μάταια ριπλέι για να καταλάβω τι ακριβώς είχε κάνει. Παρ' όλα αυτά, ο αρχηγός του Παναθηναϊκού, συνέχιζε να παίζει σαν να μην έτρεχε τίποτα, με αυτοπεποίθηση ανθρώπου που έδειχνε πως θα μπορούσε να έχει την ίδια απόδοση τόσο στα γηπεδάκια της ΓΑΔΑ παίζοντας με φίλους όσο και στο Madison Square Garden.

Όπως ήταν φυσικό το δεύτερο ημίχρονο δεν κινήθηκε στον ίδιο ρυθμό, αφού σ' αυτή την περίπτωση θα είχαμε σκορ που θα ζήλευαν και οι Μπακς στα φετινά τους παιχνίδια. Η ομάδα του Πιτίνο στρογγυλοκάθισε επικίνδυνα πάνω στη διαφορά του πρώτου μέρους με αποτέλεσμα η Χίμκι να πλησιάσει στους τέσσερις πόντους στο 65-61 μετά από ένα σερί 11-0 στο τρίτο δεκάλεπτο. Κάπου εκεί, όμως, ο Κιλπάτρικ ανέλαβε πρωτοβουλία και επανέφερε τη διαφορά σε ασφαλή επίπεδα βοηθώντας στη διαμόρφωση του τελικού 94-85. Μια νίκη που αφήνει μερικές ελπίδες στον Παναθηναϊκό για την 8άδα, εφόσον πάρει αρχικά τα διπλά σε Γκραν Κανάρια και Νταρουσάφακα.

 

Κλείνοντας, επιστρέφω στην πρώτη φορά που συνάντησα τον Καλάθη, την οποία χρωστάω από την πρώτη παράγραφο. Το 2009 καθόμουν συχνά πυκνά με τους φίλους μου στην μπάρα ενός bar-restaurant στη συμβολή Κηφισίας και Αλεξάνδρας. Ένα βράδυ στο συγκεκριμένο μαγαζί κι ενώ βασανίζαμε δυο ποτήρια μπίρας με τον κολλητό μου, το βλέμμα μου έπεσε στην απέναντι πλευρά της μπάρας. 

Εκεί στεκόταν ένας ψηλός, κατάλευκος νεαρός μ' ένα ποτήρι coca cola στο χέρι, ο οποίος δεν πολυέφερνε σε Έλληνα. Ήμουν σίγουρος ότι τον ήξερα από κάπου, αλλά δεν μπορούσα να εντοπίσω το πού. Αν και δεν είχε παρέα, έδειχνε να μην τον νοιάζει και συνέχιζε να απολαμβάνει με βαθιές ρουφηξιές από το καλαμάκι το αναψυκτικό του. Τέλειωσε την coca cola του, αλλά εγώ δεν είχα ακόμη καταφέρει να τον θυμηθώ.

Απογοητευμένος πια ρώτησα σχετικά τον κολλητό μου, ο οποίος αφού του τον έδειξα, μού απάντησε με χαρακτηριστική άνεση: «Έλα ρε! Έχουμε παίξει κάμποσες φορές μονάκι μαζί του στα γηπεδάκια πάνω από τη ΓΑΔΑ». Η αυτοπεποίθησή με την οποία απάντησε ήταν τέτοια που πέρασαν από μπροστά μου φάσεις στις οποίες του «έκλεβα» την μπάλα ή έκανα λέι απ μπροστά του.

Είκοσι λεπτά αργότερα ήρθε η παρέα του. Ένας μαύρος Αμερικάνος, του οποίου μου διαφεύγει το όνομα, κι έπαιζε εκείνη την χρονιά στο Μαρούσι. Κοιταχτήκαμε με τον κολλητό μου, κάναμε τον εύλογο συνειρμό και λυθήκαμε στα γέλια. Σε καμία περίπτωση ο Νικ Καλάθης δεν είχε παίξει μονάκι μαζί μας πάνω από τη ΓΑΔΑ. 

Το στιλ του, όμως, τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου ήταν τέτοιο που θα μπορούσε να το είχε κάνει. Θα μπορούσε να μας είχε μοιράσει διαστημικές ασίστ στα γηπεδάκια πάνω από τη ΓΑΔΑ, όπως αυτές που μοίρασε την Παρασκευή στο ΟΑΚΑ και (κατά πάσα πιθανότητα) παλιότερα κατά τη διάρκεια της θητείας του στο ΝΒΑ, στο Madison Square Garden.