Δεν ήταν μόνο η δήλωση του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν περί «εθνικιστών» που έδειξε τις προθέσεις του απέναντι στον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.

Σε όλη τη διάρκεια των εορταστικών εκδηλώσεων στο Παρίσι για τα 100 χρόνια από το τέλος του Α' Παγκόσμιου Πόλεμου ο Μακρόν έδειξε να έχει μια νέα προσέγγιση στη σχέση του με τον Αμερικανό πρόεδρο. Κι αν προσπάθησε να περάσει ένα μήνυμα από αυτή τη στάση, αυτό ήταν πως η Ευρώπη δεν θα συνεχίσει να προσπαθεί απλά να κατευνάσει τον Τραμπ, όπως έκανε για τους πρώτους 18 μήνες της ανορθόδοξης προεδρίας του.

Αντ 'αυτού, έδειξε πως με πρωτοστάτη τον ίδιο οι ηγέτες της γηραιάς ηπείρου είναι πλέον έτοιμοι να απομονώσουν τον Τραμπ, αν χρειαστεί, αρνούμενοι να του παρέχουν την προσοχή που αναζητεί.

Είναι αλήθεια πως ο Τραμπ έφτασε ήδη ενοχλημένος στο Παρίσι χαρακτηρίζοντας «προσβλητικές» τις δηλώσεις Μακρόν πως πρέπει η Ευρώπη να σταματήσει να βασίζεται στρατιωτικά στις ΗΠΑ. Το Σάββατο το πρωί ο Γάλλος πρόεδρος όμως εξήγησε στον Τραμπ πως ουσιαστικά συμφωνούσε μαζί του, αφού ο Αμερικανός πρόεδρος ήταν αυτός που απαίτησε στη διάσκεψη του ΝΑΤΟ οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι να δαπανούν πλέον περισσότερα χρήματα για το στρατό τους.

Στη συνέχεια ο Μακρόν επέλεξε να δώσει συνέντευξη στο CNN - το αμερικανικό καλωδιακό δίκτυο που βρίσκεται σε συνεχή κόντρα με τον Τραμπ – στην οποία σημείωσε πως η Ευρώπη πρέπει να σταματήσει να αγοράζει αμερικανικά όπλα και άλλο υλικό.

«Αυτό που δεν θέλω να δω είναι οι ευρωπαϊκές χώρες να αυξάνουν τον αμυντικό προϋπολογισμό για να αγοράσουν αμερικανικά και άλλα όπλα ή υλικά που προέρχονται από την βιομηχανία σας», δήλωσε ο Μακρόν στο πρόγραμμα "Global Public Square" της Fareed Zakaria. «Νομίζω ότι αν αυξήσουμε τον προϋπολογισμό μας, πρέπει να οικοδομήσουμε την αυτονομία μας και να γίνουμε μια πραγματικά κυρίαρχη δύναμη».

Το... κερασάκι μπήκε στην τούρτα την Κυριακή. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του το πρωί της Κυριακής και παρουσία όλων των ξένων ηγετών συμπεριλαμβανομένου και του Τραμπ, ο Μακρόν είπε: «ο πατριωτισμός είναι ακριβώς το αντίθετο του εθνικισμού. Ο εθνικισμός είναι μια προδοσία του πατριωτισμού. Με το να κυνηγάμε τα συμφέροντά μας πρώτα, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τους άλλους σβήνουμε το ίδιο πράγμα που ένα έθνος κρατά πιο πολύτιμο, αυτό που του δίνει ζωή και το κάνει σπουδαίο: τις ηθικές του αξίες». Πιο ευθεία «μπηχτή» προς τον ρπόεδρο των ΗΠΑ δεν θα μπορούσε να υπάρξει, αφού ο Τραμπ, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης προεκλογικής εκστρατείας για τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ είχε δηλώσει περήφανος που είναι «εθνικιστής».

Και δεν ήταν μόνο η ρητορική που χρησιμοποίησε ο Μακρόν.

Οι Γάλλοι φάνηκε να κινούνται με τέτοιο τρόπο ώστε να εμποδίσουν τον Τραμπ να «κλέψει» την προσοχή από την ιστορικότητα της ημέρας. Η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ ήταν συνεχώς στο πλευρό του Μακρόν στην επίσημη τελετή. Ο Τραμπ και ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν είχαν κοντινές θέσεις κι έγινε σαφές πως δεν θα τους δοθεί εύκολα η ευκαιρία να γίνουν οι πρωταγωνιστές της ημέρας.

Έγινε ξεκάθαρο με όλους τους τρόπους πως ο Εμανουέλ Μακρόν θέλησε, μέσα στη Γαλλία, να δείξει σε όλο τον κόσμο πως δεν είναι απλά ο οικοδεσπότης, αλλά ο «πρωταγωνιστής» της ημέρας. Το τι επιδιώκει να πετύχει είναι εμφανές.

Με τον Ντόναλντ Τραμπ να έχει βάλει απέναντι του την πλειοψηφία των ηγετών του Δυτικού, αλλά και του Ανατολικού κόσμου, με την Άνγκελα Μέρκελ να έχει ήδη δρομολογήσει την αποχώρηση της από την πολιτική και τη Μεγάλη Βρετανία να βρίσκεται ασφυκτικά εγκλωβισμένη στα εσωτερικά της προβλήματα και την αβεβαιότητα για το μέλλον της μετά το Brexit, ο Μακρόν διεκδικεί (χωρίς σοβαρό αντίπαλο) τον τίτλο του επόμενου ηγέτη του ελεύθερου κόσμου.

Με τα ποσοστά δημοτικότητας στο εσωτερικό να είναι εξαιρετικά χαμηλά, ο Γάλλος πρόεδρος κάνει μία ύστατη προσπάθεια να γυρίσει το εις βάρος του κλίμα και να ανατρέψει τα προγνωστικά. Σε αυτή την προσπάθεια παίζει ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο. Από τη μία πλευρά Εθνικιστές όπως ο Τραμπ, ο Πούτιν, ο Σαλβίνι και η Λε Πεν κι από την άλλη αυτός.

Το ο,τι ξεκίνησε την «καμπάνια» του βάζοντας απέναντι του τον πιο ισχυρό αντίπαλο που θα μπορούσε να έχει, τον πρόεδρο των ΗΠΑ, δείχνει πως έχει τοποθετήσει τον πήχη ψηλά. Το αν θα τα καταφέρει, θα το δείξει η ιστορία. Τα προγνωστικά όμως, είναι αλήθεια, πως δεν τον ευνοούν.