«Θέλω να σας πω κάτι, είχα πέντε μέρες να κοιμηθώ. Έκλαιγα το βράδυ στον ύπνο μου έχοντας δίπλα τον γιο μου. Να βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους εδώ να ουρλιάζουν, να θέλουν να κρατήσουν για τελευταία φορά το χέρι του παιδιού τους. Δεν υπήρχε περίπτωση να συμβεί μία στραβή στη βάρδιά μας, να μην δώσουμε τότε τον εαυτό μας», είπε κλαίγοντας ο κ. Κουδούνης. 

Με δάκρυα στα μάτια ο κ. Κουδούνης αναφέρθηκε στην περίπτωση ενός εγκαυματία που είχε πάει στο Κέντρο Υγείας με 30% εγκαύματα: «μου φίλησε το χέρι και μου ζήτησε να ειδοποιήσω τον γιο του διότι ξέρει ότι δεν θα τον ξαναδεί».

Ο γιατρός τη μέρα της φωτιάς στο Μάτι είχε ρεπό και είχε βγει βόλτα με τον γιο του. «Στις 18:10 ήμουν βόλτα με τον γιο μου και βλέπω τη φωτιά στη Μαραθώνος. Λέω “γιε μου πάμε να φύγουμε, να βοηθήσουμε στο Κέντρο Υγείας”. Τον άφησα σε ένα άλλο σημείο και έφθασα εδώ ξέροντας από τις 18:10 ότι αφήνουν τον κόσμο, όχι επίτηδες, επειδή ήταν ανίκανοι άνθρωποι, έβλεπα τα αυτοκίνητα να μπαίνουν μέσα στη φωτιά και κανείς να μην τα σταματά. Γύρω στις 18:30 ήρθαν ασθενοφόρα». Σύμφωνα με τον κ. Κουδούνη, ο πρώτος νεκρός ήταν το έξι μηνών βρέφος, ο γιος του πυροσβέστη που επιχειρούσε στην περιοχή.

Ο κ. Κουδούνης υποστήριξε πως στο Κέντρο Υγείας γνώριζαν μετά τις 19:00 πως υπήρχαν νεκροί. «Εμείς ακούμε από το ΕΚΑΒ όλες τις συνομιλίες, τα πάντα, τι γίνεται. Ακούγαμε ότι βρίσκουν συνέχεια νεκρούς και εγκαυματίες. Το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό έδιναν τη ζωή τους για να βοηθήσουν τους εγκαυματίες και να φύγουν για Αθήνα», ανέφερε. «Δεν ξεχνιούνται αυτοί οι νεκροί, καταλάβετε το», τόνισε.

«Για όσους συμμετείχαν εκείνο το βράδυ μια κουβέντα έχω να πω: Λυπάμαι για το ότι ο λαός αποφάσισε να τους κάνει αυτός που τους έκανε. Λυπάμαι γιατί αυτοί οι άνθρωποι συντονίζανε μία τόσο μα τόσο δύσκολη επιχείρηση. Συγγνώμη περίμενα να πουν την επόμενη μέρα, παραίτηση δεν περίμενα γιατί έτσι ξέρουν αυτοί», είπε ο κ. Κουδούνης και ζήτησε να γίνει ένα μνημείο για τους νεκρούς: «είναι εθνική τραγωδία για εμάς, αυτά δεν έχουν ξανασυμβεί. Δεν θέλω το παιδί μου να περνά από το Μάτι και να μην βλέπει ένα μνημείο γι αυτά τα παιδιά, τις μανάδες που χάθηκαν τόσο άδικα».

«Αυτές οι μανάδες ήρθαν διακοπές στο Μάτι με τα παιδιά τους και βγαίνουνε και μου λένε “γιατί είχαν κλείσει τα δρομάκια και φταίνε αυτοί που δεν μπορούσαν να πεταχτούν στη θάλασσα”. Δηλαδή μου λέτε πως το 2019 ο κόσμος για να σωθεί να πετάγεται στη θάλασσα. Λες και είμαστε στο 1821 να φεύγουμε στο γκρεμό. Πίσω η φωτιά και μπροστά ο γκρεμός. Και μου λέτε πως φταίνε οι άνθρωποι αυτοί; Που έχετε δει, σε ποια χώρα του κόσμου πολιτικοί, ο άνθρωπος να πέφτει στη θάλασσα για να σωθεί από τη φωτιά;», κατέληξε ο κ. Κουδούνης.