Η δημοσιογράφος του βρετανικού μέσου, Jules Montague, ξεκινά την αφήγησή της με την Αΐσα, ένα 9χρονο κορίτσι που νοσηλεύεται σε κλινική των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, έξω από το camp της Μόρια.

«Το μοναδικό σημάδι ζωής είναι η κίνησή του θώρακά της ενώ αναπνέει» γράφει η Montague. «Εδώ και δύο εβδομάδες η Αΐσα δεν έχει ανοίξει τα μάτια της, δεν έχει μιλήσει, δεν έχει περπατήσει και  η ομάδα ψυχικής υγείας υποστηρίζει ότι πιθανώς να πρόκειται για ένα από τα πρώτα περιστατικά με “σύνδρομο παραίτησης”» τονίζει.

Η Montague εξηγεί ότι βρίσκεται στη «Λέσβο για να μελετήσει τις ψυχολογικές επιπτώσεις του τραύματος σε παιδιά που έφυγαν από τη χώρα τους λόγω πολέμου και κατέληξαν σε έναν προσφυγικό καταυλισμό όπου οι συνθήκες είναι χαοτικές και απάνθρωπες».

«Σύντομα κατάλαβα πως η Αΐσα έχει σωματοποιήσει ό,τι μπορεί να συμβεί σε ένα παιδί που χάνει κάθε ελπίδα» σημειώνει.

Τι είναι το σύνδρομο παραίτησης

«Το σύνδρομο παραίτησης είναι μια κατάσταση πλήρους απόσυρσης που μπορεί να διαρκέσει μήνες ή και χρόνια και εμφανίζεται σε περίπτωση σοβαρών ψυχολογικών τραυμάτων. Εκατοντάδες τέτοιες  περιπτώσεις παιδιών που εμφάνισαν σύνδρομο παραίτησης έχουν βρεθεί σε καταυλισμούς προσφύγων και αιτούντων άσυλο στη Σουηδία και στην Αυστραλία. Αυτά τα παιδιά απλά κλείνουν τα μάτια τους και σταματούν να μιλάνε, να τρώνε και να πίνουν. Παιδιά, που ήταν απολύτως υγιή μερικές εβδομάδες πριν, πρέπει πλέον να φορούν πάνες και να σιτίζονται με σωλήνα. Τα παιδιά τελικά συνέρχονται μόνο όταν εκείνα και η οικογένειά τους βρεθούν σε ένα σταθερό περιβάλλον» αναφέρει το δημοσίευμα του Guardian.

Τι συνέβη με την Αΐσα

«Η Αΐσα δεν εμφάνισε συμπτώματα αμέσως μετά τον ακαριαίο θάνατο του 9χρονου αδερφού της από βόμβες στο Αφγανιστάν. Ούτε κατά τη διάρκεια των χειρουργείων στο δεξί της πόδι, ούτε κατά το βασανιστικό πέρασμα, μέσω θαλάσσης, στη Λέσβο. Μέχρι τότε εξακολουθούσε να μιλάει και να τρώει. Αντίθετα, όπως λέει ο πατέρας της, βυθίστηκε σε κατατονική κατάσταση πριν από μερικές εβδομάδες, όταν ένα έφηβο αγόρι έπεσε νεκρό από μαχαίρι κοντά στη σκηνή τους στη Μόρια», αναφέρει η Jules Montague

«Υπήρχε παντού αίμα και ηχούσαν σειρήνες. Όλοι φώναζαν. Άρχισε να ουρλιάζει. Αλλά ξαφνικά σταμάτησε να μιλάει», λέει ο πατέρας της 9χρονης. «Πριν φύγουμε από το Αφγανιστάν, ήταν άτακτη και τόσο γλυκιά. Έπαιζε με κούκλες και αγαπούσε τις βόλτες». Πλέον κάθε πρωί σκεπάζει το πρόσωπό της με τα χέρια της, αδυνατώντας να αναμετρηθεί με το παρελθόν της, το παρόν της ή το μέλλον της» συγκλονίζει η δημοσιογράφος.

Η αντίδραση των παιδιών όταν βιώνουν ψυχικό τραύμα

Η παιδοψυχολόγος στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, Katrin Glatz Brubakk, αναφέρει ότι τα παιδιά που έχουν ψυχικά τραύματα συμπεριφέρονται με δύο τρόπους. «Κάποια, όπως η Αΐσα βρίσκουν καταφύγιο σε έναν κόσμο ακραίας απομόνωσης που δημιουργούν τα ίδια. Αυτά τα παιδιά έρχονται εδώ περιμένοντας να βρουν ασφάλεια και δεν τη βρίσκουν, θεωρούν τον κόσμο ένα άσχημο μέρος και αποσύρονται από αυτόν» εξηγεί η Brubakk. Υπάρχουν και παιδιά που εξωτερικεύουν το τραύμα τους. «Είναι εδώ ένα δίχρονο παιδάκι που αδυνατεί να διαχειριστεί την κατάσταση αλλά δεν έχει κανένα μέσο για να εκφράσει τα συναισθήματά του με οποιονδήποτε τρόπο. Αυτό και άλλα παιδάκια  τραυματίζουν τον εαυτό τους ή χτυπούν τα κεφάλια τους στον τοίχο μέχρι να αιμορραγήσουν».

«Η Μόρια δεν είναι ένα μέρος στο οποίο αυτά τα παιδιά μπορούν να αναρρώσουν, ούτε οι άλλοι υπεράριθμοι και άθλιοι καταυλισμοί στα ελληνικά νησιά», γράφει η Jules Montague.

«Υπάρχουν 13.500 άτομα που ζουν σε σκηνές και κοντέινερ στη Μόρια, ενώ ο καταυλισμός έχει σχεδιαστεί για μόλις 3.000. Οι άνθρωποι περιμένουν ώρες στην ουρά κάθε μέρα για να πάρουν φαγητό. Η σεξουαλική κακοποίηση είναι κάτι το συνηθισμένο, ακόμα και για παιδιά. Η Oxfam ανέφερε ότι «σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις οι γυναίκες φοράνε πάνες τα βράδια ώστε να μη χρειάζεται να πηγαίνουν στην τουαλέτα αφότου πέσει το σκοτάδι. Την περασμένη εβδομάδα, ξέσπασε φωτιά με αποτέλεσμα να πεθάνει ένας άνθρωπος», συνεχίζει η Jules Montague για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

Πηγή: Guardian