Στις 14 Οκτωβρίου 2006 ο Δημήτρης Αντωνίου βρισκόταν έξω από το σχολείο του, το 7ο Λύκειο Καλαμαριάς, όταν οδηγός που έτρεχε έπεσε πάνω του. Έκτοτε έχει καθηλωθεί σε αναπηρικό αμαξίδιο.

Στα πλαίσια της εκδήλωσης «Save A Life – Slow And Live», ο κ. Αντωνίου μίλησε στους μαθητές του 7ου Λυκείου Καλαμαριάς.

«Ας πούμε ότι σήμερα έχω και γενέθλια και γιορτή και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Σαν σήμερα είχα το τροχαίο, 13 χρόνια πριν. Έξω από το σχολείο σας ένας οδηγός που έτρεχε έχασε τον έλεγχο, ανέβηκε στο πεζοδρόμιο και με τραυμάτισε. Για κάποιες ώρες, μέρες, μήνες, μπορεί να είχα φύγει από τη ζωή, ήμουν μπρος πίσω, ευτυχώς έμεινα. Εγώ ξαναγεννήθηκα, έτσι το βλέπω. Για εμένα είναι πολλά πράγματα, έτσι το βλέπω, οπότε είμαι πολύ χαρούμενος που είστε εδώ. Διάλεξα εσάς γιατί έχουμε φιλικές σχέσεις με το σχολείο σας. Είστε το σχολείο που έγινε το ατύχημα», ανέφερε ο κ. Αντωνίου στους μαθητές.

«Σήμερα θέλω να κερδίσετε κάποια πράγματα. Σίγουρα η παρουσία μου κάτι σας λέει. Εγώ πεζός ήμουν. Στο μυαλό σας και στο δικό μου τότε, τα τροχαία είναι στο μυαλό σας οι μεγάλοι που τρέχουν, οι μεγάλοι που χτυπούν τα αυτοκίνητα. Και εγώ έτσι νόμιζα αλλά αφορά και τους πεζούς. Πεζοί είστε όλοι. Αφορά τους ποδηλάτες. Οι μισοί έχετε ποδήλατα, δεν ξέρετε πως να τα κυκλοφορείτε, ούτε εγώ ήξερα. Καμιά φορά είμαι με τους φίλους μου και μου λένε “κοίτα πως πετάχτηκε”. Έτσι πεταγόμουν και εγώ, δεν ήξερα ότι πρέπει να ψάξω για διάβαση. Εσείς το ξέρετε; Σιγά που ψάχνετε διαβάσεις. Κοιτάτε και περνάτε. Στην καλύτερη κοιτάτε. Γελάτε μερικοί και εγώ γελούσα. Δεν είναι κακό να γελάμε αλλά είναι καλό όταν πάτε σπίτι να σκεφτείτε αυτά που λέω γιατί έχουν τη σημασία τους», είπε ο κ. Αντωνίου στους μαθητές.

«Αύριο μεθαύριο θα πάρετε κάποιοι μηχανάκια, θα μπείτε σε αυτοκίνητα ή κιόλας αύριο, οι γονείς σας, οι μισοί, δεν οδηγούν σωστά. Και είμαι επιεικής με το μισοί. Όταν είστε μέσα στο αυτοκίνητο οι γονείς σας, σας βάζουν σε κίνδυνο. Είναι χοντρό αυτό που λέω αλλά το πιστεύω. Κινητό. Ξέρετε τι γίνεται; Το βλέπω και από τους φίλους μου. Έχουν αλλάξει τα πράγματα όλοι είμαστε με ένα κινητό στο χέρι. Τα περισσότερα τροχαία γίνονται επειδή χαζεύουμε το κινητό μας. Τρέχουμε, πίνουμε, σε λίγα χρόνια αλλάζει η συνήθεια, πάμε σε κάτι άλλο. Νομίζουμε ότι είναι μαγκιά, νομίζουμε ότι είναι κουλ, νομίζουμε ότι είναι πολλά πράγματα και τελικά μια μέρα μαθαίνουμε», ανέφερε.

«Στο σχολείο έπαθα το ατύχημα και έρχονταν και μου έλεγαν “πόσο λυπάμαι, τι έπαθες”. Έχω να πω πως τρία με τέσσερα παιδιά από το σχολείο μου δεν ζουν σήμερα. Αυτοί που λυπούνταν για το τροχαίο δεν ζούνε. Όταν μου λέγανε πόσο λυπούνται δεν συνειδητοποιούσαν πως θα μπορούσαν να είναι στη θέση μου και σε χειρότερη θέση. Εδώ δεν είμαστε για να στεναχωρηθούμε αλλά είναι μια πραγματικότητα. Και καλύτερα να λέμε τις αλήθειες τώρα και να πονέσουμε λίγο παρά να τις μάθουμε αύριο και να πονέσουμε πολύ. Τώρα δεν θα τα μάθετε όλα. Είναι μία ώρα, μιάμιση. Θα ζαλιστείτε από τον ήλιο, θα διψάσετε, θα κατουριέστε. Αλλά θα ακούσετε και πέντε, δέκα πράγματα που αύριο, τον άλλο μήνα, του χρόνου, μπορεί να κάνουν μια σημαντική διαφορά. Εγώ γι αυτό προσπαθώ, και ελπίζω να πιάσουν τόπο αυτά τα λόγια, αυτή η μέρα, αυτή η προσπάθεια», κατέληξε.