Στη συνοικία των πριγκήπων και των επιφανών του  19ου αιώνα, του μεταξιού και του ντελικάτου παρελθόντος μιας Αθήνας που ξεπρόβαλε από την επανάσταση της,  αφουγκράζεται κανείς  έως τα σήμερα τις… επαναστάσεις του αυτονόητου και τις παρεμβάσεις στην καθημερινότητα.

Εκεί στον αριθμό 122 της Μεγάλου Αλεξάνδρου, στο  Μεταξουργείο, ο  «άλλος άνθρωπος», ο  Κώστας Πολυχρονόπουλος και η παρέα του μοιράζουν φαγητό και τρόφιμα  σε εκατοντάδες πολίτες χωρίς πιστοποιητικά και όρους.  

«Και ένας δισεκατομμυριούχος να περάσει που έχει ξεχάσει το πορτοφόλι του θα του δώσουμε ένα πιάτο φαΐ», λέει ο  Κώστας στο reader.gr.

Οι ανάγκες για τρόφιμα και άλλα υλικοτεχνικά μέσα που απαιτούνται για την λειτουργία του χώρου, γίνονται γνωστά από την σελίδα στο Facebook.

Ο Κώστας κάθεται έξω από την αποθήκη και φροντίζει για να τηρούνται οι αποστάσεις στην ουρά. Όλοι φορούν γάντια και μάσκες.

Όπως φαίνεται και από τις φωτογραφίες τηρούνται όλες οι προϋποθέσεις υγιεινής και ασφαλείας.

Μας διηγήθηκε την ιστορία του και μας εξήγησε πως λειτουργεί η «ομάδα».

Το 2009, στα 45 του, έμεινε άνεργος. Το 2011 αποφάσισε να «σπάσει» την ανεργία. Από τότε παρέχει καθημερινά, δωρεάν συσσίτιο σε δεκάδες ανθρώπους, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Το εγχείρημα που κρατάει 9 χρόνια δεν έχει νομική μορφή και φορολογικές ή άλλες υποχρεώσεις αφού απασχολούνται σε αυτό άνθρωποι χωρίς καμία οικονομική άλλη αξίωση.

Αξιοσημείωτο είναι δε, η ανταπόκριση του κόσμου στην προσφορά διαφόρων ειδών, ενώ το ενοίκιο και τα λειτουργικά έξοδα καταβάλλονται από όλους μαζί.

«Ο κόσμος φέρνει πράγματα και τα τρώμε όλοι μαζί. Δεν τρώνε μόνο άστεγοι, τρώνε όλοι. Έχουμε και παιδιά από διαφορετικές περιοχές που έρχονται με αυτοκίνητο προκειμένου να κάνουμε ντελίβερι σε σπίτια που μένουν άνθρωποι και δεν έχουν την δυνατότητα να μαγειρέψουν. Δεν υπάρχουν προϋποθέσεις. Μπορεί να φάει ο οποιοδήποτε. Και ένας δισεκατομμυριούχος να περάσει που έχει ξεχάσει το πορτοφόλι του θα του δώσουμε ένα πιάτο φαΐ. Είναι πολύ σημαντικό ότι τρώμε όλοι μαζί, διότι το θέμα δεν είναι να δώσω ένα γεύμα, αλλά να φάμε όλοι μαζί, να μιλήσουμε, να επικοινωνήσουμε».

Συνεχίζει: «Δεν υπάρχει κανένας που να πληρώνεται, ούτε εγώ πληρώνομαι. Ζούμε με όσα μας φέρνουν. Μαγειρεύουμε μαζί και τρώμε μαζί. Δεν υπάρχει νομική μορφή, για να μην λένε ότι παίρνουμε χρήματα από το κράτος. Φόρους πληρώνουμε κανονικά βέβαια, αγοράζουμε πχ τα τσιγάρα μας. Το ενοίκιο για την αποθήκη το πληρώνουμε όλοι μαζί. Όλα είναι υπό έλεγχο και καθαρά. Σε όσους θέλουν να συνεισφέρουν τους  λέμε πρώτα να έρθουν  εδώ και να δουν ποιοι είμαστε κι ύστερα να αποφασίσουν. Ωστόσο και να  μας προσφέρουν  δεν μπορούμε να δεχτούμε πράγματα, αν δεν έχουν έρθει να μαγειρέψουν μαζί μας. Δεν ζητάμε ελεημοσύνη».