Στο άρθρο της που δημοσιεύτηκε στο ιστότοπο katiousa, η βουλευτής του ΚΚΕ σημειώνει ότι είδε το ντοκιμαντέρ: «Έφαγα μιάμιση ώρα από τη ζωή μου να εξοικειώνομαι με τη χρυσαυγίτικη φρίκη, και εν πολλοίς εκλεπτυσμένη αηδία, που με παγερή νορβηγική αποδραματοποίηση, ο σκηνοθέτης κατάφερε να με κάνει να αναφωνήσω αγανακτισμένη “χαλάλι σου” και “κρίμα” μαζί. Χάρη σ’ ένα πλάνο, σκοτεινό, στο 1h20min45sec, στο οποίο η κάμερα δεν έκανε ούτε ζουμ, ούτε κατά τη γνώμη μου είδε, αλλιώς θα το είχε κάνει, έστω και χωρίς να το συνοδεύει με οποιαδήποτε ερώτηση, ο δημιουργός». 

Όπως γράφει η κυρία Κανέλλη, στάθηκε ειδικά στο πλάνο με τη μητέρα του Παναγιώτη Ηλιόπουλου και αυτό που αναλύει είναι η σιδεριά στο παράθυρό του σπιτιού της που είναι η σβάστικα. 

«Χάρη σ’ αυτό το πλάνο κι αυτό που κρύβει και δε φαίνεται με πρώτη ματιά, και δεν αναδείχτηκε ούτε τεχνικά, ούτε καλλιτεχνικά ως λεπτομέρεια, είμαι πια πεπεισμένη ότι σε κάθε μορφής δημοσιότητα θέσεων, πράξεων και ιδεών των ναζί, αν δεν σταθείς πραγματικά απέναντί τους, μπορεί και στον 21ο αιώνα να σου πουλήσουν τα φύκια τους για μεταξωτές κορδέλες, σφιγμένες στο λαιμό μέχρι να σε πνίξουν. Αυτή η λεπτομέρεια μου θύμισε ότι έγκαυμα παθαίνεις κι απ’ τον πάγο».

 «Τη βλέπουμε να ξεγλιστράει σα χέλι, μεταξύ “διαφορών ναζισμού κι εθνικισμού”, με την εξομολογητική άνεση της μορφωμένης γυναίκας, που έχει δουλέψει από υποβρύχιο ως νοσοκομείο ως μηχανικός(;), και να βρίσκεται στην κουζίνα του σπιτιού της, προετοιμάζοντας το τσιμπούσι για την αποφυλάκιση του γιου της, και τα επακόλουθα βαφτίσια της εγγονής της με δεύτερο όνομα το Χρυσαυγή και νονό τον Κασιδιάρη.
Δείτε καλά και μην ξεχάσετε ποτέ τη σιδεριά στο τζάμι της άνετης κουζίνας της. Μια μεγαλοπρεπέστατη σβάστικα. Απλό διακοσμητικό στοιχείο, στο σπίτι μιας καλοβαλμένης κυρίας που ξεκίνησε κατά δήλωση της σοσιαλίστρια, έγινε εθνικίστρια αλλά ποτέ ναζί, γιατί αυτό αφορά μόνον τη Γερμανία…»

«Κάντε μόνοι σας ζουμ στην εικόνα. Τρίψτε τα μάτια σας. Δείτε τι διάολος κρύβεται σ’ αυτή τη λεπτομέρεια. Και φτιάξτε το σενάριο των επόμενων δεκαετιών, όταν οι ναζί, μέλη της εγκληματικής οργάνωσης, βγουν από τη φυλακή και συναντηθούν με τους κατιόντες που γαλούχησαν, προσηλύτισαν ή επιστράτευσαν στην ιδεολογία και την “αισθητική”, αυτής της σιδεριάς του ορατού - αόρατου ναζιστικού παραθύρου των ανθρώπων της… διπλανής πόρτας σας.
Στην κουζίνα του συστήματος το δημοκρατικό μενού, προσοχή, δε δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες στα μαγειρεία», καταλήγει η Λιάνα Κανέλλη.