Στην κυβέρνηση υπάρχει μια σχολή Πολάκη, που έχει πάντα μια έτοιμη απάντηση: “Για ό,τι στραβό συμβαίνει στη χώρα, φταίνει οι προηγούμενοι”. Αυτό μπορεί να εφαρμόζεται εύκολα, στα σκάνδαλα για την υγεία, στην ανεργία, στην οικονομία, στα μνημόνια, στην παιδεία κοκ. Οι κυβερνητικοί όμως χρησιμοποιούν το ίδιο δόγμα και για την τραγωδία στο Μάτι. Με βάση αυτό το επιχείρημα, δεν έφταιγε η παντελής έλλειψη συντονισμού Περιφέρειας και κρατικών φορέων. Αλλά τα χρόνια προβλήματα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης. Και το κράτος που δόμησαν οι κακοί προηγούμενοι.

Ευτυχώς ήρθε το πόρισμα της δικαιοσύνης για να αποκαταστήσει το τραύμα στη νοημοσύνη μας, που προκάλεσε ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της κυβέρνησης: Ότι δηλαδή, δεν έφταιγαν οι άνθρωποι που έχτισαν παράνομα, όπως είπε τρεις μέρες μετά την τραγωδία, ο τότε υπουργός Άμυνας. Ή ότι υπήρχαν σοβαρά λάθη, αντίθετα από όσα είπε ο τότε υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Ή ότι δεν έφταιγε το “ασύμμετρο φαινόμενο” που είπε ο Πρωθυπουργός, ή η κλιματική αλλαγή που έλεγαν τα υπόλοιπα κυβερνητικά στελέχη.

Έξι και πλέον μήνες μετά την τραγωδία, υπάρχουν αρκετά πολιτικά στελέχη από το κυβερνών κόμμα που αναγνωρίζουν τις πολιτικές ευθύνες για την εικόνα διάλυσης που παρουσίασε ο κρατικός μηχανισμός και φτάσαμε στην εκατόμβη νεκρών. Αυτό δεν φαίνεται να ισχύει για την Περιφερειάρχη Αττικής, την κυρία Δούρου. Πότε υπερασπζόμενη τον εαυτό της προτάσσοντας το φύλο της (“έσπευσαν από τις πρώτες ώρες να βρουν αποδιοπομπαίο τράγο, να βρουν κατηγορούμενη, μια γυναίκα, δηλαδή εμένα”), πότε κατηγορώντας τη Φώφη Γεννηματά, που τόλμησε να της ασκήσει κρτική, ούσα η ίδια γόνος πολιτικής οικογένειας.  Ποτέ όμως μια συγγνώμη, ποτέ μια αυτοκριτική, πάντα μια επανάληψη της αθωότητάς της και της θυματοποίησής της από την αντιπολίτευση και τα μέσα ενημέρωσης. Μέχρι να αποφανθεί οριστικά η δικαιοσύνη, για το όσα (δεν) έπραξε η κ. Δούρου την τραγική εκείνη νύχτα, θα έχουμε πάντα να θυμόμαστε τη φράση “έκατσε η στραβή στη βάρδιά μου”. Για τη συγγνώμη, θα περιμένουμε μάλλον αρκετά.