Με κοινή γραμμή ως προς το θέμα των συντάξεων εμφανίστηκαν ο Μάριο Σεντένο, ο Πιέρ Μοσκοβισί και ο Κλάους Ρέγκλινγκ μετά την ολοκλήρωση των συζητήσεων στο συμβούλιο των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης.

Τόσο ο πρόεδρος του Eurogroup όσο και επίτροπος και Νομισματικών Υποθέσεων διεμήνυσαν ότι ο στόχος για πλεόνασμα 3,5% δεν συζητείται, αυτό που εξετάζεται όμως είναι το δημοσιονομικό περιθώριο που υπάρχει για να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα.

«Οι θεσμοί και οι ελληνικές Αρχές διεξάγουν συζητήσεις για τον προϋπολογισμό του 2019 και στο πλαίσιο αυτών των συζητήσεων αξιολογούν και το ύψος του δημοσιονομικού χώρου πάνω από τον στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2019», δήλωσε ο Σεντένο.

«Προϋπόθεση είναι ο δημοσιονομικός χώρας. Ο δημοσιονομικός χώρος φαίνεται να υπάρχει, πρέπει να δούμε το μέγεθός του. Οι συζητήσεις συνεχίζονται για το πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί», είπε ο Μοσκοβισί.

Ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) Κλ.Ρέγκλινγκ υπογράμμισε ότι «κανένας δεν αμφισβητεί το 3,5% πρωτογενές πλεόνασμα, αλλά είναι σημαντικό να τηρούνται οι δεσμεύσεις ή να συζητούνται με τους θεσμούς».

«Κληρώνει» στις 19 Νοεμβρίου

Η Ελλάδα δεν απασχόλησε το σημερινό Eurogroup. O ελληνικός προϋπολογισμός αναμένεται να συζητηθεί στη συνεδρίαση στις 19 Νοεμβρίου, οπότε οι υπουργοί Οικονομικών θα κληθούν να αποφασίσουν αν εγκρίνουν ή όχι το ελληνικό αίτημα για μη περικοπή των συντάξεων.

Ζητούμενο αποτελεί να καθοριστούν τα πιθανότερα σενάρια με τους συνδυασμούς επί των προτεινόμενων μέτρων και των δημοσιονομικών τους μεγεθών. 

Στο σενάριο μη περικοπής των συντάξεων η ελληνική κυβέρνηση έχει προτείνει σειρά από δημοσιονομικές παρεμβάσεις, όπως τη μείωση του ΕΝΦΙΑ, η διανομή επιδόματος στέγασης, η επιδότηση των εισφορών σε εργοδότες που απασχολούν νέους, ηλικίας έως 25 ετών (103 εκατ. ευρώ), η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών σε ελεύθερους επαγγελματίες, αυτοαπασχολουμένους και αγρότες, η σταδιακή μείωση του φόρου εισοδήματος.

Οι όποιες παρεμβάσεις θα πρέπει να έχουν αιτιολογηθεί και αξιολογηθεί επακριβώς και με το απαραίτητο περιθώριο δημοσιονομικής «άνεσης», ιδίως στην περίπτωση της μη εφαρμογής της περικοπής των συντάξεων.