ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ βρέθηκαν να ερίζουν για το ποιος είναι ο στενότερος σύμμαχος του Ισπανού πολιτικού, ο οποίος δεν σάρωσε μεν, αλλά κατήγαγε μια σαφέστατη νίκη, σε ένα κατακερματισμένο πλέον πολιτικό τοπίο στην ιβηρική χώρα, πολύ μακριά από τον παλιό δικομματισμό που και εκεί ήταν κυρίαρχος προ κρίσης.

Ο «ισπανικός πυρετός» χτύπησε λοιπόν το άνυδρο, λόγω Πάσχα και Πρωτομαγιάς, ελληνικό πολιτικό τοπίο, με τον Αλέξη Τσίπρα να ισχυρίζεται ότι πρόκειται για νίκη των προοδευτικών δυνάμεων έναντι των δυνάμεων της συντήρησης και της Ακροδεξιάς.

Από την άλλη, το Κίνημα Αλλαγής βλέπει ακόμα μια επιχείρηση «εισβολής» του ΣΥΡΙΖΑ στα χωράφια της εγχώριας Σοσιαλδημοκρατίας, με τη Χαριλάου Τρικούπη να θέλει να αναδειχθεί σε βασικό εκφραστή του χώρου στη χώρα.

Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, δε, δείχνουν και την πορεία του Σάντσεθ, ο οποίος μέχρι πρότινος συνεργαζόταν με τους Αριστερούς Podemos, για να φέρουν σε αμηχανία την κυρία Γεννηματά, λέγοντας ότι ο κ. Σάντσεθ κυβέρνηση με την Αριστερά και δεν τη δαιμονοποίησε, σε αντίθεση με το ΚΙΝΑΛ που αναγορεύει τον ΣΥΡΙΖΑ σε στρατηγικό του αντίπαλο και δεν αποκλείει ρητά μια κυβερνητική σύμπραξη με τη ΝΔ.

Διότι, η κυρία Γεννηματά μπορεί να επιχειρεί να τηρήσει ίσες αποστάσεις από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, αναγορεύοντας το ΚΙΝΑΛ σε τρίτο, διακριτό πόλο, αλλά υπάρχουν στελέχη του κόμματος της Χαριλάου Τρικούπη που έχουν μετωπική με τον ΣΥΡΙΖΑ και είναι της άποψης ότι «η χώρα δεν πρέπει να μείνει ακυβέρνητη», αν δεν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση από τις επικείμενες εθνικές εκλογές.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ, δε, υπάρχει και ένας ακόμα λόγος…οικειοποίησης της σχέσης με τον Ισπανό πρωθυπουργό: ο ίδιος βρέθηκε αντιμέτωπος με «εσωκομματικό πραξικόπημα» από τους «βαρώνους» του κόμματός του, όταν θέλησε να κάνει «αριστερή στροφή» και να συγκυβερνήσει με τους Podemos για να ανατραπεί η κυβέρνηση Ραχόι, πράγμα που θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως «φάρος» για την πορεία του ΚΙΝΑΛ.

Άπαξ, όμως, και η ηγεσία του κόμματος δεν ενστερνίζεται αυτή την άποψη, ίσως θα μπορούσαν να την ενστερνιστούν οι ψηφοφόροι του ΚΙΝΑΛ, με βάση την ανάγνωση του ΣΥΡΙΖΑ. Οι προσεγγίσεις αμφότερων των κομμάτων, πάντως, έχουν «τρωτά» σημεία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ για παράδειγμα, το 2015 ήθελε να γίνει…Podemos και έκτοτε ισορροπεί μεταξύ της Ευρωομάδας της Αριστεράς και της Ευρωομάδας των Σοσιαλιστών.

Τίθεται, δε, και το ερώτημα, ποιον υποστηρίζει ο κ. Τσίπρας για την προεδρία της Κομισιόν: τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών, Φρανς Τίμερμανς ή τους επικεφαλής της ευρωομάδας της Αριστεράς; Από την άλλη, η κ. Γεννηματά θεωρεί το αποτέλεσμα στην Ισπανία περίπου ως…πρελούδιο για την εκλογική αναβίωση της Σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη.

Αυτή η ανάγνωση, όμως, δεν επιβεβαιώνεται σχεδόν πουθενά. Για παράδειγμα, στη Γερμανία οι Σοσιαλδημοκράτες καταποντίζονται και χάνουν ψήφους προς τους Πρασίνους, ενώ και στην Ελλάδα, το κόμμα της κ. Γεννηματά πασχίζει να αναδειχθεί τρίτο, με στόχο, στα χαρτιά, ένα διψήφιο ποσοστό. Πράγμα που, φυσικά, απέχει πόρρω από το να καταστήσει το ΚΙΝΑΛ ρυθμιστή των εν Ελλάδι εξελίξεων.