Με αφορμή την υποψηφιότητά του στον Νότιο Τομέα της Β' Αθηνών με τη ΝΔ, ο επιχειρηματίας και επί σειρά ετών στέλεχος του φιλελεύθερου χώρου, Αριστοτέλης Αϊβαλιώτης, μιλά στο Reader.gr για το σχέδιο του Κυριάκου Μητσοτάκη, την αφαίμαξη της μεσαίας τάξης από την κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά και τα ζητήματα που υπάρχουν στα νότια της πρωτεύουσας. 

Κύριε Αιβαλιώτη, είστε ένας άνθρωπος που ασχολείται με την πολιτική πολλά χρόνια. Γιατί αποφασίσατε  τώρα να εκτεθείτε με την ΝΔ; 

Για πολλά χρόνια συνδύαζα  την επιχειρηματική μου δραστηριότητα με την ενεργό συμμετοχή στην πολιτική. Πάντα όμως, επεδίωκα να προωθηθούν μεγάλες μεταρρυθμίσεις στην χώρα, σε φιλελεύθερη κατεύθυνση. Παλιότερα με τους Ταύρους, στη συνέχεια με την Δράση, τώρα με τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το σχέδιο του οποίου για την χώρα με βρίσκει σύμφωνο και με εμπνέει. 
Με λίγα λόγια, αν δεν ήταν ο Μητσοτάκης, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να ενταχθώ σε ένα κόμμα που δεν με εκφράζει. Επιπλέον, σήμερα, έχω ολοκληρώσει έναν μεγάλο επαγγελματικό κύκλο με επιτυχία, τοποθετώντας την εταιρεία που δημιούργησα και τους εργαζομένους της κάτω από την ομπρέλα ενός μεγάλου, ελληνόκτητου, πολυεθνικού ομίλου. Σε αυτό το μεταίχμιο έχω την ελευθερία να θέσω τον εαυτό μου στην διάθεση και την κρίση των πολιτών για μία θέση στην Βουλή.

Έχετε μια μακρά πορεία στο χώρο του εν Ελλάδι φιλελευθερισμού; Ο κόσμος μπερδεύει τον φιλελευθερισμό με τον νεοφιλελευθερισμό. Τι είναι για σας λοιπόν φιλελευθερισμός;

Φιλελευθερισμός είναι το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να αυτοπροσδιοριστεί όπως θέλει. Είναι η συνεχής διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μέσα σε μία αστική φιλελεύθερη δημοκρατία. Με λίγα λόγια, ο φιλελευθερισμός για μένα είναι η ανοχή σε όλες τις απόψεις των άλλων, η πίστη πως οι αγορές είναι ο καλύτερος τρόπος ώστε να ευημερούν οι σύγχρονες κοινωνίες, ο σεβασμός των ατομικών επιλογών και η έμφαση στο πράξη-αποτέλεσμα, δηλαδή τον πραγματισμό. Δεν υπάρχει όμως, «φιλελευθερόμετρο». Υπάρχουν αξίες που αποδεικνύονται μόνο στο επίπεδο της ανεκτικότητας και της ελευθερίας του ανθρώπου.  Το έχω ήδη ζήσει μια φορά, όταν ήμουν  νέος, στην αριστερά όπου τσακωνόντουσαν  ποιος ξέρει καλύτερα τα γραπτά του Μαρξ ή του Λένιν. Επομένως, δεν αντιλαμβάνομαι τον φιλελευθερισμό ως κάποια θρησκεία αλλά περισσότερο ως μια στάση ζωής.

Πώς αντιλαμβάνεστε τον ρόλο της μεσαίας τάξης στην οικονομία και στην δημοκρατία; 

Η Ελλάδα κυριαρχείται από αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε «μεσαία τάξη», ιδιαίτερα μετά την ισχυρή οικονομική ανάπτυξη της περιόδου 1960 – 2010. Ακόμα και αυτοί που ξεκινούσαν από χαμηλά σε όλη αυτήν την περίοδο μπορούσαν να ονειρευτούν ότι μέσα από έναν συνδυασμό ικανοτήτων, προσπάθειας, συγκυρίας και εκμετάλλευσης ευκαιριών, θα έφταναν στην ευημερία όπως την ορίζει το μέσο καταναλωτικό όνειρο του Έλληνα. Σπίτι, αυτοκίνητο, οικογένεια, διακοπές, ταξίδια, λούσα, διασκέδαση, αποκτήματα. Έτσι όλοι, και αυτοί που είχαν τα μέσα της ευημερίας, όσο και αυτοί που πίστευαν ότι θα τα αποκτούσαν, στην ώρα τους, συμμετείχαν σε αυτήν την ευρεία συλλογικότητα, της «μεσαίας τάξης». Η κρίση όμως, προκάλεσε ένα καταλυτικό σοκ. Τόσο με την έννοια του ψαλιδίσματος των εισοδημάτων και των δυνατοτήτων των «εχόντων», όσο και με την έννοια της κατάργησης των ελπίδων και των οραμάτων των «μη εχόντων». Η μεσαία τάξη οδήγησε την εκδήλωση του κινήματος της άρνησης της σκληρής πια πραγματικότητας της κρίσης, η απελπισία της όπλισε το κίνημα των αγανακτισμένων και του αντιμνημονίου. Η εντολή του κοινωνικού αυτού σώματος για σταμάτημα των αναγκαίων αλλαγών έδωσε την κυβέρνηση στο ΣΥΡΙΖΑ και τους συμμάχους του. Ο Αλέξης Τσίπρας, εμφορούμενος από «ταξικό ιδεαλισμό» κατάφερε να οδηγήσει την μεσαία τάξη σε μεγαλύτερη απελπισία από αυτήν στην οποία την παρέλαβε. Υπήρξε μάλιστα και υπουργός του, ο ΥΠΟΙΚ Τσακαλώτος που δήλωσε με θράσος ότι επίτηδες φορολόγησαν την μεσαία τάξη…

Ποια είναι τα προβλήματα του Νότιου Τομέα της Αθήνας όπου είστε υποψήφιος; Τι μπορεί ένας βουλευτής να κάνει για αυτά; 

Ένας βουλευτής πρέπει πρώτα, να κατανοεί τα τοπικά προβλήματα, στη συνέχεια να προτείνει λύσεις και να πιέζει ασφαλώς για αυτές στο Κοινοβούλιο. Επιπλέον να συνεργάζεται στενά με την τοπική αυτοδιοίκηση. Στα νότια, υπάρχουν μεγάλα ζητήματα. Δεν είναι μόνο το Ελληνικό όπου για είκοσι χρόνια τώρα, δεν έχει γίνει τίποτα. Όλη η παραλιακή χρειάζεται μια παρόμοια αντιμετώπιση. Δυστυχώς, έχει τεμαχιστεί σε πολλά μικροσυμφέροντα με αποτέλεσμα να μην προχωράει κανένα έργο και εκτός αυτού η στασιμότητα ήταν ανέκαθεν ένα σήμα κατατεθέν της ελληνικής εξουσίας. Έτσι λοιπόν, αυτό που θα προσπαθήσω να κάνω, με εφόδια την εμπειρία μου απ’την δική μου επιχειρησιακή καριέρα, είναι να θέσω μπρος αυτά τα έργα και να μετατραπεί η παραλιακή των Νοτίων σε μια απ’τις πιο όμορφες παραλιακές στην Μεσόγειο. Aνάπτυξη επίσης,  με τόσο μεγάλη ανεργία δεν μπορούμε να έχουμε. Ειδικά στα εσωτερικά των Νοτίων όπως στον Άγιο Δημήτριο, την Καλλιθέα, το Μοσχάτο και τον Ταύρο. Γενικότερα, θεωρώ ότι η επιχειρηματικότητα που θα απαλλαγεί από την υπερφορολόγηση και τον κρατισμό θα βοηθήσει τις τοπικές κοινωνίες να αναπτυχθούν. 

Επιπροσθέτως, πρέπει να λυθούν προβλήματα με τις συγκοινωνίες στα εσωτερικά των Δήμων, το πάρκινγκ, η καθαριότητα, να υπάρξει αξιοποίηση και ανάπλαση περιοχών που ανήκουν στον Δήμο όπως μια μεγάλη αχρησιμοποίητη περιοχή στον Ασύρματο, η αξιοποίηση της μεγάλης έκτασης της ΠΥΡ.ΚΑΛ. που δεν λειτουργεί χρόνια τώρα, το πρόβλημα των γκράφιτι ή των βανδαλισμών και της παρανομίας σε, ελάχιστα μεν, μέρη κυρίως σε μεμονωμένες πλατείες ή γειτονιές. Τέλος, υπάρχει και το ρέμα της Πικροδάφνης. Το ρέμα αυτό διασχίζει την Ηλιούπολη, τον Άγιο Δημήτριο και καταλήγει στο Παλαιό Φάληρο.  Έχει εγκαταλειφθεί ενώ υπάρχουν  αρκετά θέματα καταπατήσεων, σκουπιδιών και πλημμυρών. Το θέμα αυτό χρίζει αντιμετώπισης και προστασίας.