«Όταν ήμουν 22 χρονών στον πρώτο μου γάμο, μας είπαν ότι δεν θα κάνουμε παιδιά, μας το απέκλεισαν» δήλωσε μιλώντας στο Πρωινό η πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής, περιγράφοντας ότι προσπαθούσε επί μία δεκαετία να γίνει μητέρα.

«Είπα ότι δεν το βάζω κάτω, δεν υπάρχει περίπτωση, δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς παιδιά και ξεκίνησα έναν πάρα πολύ μεγάλο αγώνα που κράτησε 10 χρόνια και τελικά ήρθε η Αιμιλία στη ζωή μας και τα άλλαξε όλα.

Παντρευτήκαμε πολύ νέοι και σχεδόν αμέσως διαπιστώσαμε το πρόβλημα που υπήρχε. Αποφασίσαμε να υιοθετήσουμε ένα παιδάκι, αρχίσαμε να ψάχνουμε την διαδικασία και τότε έμεινα έγκυος στην Αιμιλία, στην τελευταία προσπάθεια εξωσωματικής που κάναμε.

Μετά, τα άλλα δύο μου παιδιά ήρθαν φυσιολογικά. Είναι από τα περίεργα που συμβαίνουν στη ζωή», είπε η κυρία Γεννηματά.

Σε ερώτηση για τη μάχη που έδωσε με τον καρκίνο, η Φώφη Γεννηματά είπε ότι πρόκειται «για μία οικογενειακή ιστορία και όχι μόνο προσωπική» καθώς έχασε τους δύο γονείς της από τον καρκίνο μέσα σε επτά μήνες ενώ εκτός από την ίδια νόσησε και η αδερφή της.

«Η μητέρα μου αρρώστησε πρώτη, ήταν 44 χρονών, έζησε 10 χρόνια πολεμώντας τον καρκίνο, δεν σταμάτησε σχεδόν καθόλου να κάνει θεραπείες, ήμασταν συνέχεια στα νοσοκομεία και ενώ αντιμετωπίζαμε αυτό το πρόβλημα με τη μητέρα μου, δυστυχώς στην πορεία αρρώστησε και ο πατέρας μου. Νομίζω ότι επηρεάστηκαν και οι δύο πάρα πολύ από αυτή την εξέλιξη. Τους χάσαμε μέσα σε 7 μήνες και τους δύο» λέει στο Πρωινό η κυρία Γεννηματά.

«Μετά από αρκετά χρόνια, όταν ήμουν εγώ 44 χρονών, αρρώστησα επίσης και μετά από λίγα χρόνια η αδερφή μου. Αλλά δόξα τω Θεώ, είμαστε εδώ, είναι όλα καλά. Η πρώτη αντίδραση όλων των ανθρώπων είναι «γιατί σε μένα;», είναι απόλυτα φυσιολογικό. Αλλά αν μείνεις σε αυτή την αντίδραση δεν θα τη βγάλεις καθαρή στο τέλος. Πρέπει να κάνεις το επόμενο βήμα, να φύγεις γρήγορα από αυτή τη λογική. Το “γιατί σε εμένα” το σκέφτηκα και όταν μου είπαν ότι δεν μπορώ να κάνω παιδιά και όταν μου είπαν ότι έχω καρκίνο στο μαστό. Αν έμενα στο γιατί σε μένα, δεν θα είχα τρία παιδιά και ίσως να μη ζούσα σήμερα» επισημαίνει.

«Το θέμα είναι να μπορείς να ζεις, να μη ζεις συνέχεια κάτω από τη σκιά και την αγωνία και τον φόβο. Αν ζεις με τον φόβο, αυτή δεν είναι ζωή, έχεις νικηθεί στην πραγματικότητα, στην καθημερινότητά σου. Εγώ δεν έζησα ποτέ έτσι» καταλήγει.

Για το αν τα παιδιά κατάλαβαν την περιπέτεια με την υγεία της η κυρία Γεννηματά εξήγησε: «Τα μικρά μου παιδιά δεν είχαν καταλάβει, αργότερα μιλήσαμε γι’ αυτό. Μια από τις δυσκολότερες στιγμές ήταν όταν μετά από το χειρουργείο χρειάστηκε να μιλήσω στην Αιμιλία, η οποία ήταν τότε 9,5 ετών. Στα παιδιά πρέπει να λες την αλήθεια και την είπα».