Οι καταλήψεις αφορούν όλες/όλους τις φοιτήτριες και τους φοιτητές, ειδικά αυτή την περίοδο όπου οι κινητοποιήσεις εντείνονται ραγδαία. Με βάση αυτά που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες κάνει την εμφάνισή του το δίλημμα «Κατάληψη» ή «Μάθημα» (υπό το φόβο της απώλειας του εξαμήνου). Ένα δίλημμα που διχάζει τον κάθε ενδιαφερόμενο σπουδαστή για το μέλλον του, τον ίδιο σπουδαστή που παράλληλα μπορεί να γίνει έρμαιο φοιτητικών παρατάξεων, που στόχο έχουν την προπαγάνδα και κυρίως τη διχόνοια μεταξύ των φοιτητών. Ας τα πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή.

Τί είναι μία κατάληψη; Πάντως όχι το κλείσιμο ενός δημόσιου κτηρίου για… ψύλου πήδημα, όπως μπορεί να γινόταν στα χρόνια του Γυμνασίου και του Λυκείου 
(πάντα υπήρχαν και σοβαροί λόγοι για  καταλήψεις στα σχολικά μας χρόνια). Η Κατάληψη αποτελεί ένα εργαλείο δράσης στα χέρια των φοιτητών. Τί εκδηλώνει ως πράξη; Την αντίθεση (ανάλογα με τους λόγους που γίνεται) απέναντι σε συγκεκριμένες επιλογές και κυρίως έχει ως στόχο την άσκηση πίεσης στις δυνάμεις που τις κάνουν. Με τη διακοπή των μαθημάτων οι φοιτητές λένε ένα «Όχι,δεν επιθυμούμε να κάνουμε μάθημα, αν δεν αλλάξει κάτι». Επιλέγεται δημοκρατικά, μέσα από τα πλαίσια αγωνιστικής δράσης που φέρνουν σε ψήφιση οι πολιτικές παρατάξεις/σχήματα στη Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλογου. Μαζί με τις κινητοποιήσεις είναι η «ψυχή» του φοιτητικού αγώνα, αλλά και γενικότερα όλων των ειδών των διεκδικήσεων. Άλλωστε μια μεγάλη κατάληψη ήταν και το Πολυτεχνείο το 1973. Μαζική και ακομμάτιστη η Κατάληψη του Πολυτεχνείου, αποτέλεσε την αρχή του τέλους για τη Χούντα των Συνταγματαρχών. 

Απέναντι στην κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου (3 μήνες τώρα καμία ανομία δεν πατάχθηκε στα Α.Ε.Ι.), τις διαγραφές των φοιτητών που με το ν+2… θερίζουν όλα τα πολυτεχνικά τμήματα και το χειρότερο όλων, την εξίσωση των πτυχίων, υπάρχουν σοβαρότατοι λόγοι για να πραγματοποιηθεί μια καταλήψη. Ειδικά η εξίσωση των πτυχίων των Α.Ε.Ι. με τα ιδιωτικά κολλέγια (παραβαίνοντας το άρθρο 16 του Συντάγματος-παράγραφος 8: «Η σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται.») ανοίγει, δια της πλαγίας οδού, το δρόμο για τη δημιουργία μιας αγοράς που απέτυχε παταγωδώς σε αλλες χώρες, όπως η Πορτογαλία. Με παροχή σπουδών αμφίβολης ποιότητας και βασισμένα στον ιδρώτα των οικογενειών, τα ιδιωτικά κολλέγια και η εξίσωση του τίτλου σπουδών τους με τα δωρεάν και δημόσια Α.Ε.Ι. οδηγούν στην πλήρη κατάλυση του δημόσιου χαρακτήρα της Παιδείας. Αυτή η σχεδιασμένη κατακρεούργηση των δικαιωμάτων μας βλάπτει όλες και όλους μας. Οι επιλογές είναι δυο αν θέλουμε να υπερασπιστούμε τα πτυχία μας: Κατάληψη και Κινητοποίηση.

Η Κατάληψη δεν είναι κάτι ξένο για το μέσο φοιτητή. Ειδικά όταν ψηφίζει υπέρ της κατάληψης στη Συνέλευση, αν όχι οφείλει, αλλά είναι πολύ καλό να είναι ενεργό μέλος της. Είναι η ευκαιρία του να αγωνιστεί και μέσω δράσεων που συμπεριλαμβάνονται στην κατάληψη, να καλέσει κι άλλους συναδέλφους του στο Πανεπιστήμιο. Στο Πάντειο, στην αρχή ερασιτεχνικά και στη συνέχεια οργανωμένα, έλαβαν χώρα προβολές ταινιών, συζητήσεις και το κλασικό ρεμπέτικο γλέντι που έχει ως στόχο να καλέσουμε συμφοιτητές μας στη Σχολή. Μια από τις ιδιαίτερες και ξεχωριστές στιγμές υπήρξε και το «drag show» που έγινε, με τα λόγια της GingerEla να εμπνέουν και υπενθυμίζουν στους φοιτητές το πόσο ιερό είναι να αγωνίζεσαι για μια κοινωνία για όλους. Για έναν καλύτερο και πιο δίκαιο κόσμο.

Εκτός από ένα μέσο για αγώνα η Κατάληψη, με την κλιμάκωσή της και την απώλεια των μαθημάτων, αποτελεί κι ένα «δίκοπο μαχαίρι». Λογικό και ανθρώπινο να έρχεται σε αντίθεση με φοιτητές που επιθυμούν να παρακαλουθήσουν. Φοιτητές που εργάζονται για να πληρώνουν ενοίκια. Σε καμία όμως περίπτωση αυτό δεν σημαίνει πως και οι φοιτητές, που επιθυμούν, απέναντι σε άδικες αποφάσεις να κλείσουν το Πανεπιστήμιο τους, ότι είναι «τεμπέληδες» που απλά κάνουν την προσωπική τους «επανάσταση». Για ποια μαθήματα να γίνεται λόγος όταν οι νόμοι που ψηφίζονται καρατομούν τα εργασιακά δικαιώματα των μελλοντικών πτυχιούχων; Οι παραδόσεις (άσχετα το αν είναι προαιρετικές) είναι ιερές. Η εξίσωση των πτυχίων, αλλά και οι διαγραφές και η κατάργηση του Ασύλου, μόνο τα μαθήματα και το Δημόσιο Πανεπιστήμιο βλάπτουν.

Κάπου εδώ εμφανίζεται και η εκμετάλλευση της ανησυχίας των φοιτητών από πολιτικές παρατάξεις, οι οποίες δεν διστάζουν, με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, να κατηγοριοποιήσουν και να διαβάλλουν τους φοιτητές που είναι υπέρ της Κατάληψης. Ο πιο εύκολος τρόπος; Τα social media και η διασπορά φημών. «Φασίστες», «αναρχοάπλυτοι», «σιχάματα» (σε αμέτρητα post στο Facebook).Σε συνδυασμό με τη διασπορά ψεύτικων φημών για τρίμηνες ή εξάμηνες καταλήψεις, κάπως έτσι συντίθεται ένα παζλ πολιτικής λάσπης.  

Το μεγάλο ερώτημα είναι πως γίνεται κάποιος να υποστηρίζει ότι είναι ένα ανοιχτό μυαλό όταν χαρακτηρίζει «φασίστες» ανένταχτους και ανεξάρτητους φοιτητές; Συναδέλφους του που δεν έχει γνωρίσει ποτέ. Μια λογική τύπου: Δεν με νοιάζει γιατί το κάνεις (ό,τι κάνεις), επειδή πολύ απλά διαφωνείς μαζί μου είσαι ένα φασιστικό σκουπίδι. Η προοδευτική σκέψη στο απόγειο της!

Αν δεν κάνουμε καταλήψεις τότε τι; Ας αναλύσουμε αυτό τον προβληματισμό. Ως μοναδικός τρόπος δράσης μένουν οι πορείες και οι κινητοποιήσεις. Πώς όμως θα γίνονται μαθήματα και θα εξασφαλιστεί και η μαζική συμμετοχή των φοιτητών στις πορείες; Δυστυχώς, πρόκειται για κάτι ανέφικτο που το μόνο που θα κατόρθωνε είναι να μην κινείται απολύτως τίποτα. Μακάρι η συμμετοχή όλων να ήταν τόσο μαζική. Αν πραγματικά οι φοιτητές κινηθούν, αν αντιληφθούν τη δύναμη τους, τότε δεν θα κάνουμε καν συζήτηση για τις επιλογές της κυβέρνησης στο Δημόσιο Πανεπιστήμιο. Γιατί απλούστατα με ένα ενεργό Φοιτητικό Κίνημα, καμία κυβέρνηση δεν θα έφερνε προς ψήφιση αυτούς τους νόμους.

Συνεπώς γίνεται αντιληπτό, πως η Κατάληψη είναι ένας τρόπος Αγώνα για τους φοιτητές. Στόχος της είναι όχι η διακοπή των μαθήματων, αλλά σε συνδυασμό με τις πορείες, να εξασφαλίσει πως αυτά τα μαθήματα θα έχουν την ίδια αξία και στο μέλλον, παρά τις διαφορετικές επιδιώξεις άλλων δυνάμεων. Οι απαντήσεις των φοιτητών οφείλουν να είναι μαζικές και να δοθούν στις Συνελεύσεις και στους δρόμους. Εκεί όπου το 1973 σώθηκε και η τιμή της Δημοκρατίας.

Με αφορμή τα γεγονότα στην ΑΣΟΕΕ, ως Α.Φ.Ε. θεωρούμε πως τα λόγια ενός από τους γονείς των εγκλωβισμένων φοιτητών περιγράφουν ακριβώς την επίδειξη δύναμης της Αστυνομίας που παρακαλουθήσαμε:

«Αυτή τη στιγμή ήρθαμε εδώ γιατί είναι τα παιδιά μας μέσα. Μας ειδοποιήσαν ότι είναι τραυματισμένα παιδιά μέσα, με κρίσεις πανικού. Παρεμβήκαμε στον επικεφαλής και δεν επιτρέπει να περάσει κανείς, ούτε να βγουν έξω να τους παρέχουν τις πρώτες βοήθειες. Αυτή τη στιγμή προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε με τη Γ.Α.Δ.Α. και μας παραπέμπει ο ένας στον άλλον. Αυτή τη στιγμή διεξάγεται ένα έγκλημα. Όχι μόνο κατά της Δημοκρατίας, αλλά κατά των παιδιών, των φοιτητών που αυτή τη στιγμή τους έχουν εγκλωβίσει μέσα, πέραν των άγριων ξυλοδαρμών που έχουν υποστεί. Είναι τουλάχιστον 5 με 6 τραυματίες μέσα. Είναι εδώ μαζεμένοι δημοτικοί σύμβουλοι, συνδικαλιστές κλπ. Και αυτή τη στιγμή σφυρίζουν αδιάφορα και προσπαθούν να συλλάβουν τον κόσμο και όχι να περιθάλψουν τους τραυματίες. Παρακαλούμε αυτή τη στιγμή όλος ο κόσμος να κατέβει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Να δει τη στάση της Αστυνομίας και το έγκλημα που διεξάγεται αυτή τη στιγμή. Τέτοια μέτρα δεν πρόκειται να περάσουν. Θα υπερασπιστούμε και το Πανεπιστήμιο και το Άσυλο και τα παιδιά μας και την Υγεία τους.»

Ανεξάρτητη Φοιτητική Ενημέρωση (A.Φ.Ε.)