Ο μεγάλος συνθέτης που «έφυγε» το Σάββατο στα 72 του χρόνια μετά από μάχη με τον καρκίνο, είχε μάλιστα ζητήσει τα πόδια του να σκεπάζει μια κόκκινη σημαία όπως και έγινε. 

Στον επικήδειο που εκφώνησε ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ανέφερε χαρακτηριστικά:

«Ακριβέ μας σύντροφε, Είμαστε εδώ όλοι οι άνθρωποί σου.

Είμαστε εδώ όλοι οι άνθρωποι που για μισό αιώνα εμπνέονται, εμψυχώνονται, αισθάνονται, κατανοούν τον κόσμο και αγωνίζονται να τον αλλάξουν, συντροφιά με τη μουσική σου, μέσα από τη μουσική σου.

Γιατί έγραφες "για ό,τι σε καίει", όπως σε δίδαξε ο Γιάννης Ρίτσος.

Για τον αγώνα ενάντια στη βία και το φασισμό. Για τον έρωτα, τη μοναξιά, την αδικία, την ανάσταση, την επανάσταση.

{…}

Σεβάστηκες ό,τι γράφτηκε στο παρελθόν, πριν από σένα, αλλά δεν το μιμήθηκες.

Αφήνεις το δικό σου, μοναδικό αποτύπωμα στη μουσική, στον πολιτισμό μας.

Μέσα από τη συνύπαρξη παραδοσιακής και σύγχρονης γλώσσας.

Τη δημιουργική αφομοίωση μιας μεγάλης γκάμας αναφορών, από τη βυζαντινή μουσική και το δημοτικό τραγούδι, ως το ρεμπέτικο, τη τζαζ, τη ροκ, αλλά και κλασικών μνημών και ατονικής μουσικής.

Τη μελοποίηση των πιο μεγάλων ποιητών του 20ού αιώνα, Ελλήνων και ξένων.

Αυτό, όμως, που κάνει την τέχνη σου να ξεχωρίζει αισθητά από προηγούμενους και μεταγενέστερους από σένα, είναι η ικανότητά σου να δημιουργείς πιο βαθιά και σταθερά συναισθήματα που πηγάζουν από τη σκέψη.

{…}

Πραγματικά μας φαίνεται αβάσταχτο να μάθουμε να ζούμε, να αισθανόμαστε, να τραγουδάμε στις αυριανές συναυλίες μας, στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ, χωρίς εσένα στη σκηνή.

Δεν είσαι μόνο ανεπανάληπτος δημιουργός, δεν υπήρξες μόνο συγκλονιστικός ερμηνευτής του έργου σου, αλλά πάνω απ' όλα ήσουν ένα ιδιοφυές πνεύμα, ανήσυχο, ένας βαθιά καλλιεργημένος διανοητής. Ορκισμένος εχθρός της επανάπαυσης, της ρουτίνας, της παραίτησης.

Ένας γενναίος μαχητής της ζωής, εξεγέρτης, διεκδικητής του ακατόρθωτου, άφοβος χορευτής στο "φτερό του καρχαρία". Ανατροπέας των φθαρμένων αστικών αξιών -ιδεολογικών και αισθητικών-, κινητοποιητής της σκέψης, για να φτάσουμε στην ολοκληρωμένη συγκίνηση και τελικά να προσεγγίσουμε την αλήθεια.

Το έργο σου, αν και πολύ προωθημένο, βαθύ και απαιτητικό, πρωτόγνωρο και ενίοτε παράξενο, είναι έργο γνήσια λαϊκό.

{…}

Αγαπημένε μας Θάνο,

Ξέρουμε πως η βαριά και πικρή φυσική απώλειά σου είναι δυσβάστακτη για την άξια σύντροφό σου Μαρία Παπαγιάννη, για τα παιδιά σου, τα εγγόνια σου.

Δεν υπάρχουν λόγια παρηγοριάς. Γιατί, η αλήθεια είναι ότι εσύ το θάνατο τον νίκησες.

Το έργο σου θα συνεχίζει να πορεύεται στο χρόνο, να "σκίζει τις γραμμές των οριζόντων", να περνά στην αιωνιότητα, να εμπνέει όλους εμάς, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, τις μελλοντικές γενιές.

Αφού "έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη" και αυτά τα παιδιά θα χτίζουν "τις αυριανές μας φάμπρικες, τα λαϊκά μέγαρα, τα κόκκινα στάδια" και το "Μνημείο των Ηρώων της Επανάστασης".

Το έργο σου δεν εκφράζει απλά μια ορισμένη χρονική περίοδο, όπως άλλων δημιουργών.

Το δικό σου έργο είναι έξω και πάνω από χρόνο και τόπο, είναι ανεξάντλητο, αθάνατο.

Αθάνατος, Θάνο, είσαι και εσύ».