Η νέα Πρόεδρος εξελέγη χθες με ευρύτατη πλειοψηφία στην πρώτη ψηφοφορία της βουλής. Αυτό από μόνο του αποτελεί μια εξαιρετική είδηση. Όχι μόνο γιατί οι πολιτικές δυνάμεις συνεχίζουν πλέον μια παράδοση που ξεκίνησε το 2000 και έκτοτε συνεχίζεται αδιάκοπα - να ψηφίζεται δηλαδή ο υπό εκλογή Πρόεδρος από τις δυνάμεις της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Αλλά διότι η πρώτη εφαρμογή της νέας συνταγματικής διάταξης που ψηφίστηκε πρόσφατα, βάσει της οποίας αποφεύγεται πλέον η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες λόγω αδυναμίας εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, δικαιώνει αυτούς που την εμπνεύστηκαν: Με άλλα λόγια, η απειλή διάλυσης της βουλής, που θεσπίστηκε από τον Συνταγματικό νομοθέτη ώστε να οδηγήσει τις πολιτικές δυνάμεις σε συναινετικές διαδικασίες για την εκλογή Προέδρου, μόνο αυτό δεν υπηρέτησε στο παρελθόν: Αντίθετα, το 1990 ο Μητσοτάκης τη χρησιμοποίησε για να λήξει τη θητεία της οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα. Το 1995 επεδίωξε να τη χρησιμοποιήσει ο Έβερτ για να ρίξει τον Παπανδρέου, αλλά σκόνταψε στην συμφωνία Παπανδρέου - Σαμαρά στο πρόσωπο του Στεφανόπουλου. Το 2010 το χρησιμοποίησε ως απειλή ο Γιώργος Παπανδρέου, για να ρίξει μια ώρα αρχύτερα τον Καραμανλή. Ενώ το 2015, ο Τσίπρας χρησιμοποίησε την Προεδρική εκλογή για να ρίξει την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου και να έρθει ο ίδιος στην εξουσία, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Ο Μητσοτάκης δικαιώνεται γιατί ήταν αυτός που πίστευε εδώ και χρόνια ότι η Προεδρική εκλογή πρέπει να αποσυνδεθεί από τις πρόωρες εκλογές και να καθιερωθεί η εκλογή με απλή πλειοψηφία ως έσχατη λύση, διότι αντιλαμβανόταν πως στην πράξη θα εξυπηρετούσε περισσότερο τις συναινετικές επιλογές. Αντίθετα, τα σενάρια επαναλαμβανόμενων εκλογών, με έσχατη λύση την εκλογή από το λαό, θα οδηγούσαν σε καταστάσεις εκτός λογικής του πολιτεύματος, σε μια χώρα με παράδοση εθνικών διχασμών. Ένας εκλεγμένος από το λαό Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έχει - κακά τα ψέμματα - διαφορετική νομιμοποίηση και δυνητικά μεγαλύτερη πολιτική επιρροή, κάτι που αντιβαίνει στη θεμελιώδη αρχή του πολιτεύματος που προβλέπει θέση ρυθμιστή στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αν αμφιβάλλετε, σκεφτείτε έναν εκλεγμένο από το λαό Πρόεδρο, σε συνθήκες πόλωσης του 2015, να απειλεί με παραίτηση και να αρνείται να υπογράψει το σχετικό διάταγμα, επειδή διαφωνεί με το δημοψήφισμα.