Είναι σύνηθες για κόμματα που έχουν χάσει τις εκλογές να περνούν μια περίοδο ενδοσκόπησης. Πάντα, στις αρχές τους, οι κυβερνήσεις απολαμβάνουν μιας περιόδου ανοχής, με την εκάστοτε αξιωματική αντιπολίτευση να αξιοποιεί τον χρόνο για ανασύνταξη. Έναν χρόνο μετά την ήττα του, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να μην έχει καταλάβει γιατί έχασε και να επαναλαμβάνει λάθη του παρελθόντος που τον απομονώνουν από την ευρύτερη εκλογική βάση που φιλοδοξεί, τουλάχιστον στα λόγια, να εκφράσει. 

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει στρατηγικά λάθη στην…ευθεία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η περίπτωση με τη λίστα των χρηματοδοτήσεων στα ΜΜΕ. Είναι καθήκον της κάθε αντιπολίτευσης να ζητά διαφάνεια, αλλά και υποχρέωση της εκάστοτε κυβέρνησης να λειτουργεί διαφανώς όταν έχουμε να κάνουμε με δημόσιο χρήμα. Έστω και αν το κυβερνητικό παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ ως προς τον τρόπο διαχείρισης της κρατικής διαφήμισης δεν είναι και παράδειγμα προς μίμηση. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε βρει ένα σημείο πίεσης προς την κυβέρνηση και επέμενε. Μέχρι που στην Κουμουνδούρου αποφάσισαν ότι έπρεπε να κάνουν τη στρατηγική τους πιο διαδραστική με ένα σποτ. Μέσα σε λίγες ώρες, όλη η στρατηγική του κόμματος γύρισε μπούμερανγκ, ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε απολογούμενος έναντι των δημοσιογράφων, ακόμα και ανθρώπων που είναι ιδεολογικά πιο κοντά του, ενώ το σποτ αποθέωσαν περίπου και όσοι ανήκουν στον σκληρό πυρήνα του κόμματος. Δηλαδή, όχι αρκετοί. 

Από την επίθεση, ο ΣΥΡΙΖΑ γύρισε ατάκτως στην άμυνα, αφού προσέβαλλε ευθέως το σύνολο του δημοσιογραφικού κλάδου, παρουσιάζοντάς τους συλλήβδην ως χρηματιζόμενους και «αγορασμένους». Και αυτό έχει θεσμική βαρύτητα όταν έρχεται από την αξιωματική αντιπολίτευση. 

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτή η ιστορία: η περίπτωση Παπαδημούλη συνεχίζει να δημιουργεί πρόβλημα και αιμορραγία στον ΣΥΡΙΖΑ. Τα στελέχη του κόμματος δυσκολεύονται να τον υπερασπιστούν δημοσίως. Ακόμα και ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ που δεν είχε πρόβλημα στην αρχή, τώρα αναγνωρίζει ότι ο ευρωβουλευτής έκανε λάθος. Αγόραζε σπίτια σε υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας σε προνομιακές τιμές, τα νοίκιαζε σε ΜΚΟ σε πολύ καλές τιμές και, επί της ουσίας, εμφανιζόταν να κάνει μπίζνες με το μεταναστευτικό. Διόλου κολακευτική ιστορία. Η ιστορία προκάλεσε κραδασμούς, ανέδειξε και πάλι τα εσωτερικά μέτωπα εντός του κόμματος και ανέδειξε πλούσιο παρασκήνιο εντός της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, με τον Στέλιο Κούλογλου προφανώς να μην αντέχει να είναι στον ίδιο χώρο με τον κ. Παπαδημούλη. 

Όλα τα παραπάνω είναι συμπτώματα μιας ευρύτερης δυσλειτουργίας. Όσα προγράμματα «Μένουμε Όρθιοι» και αν γίνουν, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κεντρικό στρατηγικό προσανατολισμό. Αν διερωτηθεί κανείς, ποια είναι η κεντρική στρατηγική επιδίωξη της αξιωματικής αντιπολίτευσης αυτή τη στιγμή, δύσκολα θα εντοπίσει μια ικανοποιητική απάντηση. Η εσωστρέφεια σοβεί, οι δύσκολες αποφάσεις παίρνονται στα λόγια και εντός του κόμματος συνεχίζονται οι διαφορετικές προσεγγίσεις. Δεν υπάρχει καν η προοπτική της εξουσίας ως ενοποιητικός παράγοντας. Το συνέδριο που θα ξεκαθάριζαν (;) δεν έγινε και δεν θα γίνει πριν το τέλος του χρόνου. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη που του κόστισαν τις εκλογές. Ώρες ώρες, δε, φλερτάρει με τον προ του 2015 λόγο του, όπως στο τραγικό σποτ για τα ΜΜΕ. Το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία έχει προχωρήσει, οι συνθήκες έχουν αλλάξει και αυτή η αντιπολίτευση είναι εκτός κλίματος.