Το χθεσινό ταξίδι του υπουργού Εξωτερικών στη Λιβύη ήρθε να επιβεβαιώσει την επιλογή της Αθήνας να αναγνωρίσει ως συνομιλητή την πλευρά του Αγκλίλα Αλ Σάλεχ, αφού αναγνωρίζει πως η πλευρά του θα είναι παρούσα στην επόμενη μέρα της Λιβύης. Μάλιστα σοβαρές ενστάσεις δεν εκφράζονται εναντίον του ούτε στο εσωτερικό της Λιβύης, ούτε όμως και στο εξωτερικό από τους διεθνείς δρώντες. Συνιστά επίσης μια τροποποίηση της μέχρι πρότινος πολιτικής στήριξης του Στρατηγού Χαφτάρ (που είχε επισκεφτεί την Ελλάδα τον περασμένο Ιανουάριο για συναντήσεις με την πολιτική ηγεσία) ο οποίος μετά τις εδαφικές απώλειες στην εμφύλια διαμάχη έχει χάσει τα διεθνή αλλά και τα εσωτερικά του ερείσματα.

Η επίσκεψη έγινε σε συνέχεια των διπλωματικών πρωτοβουλιών της Αθήνας, μετά τα ταξίδια του υπουργού Εξωτερικών σε Ιταλία, Κάιρο και Τυνησία, τις επικοινωνίες που είχε ο Νίκος Δένδιας προχθές με τον αμερικανό υφυπουργό Εξωτερικών αλλά και τον επικεφαλής της Ευρωπαϊκής διπλωματίας, Ζοζέπ Μπορέλ, που βρέθηκε σε Αθήνα και Κύπρο την προηγούμενη εβδομάδα. Δεν πρέπει δηλαδή να ιδωθεί ως μια μεμονωμένη διπλωματική πρωτοβουλία της Αθήνας, αλλά ως μια συντονισμένη κίνηση, ευθυγραμμισμένη με τα συμφέροντας βασικών συμμάχων μας, όπως η Αίγυπτος, η Γαλλία, η ΕΕ αλλά και οι ΗΠΑ. Το βασικό ζήτημα για την Αθήνα ήταν πως από το 2015 και μετά, που δημιουργήθηκε νέα κυβέρνηση στην Λιβύη, η Ελλάδα δεν συμμετείχε στην Λιβύη και τώρα μοιάζει να μπαίνει πολύ πιο ενεργητικά μέσα στο παιχνίδι με κάποιο ρόλο.

Στο Τομπρούκ ο κ. Δένδιας είχε τη δυνατότητα να συζητήσει με τον Πρόεδρο της Βουλής των Αντιπροσώπων για τον καθορισμό θαλασσίων ζωνών μεταξύ των δύο χωρών «στο πλαίσιο, βεβαίως, όχι της αυθαιρεσίας που συνιστά το φερόμενο ως μνημόνιο Σάρατζ-Τουρκίας, αλλά στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου», όπως δήλωσε μετά τη συνάντηση ο υπουργός Εξωτερικών. Η Αθήνα θεωρεί σημαντικό το γεγονός πως η πλευρά Σάλεχ είχε θεωρήσει ανυπόστατο το Τουρκο-λιβυκό μνημόνιο όταν ο τελευταίος είχε επισκεφτεί τη χώρα μας, αν και είναι προφανές ότι αυτή τη στιγμή δεν τίθεται ζήτημα διευθέτησης με το λιβυκό κοινοβούλιο (χωρίς δηλαδή την έγκριση της κυβέρνησης). Αποτελεί όμως μια παρακατήθηκη για το μέλλον, όταν αποκατασταθεί η τάξη στη γειτονική χώρα και οι συζητήσεις για τη χάραξη θαλασσίων ζωνών να επανεκκινήσουν από το στάδιο που έμειναν πίσω στο μακρινό 2010.