Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974, ο Ανδρέας Παπανδρέου και μια ομάδα στελεχών που είχαν επιδοθεί ως μέλη του ΠΑΚ στον αντιδικτατορικό αγώνα ιδρύουν το ΠΑΣΟΚ. Το όνομα αυτού, Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα και το έμβλημά του ο ήλιος που ανατέλλει. 

«Σύμπλεγμα κυκλικό, περιβαλλόμενον υπό του τίτλου του κόμματος, εντός δε του κύκλου αποτύπωμα ανατέλλοντος ηλίου» αναφέρεται αυτολεξεί στην περιγραφή του εμβλήματος που κατατέθηκε τότε στον Άρειο Πάγο. Το ίδιο έμβλημα, ασπρόμαυρο τότε, με τον ήλιο να έχει εννέα κυματιστές ακτίνες, συνοδεύει τα ψηφοδέλτια του Κινήματος έως τη δεκαετία του 2000, καθώς αποτελεί την επίσημη έκφρασή του. Συχνά μάλιστα - ιδιαίτερα στη φορτισμένη δεκαετία του '80, με το δικομματισμό έντονο και τα πάθη της Μεταπολίτευσης να διαρκούν - η συμβουλή προς τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ ήταν να προσέχουν το έμβλημα στα ψηφοδέλτια: να μετρούν τις ακτίνες και να προσέχουν αν είναι κυματιστές, γιατί κυκλοφορούσαν πλαστά ψηφοδέλτια που θα έβγαιναν άκυρα και θα... χάνονταν οι εκλογές.

Εκείνο πάντως που είναι άγνωστο στο ευρύ κοινό είναι ότι ως εμπνευστές του ιστορικού συμβόλου αναφέρονται - στην ίδια αίτηση που κατατέθηκε στον Άρειο Πάγο - ο Άκης Τσοχατζόπουλος, ο Κώστας Γείτονας και ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς. 

Το έμβλημα, όμως, απέκτησε γρήγορα χρώμα. Οι ακτίνες του ήλιου παρέμειναν εννέα, οι σημαίες που γέμιζαν τις πλατείες στις συγκεντρώσεις έγιναν άσπρες και πράσινες - από το χρώμα της ελπίδας και της αναγέννησης - και τα τραγούδια του Ηλία Ανδριόπουλου («Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες / τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς») και του Μάνου Λοΐζου («Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο») έγιναν ανεπίσημα ο ύμνος του ΠΑΣΟΚ στις συγκεντρώσεις του - πολύ πριν έρθουν τα Carmina Burana. Ο πραγματικός ύμνος του ΠΑΣΟΚ, όμως, ήταν αυτός του Χρίστου Μαρκόπουλου, που τραγούδησε ο Γιάννης Θωμόπουλος, και έλεγε... την αλήθεια:

«Ο ήλιος ο πράσινος

Ο ήλιος π' ανατέλλει

Μας οδηγεί

Εμπρός στον αγώνα

Για μια Ελλάδα λεύτερη

Σοσιαλιστική

Ελάτε μαζί μας και όλοι αδερφωμένοι

Να πάμε μπροστά

Κι αν μας σταθούν εμπόδιο

Σ’ αυτή μας την πορεία

Το δίκιο μας φωτιά 

Πυρωμένες ρομφαίες, πυρωμένα σπαθιά 

Ο λαός των Ελλήνων πήρ’ απόφαση πια 

Δε θ’ αφήσει ποτέ σκλάβο να τον κρατούν 

Λαϊκή κυριαρχία, εθνική ανεξαρτησία όλοι όλοι ζητούν 

Ένας λαός, μία ψυχή

Σε μια κοινωνία σοσιαλιστική 

Μαζί οι αγρότες και οι φοιτητές 

Χιλιάδες υπάλληλοι καταπιεσμένοι 

Και οι μαθητές»

Η πρώτη συζήτηση για αλλαγή εμβλήματος έγινε 27 χρόνια μετά την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ. Το 2001, στα χρόνια του «εκσυγχρονισμού», εμπνευστής ήταν ο τότε γραμματέας του Κινήματος, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης - ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο πρότεινε και αλλαγή ονόματος. Η σκέψη του αφορούσε ένα «Δ», το οποίο θα συμβόλιζε τη «Δημοκρατία» και από αυτό θα έβγαινε η κεφαλή της θεάς Αθηνάς. Η πρόταση, όμως, κάθε άλλο παρά ενθουσίασε τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ...

Το 2004, όμως, ο Γιώργος Παπανδρέου είπε να κάνει πράξη τις προτάσεις Χρυσοχοΐδη - έστω και κατά το ήμισυ. Χωρίς να απαλείψει τον όρο «ΠΑΣΟΚ», στις ομιλίες του έκανε λόγο διαρκώς για τη «Δημοκρατική Παράταξη», εξαιτίας και της αμφίπλευρης διεύρυνσης που «χώρεσε» τότε στο ίδιο ψηφοδέλτιο τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο, τον Στέφανο Μάνο, τη Μαρία Δαμανάκη και τον Μίμη Ανδρουλάκη.

Ειδικά σε ό,τι αφορά το σύμβολο, ο Παπανδρέου υιοθέτησε τότε τους «πολύχρωμους ήλιους». Μια σειρά, δηλαδή, από καρικατούρες του παραδοσιακού ήλιου του ΠΑΣΟΚ, με διάφορα χρώματα, τα οποία συμβόλιζαν ακριβώς αυτή τη διεύρυνση και το άνοιγμα στην κοινωνία - το οποίο, ωστόσο, δεν αγκάλιασε το εκλογικό κοινό, προτιμώντας τη ΝΔ με τον... παραδοσιακό πυρσό και το «βαρύ σαν ιστορία» όνομα του Κώστα Καραμανλή. Μία παραλλαγή των «πολύχρωμων ήλιων», με έξι ακτίνες, χρησιμοποιήθηκε και στις ευρωεκλογές του 2004, τις οποίες πάντως ουδείς θέλει να θυμάται στο ΠΑΣΟΚ, μετά την ήττα που υπέστη.

Στην πρώτη προσπάθεια αναγέννησης της «Δημοκρατικής Παράταξης», στο συνέδριο του 2005, ο Παπανδρέου και οι συνεργάτες του παρουσίασαν το «δέντρο των αξιών», όπως το ονόμασαν. Με έννοιες όπως η αλληλεγγύη, η ελευθερία και η Δικαιοσύνη να φιγουράρουν στα κλαδιά του, σε μια παραλλαγή της ιταλικής «Ελιάς» - αυτήν ακριβώς που υιοθέτησε στις ευρωεκλογές του 2014 ο Ευάγγελος Βενιζέλος ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Από τις εκλογές του 2007, ο παραδοσιακός ήλιος του ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στη Χαριλάου Τρικούπη και στη συνέχεια στα μοντέρνα γραφεία της Ιπποκράτους. Το 2012, ο Βενιζέλος επιχείρησε ένα ρετούς στο ιστορικό σύμβολο του ΠΑΣΟΚ, δίνοντας βάθος στις ακτίνες του πράσινου ήλιου και αλλάζοντας τη γραμματοσειρά, ενώ - όπως αναφέρθηκε πιο πάνω - στις ευρωεκλογές του 2014 έφερε την «Ελιά» που κράτησε επίσης για λίγο, με το επιχείρημα ότι οι ψηφοφόροι αναζητούσαν στο παραβάν τον ιστορικό ήλιο του ΠΑΣΟΚ. Τον οποίο και βρήκαν τον Ιανουάριο του 2015, με την υποσημείωση «Δημοκρατική Παράταξη», λόγω των ανοιγμάτων που πραγματοποίησε στις δυνάμεις του ευρύτερου χώρου η Χαριλάου Τρικούπη, με το «δαχτυλίδι» να έχει πλέον παραλάβει η Φώφη Γεννηματά.

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, η Δημοκρατική Συμπαράταξη «γέννησε» μια σύνθεση συμβόλων, με τον πράσινο ήλιο να βρίσκεται ξανά σε περίοπτη θέση, έως ότου η ΔΗΣΥ απέκτησε - το περασμένο καλοκαίρι - το δικό της σύμβολο: πέντε κεφαλές που ατενίζουν, υποτίθεται, το μέλλον - όσες δηλαδή και οι τάσεις που συναποτελούν τη ΔΗΣΥ - με το πράσινο χρώμα να κυριαρχεί και πάλι συμβολικά. Η μετεξέλιξή της, όμως, στο Κίνημα Αλλαγής, μετά τις ζυμώσεις και τις διεργασίες στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς, δημιούργησαν την ανάγκη για ένα ακόμη νέο σύμβολο: το ρόδο που παρουσιάστηκε στο ιδρυτικό συνέδριο το περασμένο Σάββατο. Με ευθείες αναφορές, βέβαια, στο ΠΑΣΟΚ, λόγω του πράσινου χρώματος στο κέντρο του, αλλά δίχως πλέον τον κλασικό ήλιο, ο οποίος «έδυσε».