Ότι το κεφάλαιο της συνταγματικής αναθεώρησης θα άνοιγε έως τις αρχές Νοεμβρίου είναι γνωστό εδώ και καιρό. Ότι το πρώτο βήμα, όμως, θα γινόταν με επιστολή του Αλέξη Τσίπρα προς τους πολιτικούς αρχηγούς, ένα 24ωρο πριν από τη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ μ' αυτό το αντικείμενο, συνιστά ένα μικρό αιφνιδιασμό.

Το ίδιο αιφνιδιαστικός ήταν ο κατάλογος των δέκα, συνολικά, αποδεκτών της επιστολής. Στους έξι αρχηγούς των κοινοβουλευτικών κομμάτων του δημοκρατικού τόξου (Κυριάκος Μητσοτάκης-ΝΔ, Φώφη Γεννηματά-Κίνημα Αλλαγής, Δημήτρης Κουτσούμπας-ΚΚΕ, Πάνος Καμμένος-ΑΝΕΛ, Σταύρος Θεοδωράκης-Ποτάμι και Βασίλης Λεβέντης-Ένωση Κεντρώων) προστίθενται τρεις συν ένας αρχηγοί κομμάτων που δεν έχουν κοινοβουλευτική ομάδα: ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, Θανάσης Θεοχαρόπουλος, η επικεφαλής της Νέας Ελληνικής Ορμής, Κατερίνα Παπακώστα, ο πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, Νίκος Νικολόπουλος. Και οι τρεις είναι εν ενεργεία βουλευτές, όχι όμως και ο τελευταίος αποδέκτης της επιστολής που είναι ο πρόεδρος του ΚΙΔΗΣΟ, Γιώργος Παπανδρέου.

Γίνεται έτσι φανερό πως ο κ. Τσίπρας, με την επιλογή του, επιδιώκει για μία ακόμη φορά να προκαλέσει ρήγματα στους πολιτικούς του αντιπάλους. Κι αν Παπακώστα-Νικολόπουλος δεν έχουν καν σχέση με τη ΝΔ, Θεοχαρόπουλος-Παπανδρέου ανήκουν στο Κίνημα Αλλαγής και μάλιστα ο πρώτος τυγχάνει και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. Συνεπώς, στόχος του πρωθυπουργού είναι για μία ακόμη φορά η Κεντροαριστερά και, ενδεχομένως, προσωπικά η Φώφη Γεννηματά, η οποία είχε στείλει πρώτη επιστολή προς τον κ. Τσίπρα, ζητώντας του να προχωρήσει η διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος και να μην αποτελέσει κι αυτή η κυβερνητική θητεία μια χαμένη ευκαιρία.

Οι βασικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για τη συνταγματική αναθεώρηση περιγράφονται στο κείμενο της επιστολής του κ. Τσίπρα προς τους πολιτικούς αρχηγούς και συγκεκριμένα σε μία παράγραφο: «Η νέα αρχιτεκτονική του πολιτεύματος και η επέκταση λαϊκών θεσμών συμμετοχής, οι διακριτοί ρόλοι κράτους και εκκλησίας, η ενίσχυση του κράτους δικαίου, η τροποποίηση της διάταξης για την ποινική ευθύνη των μελών της κυβέρνησης και η θεσμική θωράκιση της Πολιτείας από τη διαφθορά, η ενίσχυση της προστασίας των κοινών αγαθών αποτελούν αιτήματα που έχουν πια ωριμάσει στη συνείδηση των πολιτών και άρα μπορούν να αποτελέσουν αφετηρία ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικών συναινέσεων».