Ανεξαρτήτως του τι θα βγάλει αύριο η κάλπη - με το αποτέλεσμα να έχει προεξοφληθεί σε μεγάλο βαθμό - η Φώφη Γεννηματά μπορεί να θεωρηθεί ως η μεγάλη κερδισμένη των διεργασιών στην Κεντροαριστερά. Εδώ και πέντε, περίπου, χρόνια, ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος πασχίζει να ανασυγκροτηθεί, να κάνει ανοίγματα, να ενωθεί κάτω από την ίδια στέγη. Πρώτα η «Κίνηση των 58», μετά η «Ελιά», πολλές σκόρπιες πρωτοβουλίες στο ενδιάμεσο και μετά η Δημοκρατική Συμπαράταξη. 

Με τη σφραγίδα της προέδρου του ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΣΥ ήταν το πρώτο βήμα γι' αυτό που πάει τώρα να δημιουργηθεί ως νέος, ενιαίος φορέας. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι πρωτοβουλίες Γεννηματά ήταν εκείνες που οδήγησαν στις ανοιχτές διαδικασίες, τα σφιχτά χρονοδιαγράμματα και τον «οδικό χάρτη» για τη νέα παράταξη. Και μέχρι στιγμής, όλα δείχνουν να κυλούν κατ' ευχήν. 

Ζητούμενο τώρα είναι ο νέος φορέας να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά τη δυναμική που αναπτύσσεται και να παραμείνει ενωμένος. Αν η Φώφη Γεννηματά κρατήσει το τιμόνι του, απομένει να φανεί εάν θα κερδίσει και αυτό το στοίχημα. Σχεδόν τρία χρόνια νωρίτερα, όταν από εκπρόσωπος Τύπου περνούσε στη θέση της προέδρου, πολλοί σύντροφοί της θεωρούσαν ότι απλώς παραλαμβάνει τα κλειδιά για να κλείσει οριστικά την πόρτα της Χαριλάου Τρικούπη, με το άλλοτε κραταιό Κίνημα να βρίσκεται σε φάση αποσύνθεσης, πληρώνοντας δυσανάλογο, πράγματι, τίμημα για τα μνημόνια και την κρίση. 

Η πορεία, όμως, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΣΥ έδειξε πως τελικά η Φώφη Γεννηματά ξεκλείδωσε το σπίτι και σε άλλους πολιτικούς «γείτονες» και μεγάλωσε την ομήγυρη. Άλλοι πάλι αναφέρονται συχνά ακόμη και με απαξιωτικό τρόπο σ' αυτήν, ισχυριζόμενοι ότι κουβαλά μόνο ένα βαρύ όνομα - αυτό του πατέρα της - κι επ' ουδενί το απαραίτητο πολιτικό κεφάλαιο για το comeback της Κεντροαριστεράς. Το χειρότερο όλων; Χυδαία υπονοούμενα για την περιπέτεια της υγείας της και προσπάθεια εκμετάλλευσής της, μολονότι ουδέποτε η ίδια φοβήθηκε να μιλήσει δημόσια για τη μάχη με τον καρκίνο του μαστού, από την οποία βγήκε νικήτρια.

Σιγά-σιγά, η Φώφη Γεννηματά κατορθώνει να αποτινάξει αυτούς τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Και σίγουρα «ψήλωσε» πολιτικά όχι μόνο με την επιτυχία του εγχειρήματος της ΔΗΣΥ, αλλά και μετά τον έντονο διάλογό της με τον Αλέξη Τσίπρα στο Μαξίμου το καλοκαίρι. «Δεν ξέρω πόσο ανάσα θα πάρουμε, γιατί τη θηλιά στο λαιμό μας την έχεις βάλει», είχε πει τότε on camera στον πρωθυπουργό, σε μια προσπάθεια να τηρήσει ίσες αποστάσεις από ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ και να χαράξει την αυτόνομη πορεία που υπόσχεται για το φορέα της Κεντροαριστεράς.

Γεννημένη σαν χθες, ανήμερα δηλαδή της επετείου του Πολυτεχνείου, κατέβηκε πρώτη φορά στην πολιτική το 2000. Εξελέγη άνετα, λόγω του ονόματός της, βουλευτής στην Α' Αθήνας, αλλά έμεινε στη Βουλή για λίγο καιρό, καθώς στις αυτοδιοικητικές εκλογές αναδείχθηκε υπερνομάρχης Αθήνας-Πειραιά - καίτοι παρουσιάστηκε στο αλήστου μνήμης προεκλογικό σποτάκι ως «φιατάκι» απέναντι στο 4Χ4 του Γιάννη Τζαννετάκου. 

Το 2007 δεν κατάφερε να εκλεγεί ξανά βουλευτής, αφού την «έκοψε» ο Άρειος Πάγος, εξαιτίας κωλύματος (σ.σ.: δεν παραιτήθηκε έγκαιρα από την υπερνομαρχία). Συμμετείχε, όμως, στην κυβέρνηση Παπανδρέου, από το 2009, όταν ανέλαβε εξωκοινοβουλευτική υπουργός. Θέση που διατήρησε και στην κυβέρνηση Σαμαρά, πριν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και την ανάληψη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ από την ίδια. Τώρα πια, ανοίγονται μπροστά της νέες προκλήσεις.