Αν το 2018 ήταν η χρονιά την οποία σημάδεψε η έξοδος από τα μνημόνια, το 2019 θα είναι μια δύσκολη χρονιά για τον Αλέξη Τσίπρα και σε κάθε περίπτωση εκλογική. Ανεξαρτήτως του χρόνου των εθνικών εκλογών, ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και όλα τα κόμματα, θα δοκιμαστούν τρεις φορές στις κάλπες, καθώς θα διεξαχθούν το Μάιο οι ευρωεκλογές και οι αυτοδιοικητικές εκλογές. Αυτό αρκεί από μόνο του για να σημαδέψει το πολιτικό σκηνικό και την πορεία προς τις κάλπες, τη στιγμή που παράλληλα για τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του υπάρχουν πολλές εκκρεμότητες.

Η βασικότερη εξ αυτών είναι ασφαλώς η συμφωνία των Πρεσπών. Η κλεψύδρα αδειάζει και σε 15 μέρες περίπου ο κ. Τσίπρας θα πρέπει ν' αποφασίσει πότε θα φέρει τη συμφωνία στη Βουλή και πότε αυτή θα ψηφιστεί, με το χρόνο να συνδέεται απόλυτα με τις πολιτικές εξελίξεις, δεδομένου ότι θα πυροδοτήσει - τουλάχιστον με βάση τα λεγόμενα του ιδίου - την αποχώρηση του Πάνου Καμμένου και των ΑΝΕΛ από την κυβέρνηση και θ' ανοίξει το δρόμο για πρόωρες εκλογές, είτε το Μάρτιο είτε το Μάιο. Αν και ο πρωθυπουργός στη συνομιλία του με τους δημοσιογράφους την παραμονή της Πρωτοχρονιάς είπε πως ψάχνει ημερομηνίες για εκλογές τον Οκτώβριο, η αποστροφή του πως δεν έχει αποφασίσει ακόμη πότε θα ψηφιστεί η συμφωνία των Πρεσπών από τη Βουλή αφήνει ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα. Υπό κανονικές συνθήκες, εάν η ψηφοφορία διεξαχθεί το Μάρτιο, το πιθανότερο σενάριο πάντως είναι αυτό των εκλογών το Μάιο.

Από εκεί και πέρα, εκκρεμούν επίσης η συνταγματική αναθεώρηση και η συμφωνία της Πολιτείας με την Εκκλησία. Αν και στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του ο κ. Τσίπρας ανέφερε πως και η αναθεώρηση του Συντάγματος και η συμφωνία με την Εκκλησία θα προχωρήσουν και θα ολοκληρωθούν, η μεν ολοκλήρωση των αλλαγών στο Σύνταγμα εξαρτάται άμεσα και από το χρόνο των εκλογών - δεδομένου πως οι πρόωρες εκλογές ενδέχεται ν' ακυρώσουν τη διαδικασία και να μη γίνει ψηφοφορία στη Βουλή - η δε ολοκλήρωση της συμφωνίας με την Εκκλησία «σκοντάφτει» στις αντιδράσεις μητροπολιτών και κληρικών.

Ανοικτό παραμένει και το κεφάλαιο της οικονομίας. Με τον πρώτο μεταμνημονιακό προϋπολογισμό να έχει ψηφιστεί από τη Βουλή, ζητούμενο είναι η ακριβής εκτέλεσή του, προκειμένου να μην υπάρξουν αρνητικές εξελίξεις με το «δημοσιονομικό χώρο» και τις παροχές της κυβέρνησης. Πολλώ δε μάλλον, εάν η κυβέρνηση πράγματι φτάσει ως το τέλος της τετραετίας, με τη μείωση του αφορολόγητου από το 2020, την οποία θέλει να «μπλοκάρει» όπως ακριβώς έγινε με τις περικοπές στις συντάξεις. Το μεγάλο στοίχημα πάντως είναι αυτό της πραγματικής οικονομίας και της επιστροφής στην κανονικότητα. Στην κυβέρνηση φιλοδοξούν με τα μέτρα που έχουν φέρει κι όσα θ' ακολουθήσουν, όπως π.χ. η αύξηση του κατώτατου μισθού, ν' αλλάξει η ατζέντα και ν' αποκτήσει θετικό πρόσημο, ούτως ώστε και η ψυχολογία των πολιτών και της αγοράς ν' αλλάξει και να τονωθούν η ανάπτυξη και οι επενδύσεις.