Οι κ. Τσίπρας και Μητσοτάκης θα πρέπει να πέρασαν ένα ευχάριστο Σαββατοκύριακο. Ο πρωθυπουργός ξεφορτώθηκε έναν εταίρο που του χαλούσε το προοδευτικό προσωπείο και μίλησε καταχειροκροτούμενος σε μια συγκέντρωση της «κεντροαριστεράς», καταφέρνοντας για πρώτη φορά σε αυτή την τετραετία, να υποστηρίξει βάσιμα ότι αυτός εκπροσωπεί το μέτωπο της λογικής στο ζήτημα του μακεδονικού. Στα αυτιά του άλλωστε θα ηχούσαν ακόμα τα εγκωμιαστικά λόγια της κ. Μέρκελ. Δεν είναι λίγο αν αναλογιστούμε τι της έχει σούρει στο παρελθόν.

Όσο για τον κ. Μητσοτάκη ασφαλώς θα διασκεδάζει με την εξελισσόμενη φάρσα των ΑΝΕΛ. Κι όσο κι αν εμφανώς ενοχλήθηκε από την κ. Μέρκελ, θα νιώθει ανακουφισμένος: έχει κλείσει το δεξιό του μέτωπο αλλά και όπως όλα δείχνουν, ο κ. Τσίπρας  θα τον απαλλάξει από δύσκολα διλήμματα υπερψηφίζοντας την συμφωνία των Πρεσπών. Όσο για τις εκλογές μάλλον δεν θα ξεπεράσουμε τον Μάιο καθώς το συνονθύλευμα των βουλευτών που στήριξαν την κυβέρνηση  δεν της δίνουν την παραμικρή πολιτική νομιμοποίηση. 

Οι μεγάλοι χαμένοι του Σαββατοκύριακου ήταν φυσικά τα μικρότερα κόμματα και κυρίως οι ΑΝΕΛ, το Ποτάμι και το ΚΙΝΑΛ. Και για μεν τους  ΑΝΕΛ, όσες μετάνοιες και αν κάνει ο κ. Καμένος ενώπιον των τηλεοπτικών συνεργείων η ώρα που θα πάψουν να μας απασχολούν μοιάζει να είναι κοντά.  Το ίδιο ενδεχομένως θα συμβεί και με το Ποτάμι. Θα πρέπει να γίνουν μικρά θαύματα για να ανακτήσει την αξιοπιστία του. 

Περισσότερο ενδιαφέρον έχει το ΚΙΝΑΛ. Σε όλη την διάρκεια της τετραετίας το άγχος της ηγεσίας του ήταν να πάρει πίσω τον κόσμο που του «έκλεψε» ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό ήταν ένα εγχείρημα εξ αρχής υπονομευμένο. Μιλώντας εντελώς σχηματικά, όταν έκανε κριτική από αριστερά δεν ήταν πειστικό καθώς βρισκόταν αντιμέτωπο με το επιχείρημα «τα ίδια κάνατε και χειρότερα». Φρόντισε άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ να προστατέψει σε μεγάλο βαθμό τον κόσμο στον οποίο θα είχε απήχηση μια τέτοια κριτική. Όταν πάλι έκανε κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ για τα ψέματα και τις θεσμικές αθλιότητες, ουσιαστικά συνέπλεε με την ΝΔ που ήταν βέβαια πολύ καλύτερη δεξαμενή υποδοχής των δυσαρεστημένων. 

Στην πραγματικότητα ο μόνος χώρος που ήταν και παραμένει ορφανός, είναι ο χώρος του εκσυγχρονιστικού κέντρου εκσυγχρονιστικής κεντροαριστεράς. Είναι οι πολίτες που δεν παρασύρθηκαν από τον λαϊκισμό ούτε του Ζαππείου, ούτε του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, αυτοί που στήριξαν στα δύσκολα, όταν το ΠΑΣΟΚ, μόνο του, έδινε την μάχη κατά της χρεοκοπίας. Και σ αυτούς όμως το ΠΑΣΟΚ έχει επανειλημμένα γυρίσει την πλάτη. Πρώτα δημιουργώντας αβεβαιότητα για την στάση του την επομένη των εκλογών, αν χρειαστεί να στηρίξει κυβέρνηση της ΝΔ, με τις γνωστές δηλώσεις Μαλέλη. Και στη συνέχεια υιοθετώντας όχι μόνο τις θέσεις αλλά σε μεγάλο βαθμό και την συλλογιστική της ΝΔ για το μακεδονικό. Αντιδεξιά ρητορεία και δεξιές θέσεις.  Ένας εκσυγχρονιστής, αν εξαιρέσουμε κάποια πρόσωπα με τα οποία μπορεί να νιώθει συγγένεια, στην πραγματικότητα δεν βρίσκει πολλά πράγματα στο σημερινό ΠΑΣΟΚ.

Αντίθετα από ότι συμβαίνει με ένα κόμμα εξουσίας, τα μικρά κόμματα δεν έχουν πολλές ευκαιρίες για να καταστήσουν σαφές το πολιτικό τους στίγμα. Όταν σπαταλούν και τις λίγες ευκαιρίες που τους δίνονται δεν έχουν καμία ελπίδα. Αυτό έκανε το ΚΙΝΑΛ. Και μπορεί σωστά να αμφισβητεί κατά πόσον η συγκέντρωση της Κυριακής ήταν πράγματι συγκέντρωση της κεντροαριστεράς, δεν καταλαβαίνει ωστόσο ότι για πρώτη φορά έδωσε στον κ. Τσίπρα ένα υπαρκτό θέμα πάνω στο οποίο να απευθυνθεί ακόμα και σε πολίτες που περισσότερο από όλους αντιστρατεύονται την πολιτική του. Πολύ δύσκολα θα βρει ανταπόκριση. Το ΚΙΝΑΛ όμως κινδυνεύει να τους χάσει οριστικά.