«Αγώνας. Αυτό είναι. Ένας διαρκής αγώνας. Αισιοδοξία, έμαθα να βλέπω το ποτήρι πάντα μισογεμάτο. Όχι μιζέρια», ανέφερε η κυρία Γεννηματά στον ALPHA.

Αναφέρθηκε επίσης στη μητέρα της που πάλευε με τον καρκίνο για δέκα χρόνια: «΄Έλεγε η μητέρα μου “αν είναι αυτή η τελευταία μέρα της ζωής μου θα την περάσω κλαίγοντας;”. Θυμάμαι ότι ήμασταν στο Μεταξά και έκανε χημειοθεραπείες και δεν ήμασταν ποτέ στο κρεβάτι, καθόμασταν ή μέσα στην κουζίνα με τις τραπεζοκόμες, πίναμε καφέ και κουβεντιάζαμε, ή ήμασταν στη βεράντα και κοιτούσαμε τη θάλασσα και κάναμε σχέδια για το καλοκαίρι. Αυτό ήταν ένα βίωμα δικό μου που με βοήθησε πάρα πολύ στη συνέχεια και έμαθα να ζω την κάθε στιγμή, να απολαμβάνω».

Παράλληλα η κυρία Γεννηματά ανέφερε πως επειδή «μία είναι η ζωή και δεν επιστρέφει», η ίδια δεν νοιάζεται για «ίντριγκες, δεν ασχολούμαι με τέτοιους ανθρώπους μικρονοϊκούς. Προσπαθώ να βλέπω τα πράγματα από πάνω, τη μεγάλη εικόνα, με αισιοδοξία, με χαμόγελο. Κάθε στιγμή είναι μοναδική. Θέλει πάρα πολύ αγάπη, θέλει πάρα πολύ μεγάλη δύναμη να μην σε πάρει από κάτω. Να μην ζεις κάθε μέρα με την αγωνία τι χειρότερο μπορεί να συμβεί».

Για τους δύο γονείς της που νόσησαν από καρκίνο είπε πως ήταν πολύ δύσκολες στιγμές αφού δεν φανταζόταν ότι θα συνέβαινε και στον πατέρα της: «Ήταν πάρα πολύ σκληρές ώρες. Απίστευτο σχεδόν. Γιατί όταν έχεις έναν άνθρωπο στην οικογένεια δέκα χρόνια που περνά μια τόσο δύσκολη αρρώστια δεν φαντάζεσαι ότι μπορεί να σου συμβεί και στον πατέρα. Είχαμε ήδη τη μητέρα δέκα χρόνια άρρωστη. Δεν το χωρούσε το μυαλό μας, δεν το πιστεύαμε».

Η κυρία Γεννηματά ανέφερε τέλος πως δεν θα ξεχάσει ποτέ τη φράση που είχε πει ο πατέρας της: «θα παλέψω να κάνω πόρτα τη χαραμάδα της ελπίδας».