Πού βρίσκονται σήμερα 5 προσωπικότητες της «γενιάς του Πολυτεχνείου»

Πού βρίσκονται σήμερα 5 προσωπικότητες της «γενιάς του Πολυτεχνείου»

Η φράση «γενιά του Πολυτεχνείου» απέκτησε με τα χρόνια χροιά σχεδόν αρνητική. Πολλοί ήταν εκείνοι που της χρέωσαν την εξαργύρωση της αναγνώρισης που κέρδισε από αγώνες και θυσίες. 

Οι περισσότεροι από εκείνους που συμμετείχαν από επιτελική θέση στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, που θεωρείται ως «η αρχή του τέλους» της Χούντας, είτε συνέχισαν την προσωπική τους διαδρομή, άλλοτε ιδιωτεύοντας και άλλοτε μένοντας μακριά από την κεντρική πολιτική σκηνή, είτε τα ίχνη τους έχουν χαθεί από τη «δημόσια σφαίρα». 

Το Reader.gr καταγράφει πέντε χαρακτηριστικά παραδείγματα της συγκεκριμένης γενιάς και την πορεία που ακολούθησαν. 

Κώστας Λαλιώτης

Κώστας Λαλιώτης

Είναι ο μόνος που συμμετέχει στη Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης του Πολυτεχνείου από τις γραμμές του ΠΑΚ. Ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, με πολλές συλλήψεις από τη δικτατορία και την ημέρα της εισβολής στο Πολυτεχνείο. Από τους διαπραγματευτές με τον στρατό πριν την είσοδο του τανκ. Στη μεταπολίτευση πέρασε στα κεντρικά καθοδηγητικά όργανα της νεολαίας του ΠΑΣΟΚ αλλά και του κόμματος. Ήταν υπεύθυνος του περιοδικού «Αγωνιστής» της Νεολαίας του ΠΑΣΟΚ (1975-1977), και εκδότης και μέλος της διεύθυνσης της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Εξόρμηση» (1977-1985) επίσης του ΠΑΣΟΚ.

Ο Κ. Λαλιώτης είχε την ευθύνη του σχεδιασμού όλων των εκλογικών αναμετρήσεων του ΠΑΣΟΚ, από το 1974 μέχρι το 2004. Εξελέγη βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1993 και της Β΄ Πειραιά το 1996 και το 2000. Διετέλεσε ειδικός σύμβουλος στο Πολιτικό Γραφείο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου , εξωκοινοβουλευτικός Υφυπουργός Προεδρίας της Κυβερνήσεως υπεύθυνος για το νεοσύστατο Υφυπουργείο Νέας Γενιάς, την Γενική Γραμματεία Τύπου και Πληροφοριών και την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, Υφυπουργός Τύπου και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Υφυπουργός άνευ χαρτοφυλακίου αρμόδιος για την αναμόρφωση των πόλεων και Υπουργός Περιβάλλοντος Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (ΠΕΧΩΔΕ). Ήταν ακόμα Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ.

Όταν ο Κώστας Σημίτης αποφάσισε το 2003 την καθιέρωση ασυμβίβαστου των ιδιοτήτων μέλους της κυβέρνησης και του ΕΓ ταυτοχρόνως ανακοίνωσε στον Τύπο ότι ζήτησε από τον Κ. Λαλιώτη να παραιτηθεί από την θέση του Γραμματέα και να επανέλθει στην κυβέρνηση. Αρνηθείς, ο Κ. Λαλιώτης παραιτήθηκε.

Εκτοτε, ο Κ. Λαλιώτης έχει συμμετάσχει ατύπως σε συνέδρια και προεκλογικές εκστρατείες του ΠΑΣΟΚ, αλλά παραμένει εκτός επίσημης συμμετοχής στα όργανα του ΠΑΣΟΚ. 

Μίμης Ανδρουλάκης

Μίμης Ανδρουλάκης

Στέλεχος τότε της ΚΝΕ, αργότερα από τα κορυφαία στελέχη του ΚΚΕ και υπεύθυνος για την Ιδεολογική Επιτροπή του κόμματος, της οποίας προΐστατο ο Νίκος Κοτζιάς. Με τις ανατροπές στις σοσιαλιστικές χώρες, ο Ανδρουλάκης υποστηρίζει την ανάγκη υπέρβασης του κομμουνιστικού χαρακτήρα του ΚΚΕ και εκείνη της συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ.

Επικεφαλής της ομάδας των «ανανεωτικών» θα χάσει τους συσχετισμούς στο 13ο συνέδριο του ΚΚΕ τον Φεβρουάριο του 1991. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς όταν η πλειοψηφία της ΚΕ του ΚΚΕ, αντιδρά στην μετατροπή του Συνασπισμού σε ενιαίο κόμμα και αποσύρει τις δυνάμεις του από αυτόν, ο Μίμης Ανδρουλάκης επικεφαλής ομάδας δεκάδων μελών της ΚΕ, αποχωρούν από το κόμμα, για να παραμείνουν στον Συνασπισμό που μετεξελίσσεται σε κόμμα. Ο Μίμης Ανδρουλάκης θα απομακρυνθεί γρήγορα και από τον Συνασπισμό. Θα παραμείνει ανένταχτος για αρκετό καιρό, στηρίζοντας το ΠΑΣΟΚ, ενώ το 2004 θα βρεθεί και πάλι στα ίδια ψηφοδέλτια του με τη Μαρία Δαμανάκη και θα εκλεγεί βουλευτής.

Εκλέγεται σε όλες τις μετέπειτα μάχες, το 2007, το 2009 και το 2012 από την Β' Αθήνας. Ανεξαρτητοποιείται από το ΠΑΣΟΚ, τον Νοέμβριο του 2012, και μοιάζει να προσεγγίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, έστω και κριτικά. Δεν ξαναπολιτεύεται καθώς αφοσιώνεται στη συγγραφή βιβλίων, έχοντας ξεπεράσει μέχρι σήμερα τα 20!

Χρύσανθος Λαζαρίδης

Χρύσανθος Λαζαρίδης

Γεννημένος στη Νέα Υόρκη. Δημοσιογράφος, χρηματιστηριακός αναλυτής και πανεπιστημιακός. Με πλούσια αντιδικτατορική δράση. Μετά το Πολυτεχνείο, συνελήφθη επί Ιωαννίδη, βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και παρέμεινε κρατούμενος μέχρι την πτώση της χούντας.

Συμμετείχε στην Β’ Πανελλαδική, η οποία διέσπασε (από αριστερά) τον Ρήγα Φεραίο. Η δεκαετία του ’80 τον βρίσκει στη Μεγάλη Βρετανία, για μεταπτυχιακές σπουδές, ενώ στη συνέχεια επιστρέφει στη Νέα Υόρκη. Η συνέχεια τον βρίσκει θαυμαστή του Ρήγκαν και της Θάτσερ. Ίσως ο μοναδικός της τότε Συντονιστικής Επιτροπής, που έχει δηλώσει ότι διαφωνεί με τον εορτασμό της επετείου.

Θεωρήθηκε από πολλούς λογογράφος του Αντώνη Σαμαρά, ενώ τον ακολούθησε στην Ευρωβουλή, το υπουργείο Πολιτισμού και φυσικά στο Μέγαρο Μαξίμου. Υπήρξε βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας.

Δημήτρης Χατζησωκράτης

Δημήτρης Χατζησωκράτης

Ηγετικό στέλεχος κι αυτός του Ρήγα, με πλούσια αντιδικτατορική δράση. Υπεύθυνος της εφημερίδας «Θούριος», γνωστός για τις μακροσκελέστατες αναλύσεις του που έδωσαν στην εφημερίδα το παρατσούκλι… «Χατζηθούριος».

Από το «ΚΚΕ εσ.» στην ΕΑΡ, από εκεί στον ενιαίο Συνασπισμό, στον οποίο παρέμεινε μέχρι και το 2010. Στον «πρόγονο» του ΣΥΡΙΖΑ, πέρασε από αρκετές θέσεις ευθύνης. Υπεύθυνος για τη δημόσια διοίκηση και την αυτοδιοίκηση μέχρι το 1999. Διευθυντής για ένα φεγγάρι της εφημερίδας «Αυγή». Μέλος της διοίκησης των εκτελεστικών οργάνων της ΓΣΕΕ για μια 12ετία. Αντιπρόεδρος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής την πρώτη τριετία της λειτουργίας της. Αποχώρησε από τον Συνασπισμό μαζί με τους «ανανεωτικούς» του Φώτη Κουβέλη στο Συνέδριο του κόμματος το 2010, φτιάχνοντας την ΔΗΜΑΡ.

Συμμετείχε στην ομάδα της διαπραγμάτευσης που συμφώνησε για τη δημιουργία της κυβέρνησης συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2012. Έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας το 2005, για το βιβλίο του «Πολυτεχνείο ’73. Αναστοχασμός μιας πραγματικότητας».

Μαρία Δαμανάκη

Μαρία Δαμανάκη

Η «φωνή του Πολυτεχνείου», μέλος της ΚΝΕ την περίοδο της εξέγερσης, ήταν μια εκ των δυο βασικών εκφωνητών του ραδιοφωνικού σταθμού που φτιάχτηκε στο ΕΜΠ, από τον μετέπειτα υπουργό Οικονομικών του Σημίτη, Νίκου Χριστοδουλάκη. Η Μαρία Δαμανάκη, συμμετέχει στα ψηφοδέλτια του Κομμουνιστικού Κόμματος και εκλέγεται βουλευτής σ' όλες τις εκλογικές μάχες από το '77 και έπειτα. Το 1989 εκλέγεται ως βουλευτής του Συνασπισμού, σύμπραξη του ΚΚΕ με την ΕΑΡ του Κύρκου και άλλες μικρότερες αριστερές δυνάμεις, το 1990 επίσης. Από το 1991 όταν Χαριλαος Φλωράκης και Λεωνίδας Κύρκος, αποφασίζουν να αποσυρθούν ταυτόχρονα από την ηγεσία του Συνασπισμού, η Μαρία Δαμανάκη αναλαμβάνει πρόεδρος. Το ΚΚΕ αποφασίζει να αποχωρήσει από τον Συνασπισμό, όταν τίθεται το θέμα της αυτοδιάλυσης των κομμάτων του Συνασπισμού και της διάχυσης εντός αυτού. Η Δαμανάκη συμμετέχει στην ομάδα με επικεφαλής τον Μίμη Ανδρουλάκη, που αποχωρούν από το ΚΚΕ, παραμένοντας στον Συνασπισμό. Οδηγεί το νέο ουσιαστικά κόμμα στις εκλογές του 1993, στις οποίες όμως αποτυγχάνει να μπει στη Βουλή, για μερικές χιλιάδες ψήφους καταγράφοντας 2,96%.

Παραιτείται από πρόεδρος του Συνασπισμού όμως εκλέγεται και πάλι με τα ψηφοδέλτιά του, τόσο το 1996 όσο και το 2000. Παράλληλα το 1994, είναι υποψήφια Δήμαρχος Αθήνας, παίρνοντας ποσοστό σαφέστατα μεγαλύτερο από την επιρροή του κόμματός της με 11,4%. Έρχεται όμως τρίτη, πίσω από Δημήτρη Αβραμόπουλο και Θεόδωρο Πάγκαλο. Είναι και πάλι υποψήφια το 1998, με την υποστήριξη και του ΠΑΣΟΚ αυτή τη φορά, όμως ο Δημήτρης Αβραμόπουλος επανεκλέγεται πανηγυρικά και από την πρώτη Κυριακή με 57% έναντι μόλις 16%.

Η Μαρία Δαμανάκη ως στέλεχος πλέον του Συνασπισμού, διαφωνεί σχεδόν... στα πάντα με τον πρόεδρο του κόμματος, ενώ εκτιμά ότι το κόμμα βρίσκεται σε «νεοκομμουνιστική στροφή». Το 2003 παραιτείται από βουλευτής του κόμματος και παραδίδει την βουλευτική της έδρα, αποχωρώντας οριστικά τον Συνασπισμό. Αμέσως μετά την εκλογή του Γιώργου Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, εντάσσεται σ' αυτό και εκλέγεται από τα ψηφοδέλτιά του, το 2004, το 2007 και το 2009. Αμέσως μετά την τελευταία της εκλογή, αναλαμβάνει θέση Ευρωπαίου Επιτρόπου για τη Ναυτιλία και την Αλιεία. Εκεί θα παραμείνει μέχρι το 2014, ενώ η επιτυχημένη της θητεία θα της εξασφαλίσει τα προς το ζην και για τη συνέχεια. Το 2014 ανέλαβε πόστο στο Διεθνές Ινστιτούτο για τη Θάλασσα και τη Διάσωση των Θαλάσσιων Ειδών στο Λονδίνο, ενώ παράλληλα εκλέγεται και στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος του Πρίγκηπα Αλβέρτου του Μονακό με αντίστοιχες αρμοδιότητες.