«Μία ακόμα ωμή παρέμβαση του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα, για λογαριασμό της εργοδοσίας» χαρακτηρίζει ο Γιάννης Πρωτούλης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, τη νομοθετική ρύθμιση που φέρνει η κυβέρνηση για την απαρτία των πρωτοβάθμιων σωματείων για την κήρυξη απεργίας.

Το στέλεχος του ΚΚΕ, μιλώντας στο reader.gr στρέφει τα «βέλη» και κατά των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ που «με την άθλια στάση τους, διευκολύνουν την κλιμάκωση της επίθεσης». Παράλληλα αποκρούει το αφήγημα της κυβέρνησης και των συνοδοιπόρων της, σχετικά με την «υπερβολική αντίδραση» του ΚΚΕ και του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου, θυμίζοντας παλιότερες περιπτώσεις δυναμικών παρεμβάσεων των συνδικάτων με πιο πρόσφατη την εισβολή στο γραφείο του υπουργού Εργασίας, Γιάννη Βρούτση το 2013 και τη σύλληψη 35 συνδικαλιστών. 

Το ΠΑΜΕ, στο οποίο συσπειρώνονται και τα μέλη του ΚΚΕ, από την πρώτη φορά που κατατέθηκε το νομοσχέδιο που περιλαμβάνει και τη ρύθμιση σχετικά με τις απεργίες, έχει μπει δυο φορές στο υπουργείο Εργασίας, και έχει προσπαθήσει άλλες δυο να βρεθεί έξω από το Μαξίμου. Γιατί τέτοια όξυνση από την πλευρά του κινήματος;

Με το νέο πακέτο μέτρων η κυβέρνηση, ανάμεσα σε άλλα, χτυπάει το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία, επεκτείνει τους πλειστηριασμούς και έναντι εκείνων που διατηρούν χρέη προς το Δημόσιο (εφορία, ασφαλιστικά ταμεία) και «τσεκουρώνει» περαιτέρω τα όποια εναπομείναντα κοινωνικά επιδόματα. Όμως το ξήλωμα του απεργιακού δικαιώματος, που ξεκινάει από τα πρωτοβάθμια σωματεία είναι μία εμβληματική αντεργατική μεταρρύθμιση, διακαής πόθος της μεγαλοεργοδοσίας, το απαιτούσε από τις κυβερνήσεις εδώ και 35 χρόνια! Γι' αυτό τρίβουν τα χέρια τους οι εργοδότες, που θέλουν να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου στους τόπους δουλειάς.

Η πανηγυρική συμφωνία της ΝΔ σε αυτό το θέμα είναι διπλά αποκαλυπτική. Οχι μόνο δηλώνει ότι είναι υπέρ τού να μπουν νέα εμπόδια στην απεργία, αλλά πλειοδοτεί σε μέτρα και διατυπώσεις του νόμου που θα διευκολύνουν την εφαρμογή του σε μεγαλύτερο εύρος. Η θωράκιση των πλειστηριασμών και η γενίκευση του «ηλεκτρονικού σφυριού» και για χρέη προς το κράτος, η αναβάθμιση της θέσης των τραπεζών σε περίπτωση πλειστηριασμών πτωχευμένων επιχειρήσεων, το τσεκούρι στα επιδόματα ανθυγιεινής και επικίνδυνης εργασίας, όπως και στα επιδόματα αναπηρίας, τριτέκνων και πολυτέκνων, είναι μερικά από τα μέτρα που συμπληρώνουν το κυβερνητικό πολυνομοσχέδιο. Γι' αυτό η κυβέρνηση λυσσάει με τις κινητοποιήσεις, που της χαλάνε τη σούπα.

Γι' αυτό στην προπαγάνδα της εναλλάσσει τα ψέματα περί «τέλους των μνημονίων και της επιτροπείας» με κορόνες για τη «λαμπρή εποχή» που ξεκινάει τάχα από τον Αύγουστο, μαζί με την καπιταλιστική ανάπτυξη. Εναλλάσσει το καρότο με το μαστίγιο, για να αποσπάσει ανοχή και συνενοχή στα αντιλαϊκά της μέτρα. Πολύτιμο αρωγό σε αυτήν την προσπάθεια έχει τις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, αλλά και σε δευτεροβάθμιες οργανώσεις, που με την άθλια στάση τους διευκολύνουν την κλιμάκωση της επίθεσης και βάζουν πλάτη για να χτυπηθεί παραπέρα το δικαίωμα στην απεργία, όπως απαιτεί η εργοδοσία.

Τα κυβερνητικά στελέχη το αντιμετωπίζουν τη συγκεκριμένη ρύθμιση με μια λογική «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Όπως είπε και ο υπουργός Οικονομικών «κάθε εμπόδιο για καλό». Υπάρχει περίπτωση να έχει ευεργετικές συνέπειες για τα πρωτοβάθμια αυτή η τροπολογία;

Καθόλου τυχαία, η κυβέρνηση χτυπάει το απεργιακό δικαίωμα στο πρωτοβάθμιο επίπεδο οργάνωσης, μέσα στην επιχείρηση, εκεί δηλαδή που εκφράζονται άμεσα η εργοδοτική τρομοκρατία, οι απειλές και οι πιέσεις αλλά και εκεί που υπάρχει η ανάγκη για πιο άμεση οργάνωση των εργαζομένων. Επομένως, ο νόμος που φέρνει η κυβέρνηση, ενισχύει ευθέως την εργοδοσία, όσο κι αν τα επιτελεία της προσπαθούν να υποβαθμίσουν την εμβέλεια του νέου μέτρου, λέγοντας ότι «δεν αλλάζουν και πολλά πράγματα σε σχέση με αυτό που ισχύει σήμερα». Λένε ψέματα. Η ενίσχυση της αντιαπεργιακής νομοθεσίας έρχεται να προστεθεί σε προηγούμενες παρεμβάσεις, όπως η έμμεση αναγνώριση του «λοκ άουτ» για λογαριασμό της εργοδοσίας, ο περιορισμός των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων για τους εκλεγμένους στα όργανα των σωματείων, αλλά και οι αποφάσεις της αστικής Δικαιοσύνης, που βγάζει παράνομες 9 στις 10 απεργίες. 

Η συγκεκριμένη ρύθμιση αποτελεί μία ακόμα ωμή παρέμβαση του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα, για λογαριασμό της εργοδοσίας, μία ακόμα αποφασιστική ενίσχυση του ήδη ισχύοντος αντεργατικού νομικού πλαισίου, με βάση το οποίο το κράτος του κεφαλαίου, τα αστικά δικαστήρια και η εργοδοσία παρεμβαίνουν στη λειτουργία των εργατικών συνδικάτων, στον τρόπο με τον οποίο οι εργαζόμενοι λαμβάνουν τις αποφάσεις τους, στις μορφές πάλης που «νομιμοποιούνται» να κηρύξουν τα εκλεγμένα όργανά τους, ακόμα και στο ίδιο το περιεχόμενο των αιτημάτων τους και των κινητοποιήσεών τους! Παρά τους διάφορους κυβερνητικούς ισχυρισμούς ότι η αντιδραστική διάταξη αφορά μόνο τα πρωτοβάθμια επιχειρησιακά σωματεία , πουθενά στο πολυνομοσχέδιο δεν υπάρχει τέτοια σαφής αναφορά που να εξαιρεί π.χ. με σαφήνεια τα κλαδικά σωματεία , ενώ ο τρόπος με τον οποίο διατυπώνεται η συγκεκριμένη διάταξη, ανοίγει το δρόμο για την επέκτασή της και στη λειτουργία των πρωτοβάθμιων σωματείων, πανελλαδικής ή τοπικής εμβέλειας.

Υπάρχει ένα αφήγημα από πλευράς κυβέρνησης, πως το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ αντιδρούν υπερβολικά και με τρόπους που δεν συνήθιζαν επί άλλων κυβερνήσεων. Τι απαντάτε;

Είναι γνωστή αυτή η τακτική και καθόλου νέα, την έχουμε ακούσει πολλές φορές και απο τη ΝΔ και απο το ΠΑΣΟΚ όταν ήταν στην κυβέρνηση. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει γίνει ο καλύτερος μαθητής στη βρώμικη δουλειά που έχει μπει μπροστά για να κάνει. Ας αφήσουν, λοιπόν, τα σάπια τα διάφορα στελέχη της κυβέρνησης που δήθεν μιλούν για πρωτόγνωρες δυναμικές παρεμβάσεις των εργατών που δεν ταιριάζουν τάχα στην πολιτική του ΚΚΕ, ή πως οι παρεμβάσεις σαν κι αυτή στο γραφείο της υπουργού Εργασίας, δε γίνονταν τα προηγούμενα χρόνια σε άλλες κυβερνήσεις.

Από την εποχή του Λάσκαρη το 1976 που ήθελε να καταργήσει με τον ν. 330 την πάλη των τάξεων, έως την εποχή του Αρσένη, που ήθελε επίσης με το άρθρο 4 να απαγορέψει την απεργία, οι δυναμικές παρεμβάσεις δεν έπαψαν. Κι ανάλογα με τη στιγμή, εκφράζονταν με τρόπους που γέμιζαν τρόμο τα πρόσωπα των αντίστοιχων υπουργών. Το εργατικό κίνημα στη χώρα μας μετράει πάνω από έναν αιώνα αγώνες, σκληρές συγκρούσεις, αιματηρές θυσίες ενώ παράλληλα το ΠΑΜΕ συμπληρώνει φέτος 19 χρόνια ζωής και δράσης.

Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια με άξονα τους χώρους δουλειάς και τους κλάδους έχουν καταγραφεί αναρίθμητες μικρές και μεγάλες συγκρούσεις με την εργοδοσία και το πολιτικό προσωπικό της. Αφήνουμε στην άκρη τις δεκάδες πρωτοβουλίες και κεντρικές παρεμβάσεις του ΠΑΜΕ που σηματοδοτούν αγώνες ή αναδεικνύουν σε συγκεκριμένες περιόδους αιτήματα και στόχους πάλης είτε με τα γιγαντοπανό στις προσόψεις των υπουργείων επί όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων είτε με συμβολικές καταλήψεις.

Κρατάμε όμως ως ξεχωριστή την παρέμβαση στο γραφείο του Βρούτση στις 30 Γενάρη του 2013 με τις συλλήψεις δεκάδων στελεχών του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, γιατί μας την θύμισε αυτές τις μέρες ο γενικός γραμματέας του ίδιου υπουργείου, Α. Νεφελούδης, που χρησιμοποίησε τις ίδιες ακριβώς λέξεις με τους προκατόχους τους.

Ποια είναι η κομβική αλλαγή που εισάγει αυτή η ρύθμιση; Δεν είναι δίκαιο οι αποφάσεις να παίρνονται με απαρτία;

Το 2008 στην Ζώνη του Περάματος είχε γίνει ένα πολύνεκρο εργοδοτικό έγκλημα με 8 νεκρούς από τα ανύπαρκτα μέτρα ασφάλειας στην εργασία των μεταλλεργατών στα βαπόρια. Οι εργαζόμενοι με το σωματείο τους κατέβηκαν αμέσως σε κινητοποίηση, η οργή ξεχείλιζε. Τί θα έπρεπε να κάνει το Διοικητικό συμβούλιο τότε; Να μετράει πόσοι είναι ταμειακά τακτοποιημένοι στο σωματείο; Τέτοια παραδείγματα είναι χιλιάδες. Η απεργία είναι όπλο πάλης των εργαζομένων για αυτό και οι βιομήχανοι θέλουν να την βγάζουν στα δικαστήρια παράνομη με εξαντλητικές ποινές απέναντι στους συνδικαλιστές και τα σωματεία. Η υποκρισία της κυβέρνησης, τα παραμύθια και τα ψέματά της περισσεύουν. Είναι προφανές ότι δεν ενδιαφέρεται για τη μαζικοποίηση των συνδικάτων και των συνελεύσεων των εργαζομένων, για την οργάνωση του αγώνα τους ενάντια στην αντεργατική πολιτική που η ίδια υλοποιεί.

Η «δημοκρατία» την οποία έρχεται να εδραιώσει ακόμα παραπέρα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, προσθέτοντας ένα ακόμα εμπόδιο σε όσα ήδη συναντά η πραγματοποίηση απεργιακών κινητοποιήσεων και συνολικότερα η συνδικαλιστική δράση, είναι γνωστή στους εργαζόμενους σε κάθε χώρο δουλειάς. Με ποικίλους τρόπους τρομοκρατίας, καταστολής και πιέσεων αλλά και τη συνδρομή των δικαστικών αποφάσεων, που κρίνουν τις απεργίες σε ποσοστό 90% παράνομες ή καταχρηστικές, η δημοκρατία στους χώρους δουλειάς αποτελεί ανέκδοτο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα υποκρισίας για το πώς εννοούν κυβέρνηση και εργοδοσία τη «συμμετοχή» των εργαζομένων και τη «δημοκρατία», αποτελεί ο νόμος για τις «Ενώσεις Προσώπων».

Με βάση τις προβλέψεις του, οι εργοδότες μπορούν να «στήνουν» μια Ενωση με τη συμφωνία μόλις του 15% του συνόλου των εργαζομένων στην επιχείρηση, και να την αξιοποιήσουν για να επιβάλουν μειώσεις μισθών, κατάργηση επιδομάτων, αύξηση του ωραρίου εργασίας σε όλους τους εργαζόμενους. Με άλλα λόγια, για τους εργάτες που παλεύουν ενάντια στην εργοδοσία και την αντεργατική κυβερνητική πολιτική απαιτείται το 50%. Για τη σφαγή των δικαιωμάτων του συνόλου των εργαζομένων κάθε επιχείρησης... μια χαρά τούς αρκεί και το 15%!

Αν περάσει από τη Βουλή, πως ακυρώνεται κάτι τέτοιο στην πράξη;

Η εργατική τάξη θα σπάσει στην πράξη όσους νόμους κι αν φέρουν που θα στοχεύουν στον παροπλισμό της, που θα περιορίζουν το δικαίωμά της να αμφισβητεί την εξουσία του κεφαλαίου. Η διεκδίκηση μισθών, η πάλη για σταθερή εργασία, η μάχη απέναντι σε απολύσεις δε μπορούν να σταματήσουν πάνω σε νόμους και θεσμούς. Η ιστορία του εργατικού κινήματος τόσο στη χώρα μας όσο και στον υπόλοιπο κόσμο είναι γραμμένη πάνω σε αίμα, σε θυσίες, σε σκληρούς αγώνες. Άλλωστε και το δικαίωμα στην απεργία δεν παραχωρήθηκε από το κράτος και την εργοδοσία αλλά κατακτήθηκε. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να το παραδώσουμε. Η ταξική πάλη δεν σταματά με νόμους! Οι εργαζόμενοι θα κατατάξουν αργά η γρήγορα και τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη της ανάμεσα στις γραφικές αντεργατικές φιγούρες των υπηρετών του κεφαλαίου.