Η μάχη της Αθήνας έχει ξεκινήσει. Στις γειτονιές, στα μικρά μαγαζιά του κέντρου, στα καφενεία και στους δρόμους της πόλης. Είναι μια μάχη προς το παρόν για δυο μονομάχους - τον Κώστα Μπακογιάννη και τον Παύλο Γερουλάνο - σε αναμονή της πρότασης που θα καταθέσει ο ΣΥΡΙΖΑ για τον πρώτο δήμο της χώρας. Μέχρι τότε, ο ένας εκ των υποψηφίων δημάρχων της πόλης, με τον οποίο συνομίλησε το Reader.gr, ο Παύλος Γερουλάνος, δεσμεύεται τουλάχιστον στο εξής: πως μέχρι το Μάιο, θα έχει επισκεφτεί γειτονιά προς γειτονιά, τουλάχιστον μια φορά, κάθε μικρή γωνιά της και θα έχει συνομιλήσει με τους δημότες, τους επιχειρηματίες, τους νέους και τους ηλικιωμένους.  

Στις εβδομάδες που έχουν πάντως προηγηθεί, ο κ. Γερουλάνος πρόλαβε να διαπιστώσει - στις συζητήσεις που έκανε μέχρι στιγμής με τους συμπολίτες του - ότι το κυρίαρχο συναίσθημα στο μυαλό των Αθηναίων είναι η εγκατάλειψη: «Ο καθένας το λέει με διαφορετικό τρόπο» επισημαίνει. «Άλλοι μιλούν για τα σκουπίδια, άλλοι για την καθαριότητα, άλλοι μιλούν για την ανομία. Η αίσθηση όμως είναι ότι ο κάθε πολίτης έχει μείνει μόνος του. Και παλεύει μόνος του».

Ο Παύλος Γερουλάνος δεν είναι νέος στην πολιτική. Λίγοι το γνωρίζουν, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 1990, εργάστηκε σε πολιτικές καμπάνιες του εργατικού κόμματος στο Λέστερ και στο Λονδίνο, δίπλα στο βουλευτή Γκρέβιλ Τζάνερ. Ήταν οι εποχές που στη Βρετανία κυριαρχούσε το δόγμα Θάτσερ και οι Εργατικοί βυθίζονταν, μέχρι να λάμψει το άστρο του Τόνι Μπλερ, του Άλαστερ Κάμπελ και του Ντάνιελ Μέντελσον. Ο ίδιος θα επιστρέψει στην Αθήνα και θα εργαστεί για χρόνια στο πλευρό του Γιώργου Παπανδρέου στο υπουργείο Εξωτερικών, έχοντας για αρκετό διάστημα την ευθύνη του Απόδημου Ελληνισμού. Στα χρόνια της αντιπολίτευσης εργάστηκε συστηματικά δίπλα στον τότε Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και όταν το 2009 το Κίνημα επανήλθε στην εξουσία, ανέλαβε το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Μια εικοσαετία και κάτι στα κοινά. Ο ίδιος προτιμά να θυμίζει ότι έχει μεγάλη δραστηριότητα σε αυτό που αποκαλούμε «κοινωνία των πολιτών», μετρώντας χιλιάδες ώρες σε οργανώσεις που βοηθούν κοινωνικά σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας, στο Μουσείο Μπενάκη. Υπάρχει βέβαια πάντα και η οικογενειακή επιχείρηση των ιχθυοκαλλιεργειών. «Αυτό το οποίο για μένα έχει τη μεγαλύτερη σημασία από όλη αυτή την εμπειρία είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα αν ξεκινάς απαξιώνοντάς τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύεις και τους ανθρώπους για τους οποίους δουλεύεις», σημειώνει ο κ. Γερουλάνος. «Την ώρα που θα αρχίσεις να δίνεις αξία στους ανθρώπους και στις διαφορετικές νοοτροπίες που υπάρχουν μέσα στην πόλη, τότε τα πράγματα αρχίζουν και αλλάζουν. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να δώσεις αξία στον κόσμο τον οποίο συναναστρέφεσαι και με τις δικές τους ιδέες τις δικές τους προτάσεις να πορευθείς, έτσι ώστε ό,τι φτιάξεις, να γίνει πια κτήμα όλων». 

Ο ίδιος δηλώνει πως θέλει να μεταπείσει τον κόσμο της Αθήνας, να πιστέψει κάτι διαφορετικό. Το επιχείρημα που προσπαθεί να περάσει στον κόσμο, είναι πως ο Δήμος δεν είναι μια δομή γραφειοκρατική όπως το κράτος. «Είναι ένας χώρος στον οποίο μπορούμε να έρθουμε όλοι μαζί, να αποφασίσουμε τα προβλήματα μας και να τα λύσουμε μαζί. Και όπου πάω, σε όποια γειτονιά, αυτό που κάνω είναι να ρωτάω το ποιες είναι οι προτεραιότητες οι δικές τους, τα δικά τους προβλήματα, αλλά και ποιες είναι οι λύσεις που συζητάμε. Από αυτό θα πάμε να φτιάξουμε το πρόγραμμα για το Δήμο». 

Ο Παύλος Γερουλάνος έχει γεννηθεί στην Αθήνα αλλά έχει σπουδάσει στη Βρετανία και στις ΗΠΑ. Στο Χάρβαρντ, στο περίφημο JFK School of Government είχε προλάβει τον Ρον Χάϊφετζ - τον άνθρωπο που για πολλά χρόνια δίδασκε το δημοφιλέστερο μάθημα με τίτλο «Ασκήσεις Ηγεσίες». Ο Χάιφετζ όριζε την ηγεσία ως μια συνεχή πρόκληση προσαμογής: τη διαδικασία, δηλαδή, κινητοποίησης της κοινωνίας από ένα στάδιο σε ένα άλλο. Είναι λογικό ο ίδιος ο Γερουλάνος, να έχει επηρεαστεί από τις διδαχές του Χάιφετζ: «Στην πραγματικότητα το πιο σημαντικό εργαλείο που έχει ο Δήμος τα χέρια του είναι η άμεση επαφή με τον πολίτη. Δηλαδή σε σχέση με όλες τις άλλες εξουσίες που έχουν αρμοδιότητα στην Αθήνα, ο Δήμος είναι αυτός που έρχεται σε επαφή με τον πολίτη άμεσα, άρα ο Δήμος μπορεί να είναι και υποκινητής μιας προσπάθειας να αλλάξει κάτι αλλά και συντονιστής των διαφόρων αρμοδιοτήτων, οι οποίες πρέπει να έρθουμε μαζί για να λύσουν ένα πρόβλημα. Ο Δήμος είναι ένας χώρος όπου μπορούμε να βρεθούμε, να θέσουμε τις δικές μας προτεραιότητες και να κινητοποιήσουμε όλα αυτά που χρειάζεται για να λύσουμε τα προβλήματα», λέει χαρακτηριστικά. 

Ο έτερος - μέχρι στιγμής - διεκδικητής του Δήμου, Κώστας Μπακογιάννης, μετράει ήδη εννέα χρόνια στην αυτοδιοίκηση, ως δήμαρχος Καρπενησίου και Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας. Η λογική λέει ότι στο μυαλό του ψηφόρου, κάποιος που διαθέτει αυτοδιοικητική εμπειρία, μπορεί εκ των πραγμάτων να ξεκινά με ένα πλεονέκτημα. Ο Παύλος Γερουλάνος, δεν φαίνεται να συμφωνεί: «Δεν έχει να κάνει με την αυτοδιοίκηση ή όχι. Έχει να κάνει με το κατά πόσον έχεις τη δυνατότητα να κινητοποιήσεις ανθρώπους προς τη μία κατεύθυνση. Αυτό έχω κάνει στην εταιρεία μου όταν την βγάλαμε από την κατάσταση πτώχευσης, και αυτό το κάναμε στο υπουργείο με πολλούς φορείς οι οποίοι είχαν τεράστια προβλήματα. Και πάντα το κάναμε μαζί με τους ανθρώπους αυτό των φορέων», απαντά ο ίδιος. 

Ανεξαρτήτως νικητή, το μεγάλο στοίχημα για την Αθήνα μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές θα είναι το πώς θα λειτουργήσει στην πράξη το δημοτικό συμβούλιο, με την εφαρμογή για πρώτη φορά της απλής αναλογικής. «Εάν ψηφίσουμε κάποιον ο όποιος έχει την παλιά νοοτροπία πολιτικού ότι εγώ εκλέχθηκα, και άρα εγώ τα παίρνω όλα στα χέρια μου, την βάψαμε!», σχολιάζει μάλλον καυστικά. «Διότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κουλτούρα συνεργασίας. Εάν όμως από την άλλη μεριά εκλέξουμε κόσμο ο όποιος έχει μια άλλη νοοτροπία και μπορεί να φέρει την σημασία της εργασίας στο δήμο τότε τα πράγματα θα αλλάξουν». 

Παρακολουθήστε ολόκληρη τη συνέντευξη του Παύλου Γερουλάνου στο www.Reader.gr και στον Απόστολο Μαγγηριάδη: