Ο Ιανός, μια από τις σημαντικότερες φιγούρες στο ρωμαϊκό Πάνθεον, είχε ένα βασικό χαρακτηριστικό: απεικονιζόταν ως διπρόσωπος. Για παράδειγμα, σε πολλά αγάλματα της πρώιμης ρωμαϊκής περιόδου, απεικονιζόταν αφενός με ένα μακρύ μούσι, αφετέρου ξυρισμένος, κάτι που οδήγησε πολλούς ερευνητές να εντοπίζουν αντιθέσεις πίσω από αυτή την αναπαράσταση, όπως, για παράδειγμα, ο πόλεμος και η ειρήνη. 

Δεν είμαι σίγουρος πώς ο ιστορικός ή ο γλύπτης του μέλλοντος θα αποτυπώσει το…δισυπόστατο της ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά είναι σίγουρο ότι έχουμε να κάνουμε με έναν κομματικό οργανισμό που προχωρά μέσα από τις αντιθέσεις του. Ο ΣΥΡΙΖΑ γιγαντώθηκε ενώ είχε στο εσωτερικό του δύο τάσεις και αντιλήψεις για τη θέση της χώρας στην Ευρώπη, ενώ κυβέρνησε και συνεχίζει να πορεύεται προς τις εκλογές έχοντας δύο στρατόπεδα ως προς τη μετεξέλιξη του κόμματος.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι αυτή η νέα, «κεντροαριστερή» μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ, έχει μια βασική στόχευση: με δεδομένη τη συμπίεση του Κινήματος Αλλαγής, να αναχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε βασικό εκφραστή του «προοδευτικού χώρου», να γίνει, με άλλα λόγια, ένα νέο ΠΑΣΟΚ. Βεβαίως, οι ΣΥΡΙΖΑίοι δεν θέλουν να σκέφτονται τους εαυτούς τους ως ΠΑΣΟΚους, αλλά αυτό είναι ακριβώς ό,τι συμβαίνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να αναδειχθεί ως μια «ριζοσπαστική δύναμη» στον χώρο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, με μια-κατά βάση-σωστή προσέγγιση: ως πούρο, αυθεντικό αριστερό κόμμα, δεν έχει καμία μελλοντική προοπτική, ενώ ως ένας σχηματισμός μεγαλύτερης χωρητικότητας θα συνεχίσει για πολλά χρόνια να είναι κυρίαρχος πόλος στο πολιτικό σκηνικό.  

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι στη θεωρία, όπως και στην περίπτωση του λαϊκισμού που θέτει, κατά βάση, σωστά ερωτήματα, αλλά τα απαντά με λάθος τρόπο. Έτσι και οι ιθύνοντες του ΣΥΡΙΖΑ καταστρώνουν ένα φοβερό και τρομερό master plan, το οποίο για κάποιο λόγο θα φέρει σε αμηχανία πρωτίστως τη ΝΔ και δευτερευόντως το Κίνημα Αλλαγής. Όπως είπαμε, όμως, το πρόβλημα είναι στην εκτέλεση: επειδή κανένα σοβαρό στέλεχος από τον χώρο της Κεντροαριστεράς ή έστω αυτού που αποκαλούμε «πολιτικό κέντρο» δεν πάει με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας ανακυκλώνει παλιά υλικά με τη στάμπα του «Κεντροαριστερού», προκειμένου να δημιουργήσει έναν συμβολισμό: αυτόν του διεμβολισμού του ζωτικού χώρου του αλλοτινού «όλου ΠΑΣΟΚ». 

Καλός, όμως, ο συμβολισμός, αλλά περιορισμένης εμβέλειας. Για να το πούμε κυνικά, θα ψηφίσει ένας «κεντρογενής» ψηφοφόρος τον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή είδαν το φως το αληθινό η Λούκα Κατσέλη, ο Γιάννης Ραγκούσης, ο Θάνος Μωραϊτης και ο Άγγελος Τόλκας; Πέραν αυτού, όμως, υπάρχει και ένα μεγάλο πρόβλημα: ο ΣΥΡΙΖΑ, πλέον, δεν είναι Ιανός γιατί συνδυάζει μια φιλοευρωπαϊκή και μια ευρωσκεπτικιστική τάση. Είναι γιατί, την ώρα που καμώνεται τον κεντροαριστερό και τον προοδευτικό, καταπίνει αμάσητο τον Πολάκη και ό,τι αυτός εκπροσωπεί και τον «καθαγιάζει», επικαλούμενος διαρκώς το έργο του (;). 

Όσο, λοιπόν, και να ομνύει στο «προοδευτικό πρόσημο» ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ, πάντα θα έρχεται ο κ. Πολάκης και οι θιασώτες του να το θολώνουν. Πότε με καταναλωτικά δάνεια από ημικρατικές τράπεζες, με περίεργους όρους, πότε με προσβολές και δυσφημήσεις ακόμα και για νεκρούς, πότε με φανφάρες προς τα ΜΜΕ, του τύπου «όλοι σας και μόνος μου, σας έχω!». Γιατί, το πρόβλημα δεν είναι το προσωπικό στυλ του Πολάκη και των φίλων του, αλλά η αντίληψη που έχουν για τους θεσμούς και τη λειτουργία μιας αστικής δημοκρατίας.

Αυτή η κατάσταση, συνεπώς, δεν πάει μακριά και δεν μπορεί να έχει εκλογική τύχη. Γιατί, κατά βάση, είναι κάτι άλλο που έλεγαν επίσης οι Ρωμαίοι: Contradictio in terminis ή, επί το ελληνικότερον, αντίθεση επί όροις. Και με την Κεντροαριστερά και με τον Πολάκη γίνεται; Ε, δεν γίνεται!